Neon Genesis Evangelion

Είχα ακούσει πολλά περί αυτού. Πραγματικά, ο θόρυβος γύρω απ’ το όνομά του δεν είναι καθόλου τυχαίος και δεν πρόκειται για τετριμμένες και συνηθισμένες κινούμενες εικόνες. Πριν συνεχίσω θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι πιέστηκα απίστευτα να το τελειώσω, για τον απλούστατο λόγο ότι η βαρεμάρα είχε γύρει στον ώμο και μου ρούφαγε λαίμαργα τη σάρκα…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μεταφέρω κάποια στοιχεία της σειράς από τη βικιπαίδεια:

«Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη σειρά λαμβάνουν χώρα το 2015 μ.Χ., δεκαπέντε χρόνια μετά την καταστροφική Δεύτερη Πρόσκρουση (Second Impact) που σύμφωνα με επίσημες πηγές προκλήθηκε από πρόσκρουση μετεωρίτη στη Γη. Κατά τη Δεύτερη Πρόσκρουση αφανίστηκε ο μισός πληθυσμός της γης καθώς και έκλινε ο άξονας της. Την περίοδο που η ανθρωπότητα επανέρχεται από αυτή την καταστροφή, το Τόκυο-3 (η τρίτη αναδόμηση της πόλης του Τόκυο) δέχεται επιθέσεις από τεράστιες οντότητες που καλούνται Άγγελοι. Τα συμβατικά όπλα δεν είναι αποτελεσματικά ενάντια στους Αγγέλους και η μόνη γνωστή άμυνα είναι τα Ευαγγέλια (Evangelions ή EVAS). Tα EVAS είναι τεράστια ανθρωπόμορφα ρομπότ των οποίων η κατασκευή και λειτουργία ελέγχεται από τον παραστρατιωτικό οργανισμό NERV. Η σειρά ξεκινά σαν ένα συμβατικό anime με ανθρωπόμορφα ρομπότ, αλλά σύντομα η δράση μεταφέρεται σε χρονικές αναδρομές και αναλύσεις των προσωπικοτήτων των βασικών χαρακτήρων, όπως του Σίντζι Ίκαρι (Ikari Shinji) και των άλλων παιδιών που πιλοτάρουν τα Ευαγγέλια. Ο δημιουργός και σκηνοθέτης Hideaki Anno, έπασχε για αρκετό καιρό από κατάθλιψη. Μεγάλο μέρος της σειράς βασίζεται στις εμπειρίες του αντιμετωπίζοντας την ασθένεια και στις γνώσεις που απέκτησε επί της ψυχοαναλυτικής θεωρίας, από την ψυχοθεραπεία στην οποία υποβλήθηκε. Σαν αποτέλεσμα αυτού, μέσω των χαρακτήρων της σειράς παρουσιάζονται διάφορες πνευματικές διαταραχές και προβλήματα με τη ψυχική υγεία όπως κατάθλιψη, μετατραυματικό σοκ και αγχώδης διαταραχή του αποχωρισμού.»

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η συγκεκριμένη σειρά έχει φανατικούς οπαδούς και ορκισμένους εχθρούς. Μια βόλτα στο διαδίκτυο είναι αρκετή για να το διαπιστώσει κανείς. Δεν ανήκω σίγουρα στην πρώτη κατηγορία, αλλά μάλλον, ούτε και στη δεύτερη. Δεν το θεώρησα «πατάτα» σε καμιά περίπτωση. Το πιο εύστοχο θα ήταν να πω ότι πρόκειται για ένα μοναδικά δημιουργημένο  anime με έντονη προσωπικότητα, θρησκευτικές αναφορές και συμβολισμούς, που προβάλλει και προσπαθεί να αναλύσει σωρεία ψυχικών ανησυχιών, το οποίο, όμως, δεν με συγκίνησε. Αντιθέτως, σε αρκετά σημεία με εκνεύρισε. Με απλά λόγια, δεν ταιριάξαμε. Απ’ την άλλη, δεν μπορώ να μην θεωρήσω σπουδαία την ειλικρίνεια και την ψυχική κατάθεση, που τόσο απλόχερα κάνει ο Hideaki Anno. Και αυτό είναι που κάνει τη συγκεκριμένη σειρά τόσο ιδιαίτερη και για τον ίδιο αυτό λόγο έχει αγγίξει τόσους ανθρώπους. Το ζουμί βρίσκεται στους χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας. Εκεί επικεντρώνεται και μέσω εκείνων ξερνάει τα εσώψυχά του, ολοκληρωτικά επηρεασμένος απ’ τα ψυχολογικά προβλήματα που βίωνε (ίσως βιώνει ακόμα, δεν γνωρίζω, αν και στο τελευταίο επεισόδιο ευδοκιμεί ο σπόρος τη ελπίδας). Αυτή η ανάλυση και επεξεργασία ξεκινάει ομαλά, για να κορυφωθεί προς το τέλος, όπου και το ύφος μετατρέπεται σ’ έναν σουρεαλιστικό κυκεώνα με εικόνες βαμμένες με τα πιο σκοτεινά χρώματα της ψυχοσύνθεσης του Hideaki Anno. Παρόλα αυτά, κατ εμέ το παρακάνει, κουράζει και δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελα να ρίξω 10 κλοτσιές στον Ίκαρι Σίντζι για να πάρει τα ίσια του! Επίσης, δεν ξέρω αν φταίει η κακή μετάφραση, αλλά οι ίδιες ατάκες επαναλαμβανόντουσαν συνέχεια. Βαρέθηκα να παρακολουθώ τον εσωτερικό, επαναλαμβανόμενο αυτό διάλογο, που γινόταν μέσα στο φλεγματικό νου του. Στο δε πατέρα θα έκανα ακόμα χειρότερα. Και για να βγάλω όλο το μένος μου κατά των χαρακτήρων, θα πω ότι εκνευριστικότερο απ’ την Άσουκα (Asuka), δεν έχω ξανασυναντήσει σε anime (ειδικά στις αρχικές εμφανίσεις της). Έφτασα στο σημείο να κλείσω την οθόνη, να καπνίσω 2-3 τσιγάρα και να συνεχίσω αργότερα… Θα μου ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο να τη δω απαγχονισμένη σαν τη μάνα της! Η χρωματική αντίθεση του ροζοκόκκινου με το μαύρο και ο σχεδιασμός της κρεμασμένης φιγούρας κάνουν τη συγκεκριμένη εικόνα επική! Επιπλέον, δε μπορώ να μην προσκομίσω στα θετικά τις σφοδρές μάχες προς στο τέλος, αλλά και τους ευρηματικούς διαλόγους που λαμβάνουν μέρος (π.χ. με τον Kauorou), υπό τη συνοδεία κλασικής μουσικής! Το όλο αποτέλεσμα είναι αριστουργηματικό!

Έχουν γραφτεί ποικίλες απόψεις, κάτι το απόλυτα φυσιολογικό, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις που τα πράγματα είναι θολά, η πρόσβαση κάπως περιορισμένη και τα αναπάντητα ερωτήματα πολλά. Από Φροϋδικές θεωρίες μέχρι και αναφορές στον Σαίξπηρ και πολλούς άλλους πέτυχα στο διαδίκτυο. Χαλαρά έριχνα και μπόλικο Αντονέν Αρτό στο όλο μείγμα. Τέλος πάντων, δε σκοπεύω να αποπειραθώ να εμβαθύνω στη συγκεκριμένη σειρά. Βαριέμαι απίστευτα να μπλέξω εκεί μέσα και για να συντομεύω, θα πω ότι τα ερωτηματικά της νοοτροπίας «ποιος είμαι, τι κάνω, τι πρέπει να κάνω;», οι θρησκευτικές-μυστικιστικές αναφορές, ο αιώνιος φόβος, η απόρριψη, η ασάφεια, η αίσθηση ανικανότητας και η απομόνωση που προβάλλονται με τόσο έντονο τον πεσιμισμό με κούρασαν… Είναι υπαρκτά ερωτήματα στα μυαλά των ανθρώπων, θα μπορούσε όμως να μην επιμείνει τόσο ο αγαπητός συγγραφέας. Θα ήθελα, πάντως, να σταθώ στο τελευταίο επεισόδιο και ιδίως στα τελευταία λεπτά. Ξεκινάει με έναν βομβαρδισμό ερωτήσεων και ανησυχιών, όπου και εν τέλει, ο τρισκατάρατος Σίντζι, «σπάει το γυαλί», συνειδητοποιεί ότι θέλει να είναι ο εαυτός του, απογυμνωμένος απ’ τις όποιες φοβίες και αγωνίες είχε και η επιθυμία του να ζήσει με γνώμονα αυτό αρχίζει να ξεπροβάλλει και να αφουγκράζεται το ρόγχο της ζωής. Εξού και τα συγχαρητήρια και χειροκροτήματα που δέχεται. Προσωπικώς, ήθελα να ανάψω καπνογόνο εκεί πέρα και να του φωνάξω: «επιτέλους ρε μαλάκα!» Το τέλος δεν μου φάνηκε τόσο πολύπλοκο και δυσνόητο όσο φημιζόταν στα διάφορα φόρουμ και ιστοσελίδες. Κάποια υπαρξιακά-φιλοσοφικά ερωταπαντήματα γύρω απ τη ζωή και την αναζήτηση της αλήθειας, όπου και μετά έρχεται το αναμενόμενο, η αναγέννηση του  Σίντζι…

Πάντως, σκέφτομαι να προσπαθήσω να δω και την ταινία The End of Evangelion, η οποία είναι μια επέκταση της σειράς. Ίσως ξεκαθαρίσει κάπως τα διάφορα νεφελώματα που έμειναν. Κλείνοντας, να τονίσω ότι αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, η δικιά μου εκδοχή-παρουσίαση, για το συγκεκριμένο anime και καλό θα ήταν να το δει κάποιος για να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα… Είναι ζόρικο…

“6/12/2008″

“Και έβρεξε μια αρρώστια. Κι έβρεξε ένα φόβο. Και έβρεξε μια μυρωδιά. Κι έβρεξε ένα φόνο. Και έβρεξε κινδύνους και τα ωχρά αυγά ενός κτήνους…”

Κράτος ονομάζω αυτό, όπου όλοι πίνουν δηλητήριο, καλοί και κακοί: κράτος, όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους, καλοί και κακοί: κράτος, όπου η αργή αυτοκτονία όλων – ονομάζεται “ζωή”.

Ο Δεκέμβρης πέρασε, μα η μυρωδιά των ασφυξιογόνων ακόμα τρυπάει τα μάτια και κάνει τα πόδια να τρικλίζουν. Δεν έγινε καμιά αναφορά στον Αλέξη Γρηγορόπουλο και το Δεκέμβρη απ’ αυτό το μπλογκ ως τώρα. Προτίμησα το δρόμο και τα πεζοδρόμια. Για άλλη μια φορά. Εντούτοις, τα συναισθήματα και τα ερωτηματικά που έμειναν, πέραν  της απέραντης θλίψης για τον μικρό (αλλά και για όλους όσους έχουν δολοφονηθεί απ’ τον κρατικό μηχανισμό), παραμένουν τα ίδια με εκείνα που έφτυσαν το καυτό καλοκαίρι του 2003, οι πόλεμοι σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Παλαιστίνη και τα τόσα άλλα κοινωνικά εγκλήματα που, πραγματικά, δεν ξέρω πια που οδεύει αυτό το  σκαιό μπουρδέλο που βάπτισαν πολιτισμό…

Ζει η ανθρωπότητα σ’ έναν αέναο και αιματηρό φαύλο κύκλο; Είναι τελικά ο άνθρωπος ένα σαλτιμπάγκο ον, έρμαιο της φιλαυτίας του, της δίψας του για εξουσία;  Θα ήθελα να πω πολλά, αλλά η παγκόσμια ιστορία με αποστομώνει. Το σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι μαθηματικά, με εξισώσεις, λύσεις και σερβιρισμένες απαντήσεις. Παρ’ όλες, λοιπόν, τις υγιέστατες-βίαιες αντιδράσεις που έλαβαν μέρος το Δεκέμβρη, ένα μπορώ να πω με βεβαιότητα: “όσοι μπάτσοι και να καούν, η νοοτροπία του «μπάτσου» δεν πεθαίνει έτσι…” Και το αποδεικνύουν περίτρανα, τα ίδια τα μπλε-χακί περιττώματα, όχι  μόνο στο κράσπεδο, αλλά κυρίως στην καθημερινότητα, όπου εκεί μέσα καλλιεργούνται και αναπτύσσονται όλα…

Ένα σύντομο αντίο κι από μένα μικρούλη, πέρασες στην αθανασία…

Insuiciety 21/2/2009

Για αυτούς πήγαμε, ήταν άψογοι, τα σπάσανε, με έναν ανέλπιστα καλό ήχο για τα δεδομένα του Πολυτεχνείου και μια παρουσία που έφτυνε δύναμη και σφρίγος. Δεν υπάρχει λόγος να γράψω άλλα, το βρίσκω ανούσιο και απλά, θα προσφέρω ένα φωτογραφικό επιδόρπιο.

The End Of Six Thousand Years – Isolation

Βρίσκομαι σε έπαρση αυτές τις μέρες, μιας και οι χακί κομπάρσοι δε θα με ξαναενοχλήσουν για αρκετό καιρό, ωσότου έρθει και το έσχατο ραντεβουδάκι μας στην ερωτική φωλίτσα του 401. Και στα δικά σας όσοι τραβιέστε…

Αφιερώνω, λοιπόν, στους ένστολους και το έκτρωμα που συντηρούν, αυτόν τον αδυσώπητο, όσο δε πάει μεταλλικό, “hardcore” όλεθρο. Σκίζουν μάγουλα και συγκινούν οι νευρώδεις συνθέσεις των Ιταλών The End Of Six Thousand Years. Πατάνε γερά τόσο σε post rock όσο και σε death/hardcore περάσματα. Απ’ τα καλύτερα άλμπουμ που άκουσα τελευταία. Το βινύλιο είναι στις 500 κόπιες (150 σε υπέροχο γαλάζιο) γι’ αυτό σπεύσατε. Να δω απ’ τα μέρη μας πότε θα δούμε τόσο ποιοτικές κυκλοφορίες (αιώνιος γκρινιάρης)…

http://www.megaupload.com/?d=QZQRGMHE

Νέα. Ευχάριστα και αναπάντεχα…

Πάει καιρός, το ξέρω… Διάφορες υποχρεώσεις και καταστάσεις μου είχαν κόψει τη φόρα. Τέλος πάντων, δε γαμείς…

Οι εφηβικές αγάπες στοιχειώνουν και στιγματίζουν την ανθρώπινη ψυχή βαθύτατα, γι’ αυτό και θα ξεκινήσω με μια συναυλία που, πραγματικά, τα αυτάκια μου δεν περίμεναν να γευτούν σ’ αυτήν τη ζωή. Δεν πρόκειται για αποκυήματα της φαντασίας και οι Γενιά του Χάους θα ανέβουν στη σκηνή του Γκαγκάριν στις 24 και 25 Απρίλη αντίστοιχα. Για τελευταία φορά! Το Ρέκβιεμ του ’89 παραμένει στιχουργικά απλησίαστο, ακόμη και σήμερα. Γι’ αυτό λοιπόν, όποιος-α αναλώνεται στα μισαλλόδοξα σχόλια, που στάζουν ιδεαλισμό και δογματική βλέννα και έκαναν την εμφάνισή τους σε διάφορες ιστοσελίδες, ας κάτσει σπιτάκι του, γιατί πολύ απλά, τόσα χρόνια δεν ένιωσε τίποτα…

Γίνονται που γίνονται λίγες συναυλίες, έχουμε και την ατυχία να συμπίπτουν οι ημερομηνίες. Θα πήγαινα ασυζητητί να δω τους «Γενιά» και τις δύο μέρες, αλλά και μόνο στο άκουσμα ότι στις 24 μας επισκέπτονται οι Tragedy (Πολυτεχνείο, μαζί με τους Brutal Knights – www.myspace.com/brutalknights), αναθεώρησα τα πλάνα μου. Προβλέπεται αλησμόνητος συναυλιακός αυνανισμός, στα όρια της τύφλωσης…

Επίσης, στις 7 Μαρτίου οι καταπληκτικοί Βέλγοι AmenRa (http://www.myspace.com/amenra) στο Texas Necropolis, ενώ στον ίδιο χώρο στις 28 Μαρτίου, οι επίσης Βέλγοι Arkangel (www.myspace.com/privatehell). Ελπίζω μόνο μην το γαμήσουνε πολύ – γιατί ότι θα το γαμήσουνε είναι βέβαιο – με τα εισιτήρια, όπως κάνουν τόσα χρόνια. Μην πολυλογώ, επρόκειτο για 2 μπάντες που πρέπει να δεις κανείς!

Year of the Cycos (Συλλογή)

Το όνομα μιλάει από μόνο του. Εναγωνίως περίμενα αυτήν τη συλλογή, η οποία είναι προπομπός καινούριου Suicidal άλμπουμ μεσ’ το 2009. Έχουν περάσει και 9 χρόνια απ’ το  Free Your Soul & Save My Mind…

http://www.mediafire.com/?x1ycnsyecjb (το upload δεν είναι δικό μου)

Πάντως, το Come Alive υπόσχεται πολλά…

Black Panda

Όπου βρέχει καθημερινά, σε τέτοιο βαθμό που καταντάει εκνευριστικό και ψυχοφθόρο, για αυτόν που έχει συνηθίσει το ηλιόλουστο, λαμπερό μεσογειακό κλίμα, φαίνεται ότι ευδοκιμούν οι καλύτερες μουσικές. Σε μια πόλη κάποιων χιλιάδων κατοίκων όπως η Λα Κορούνια (A Coruña), υπάρχουν μπάντες που μια μεγαλούπολη, μουσικά σκουριασμένη και σκελετωμένη, σαν την Αθήνα, δεν θα δει ποτέ… Έχω γνωρίσει πολλές πόλεις της Ισπανίας. Σ’ αυτή την ευρωπαϊκή γωνίτσα, στη Γαλίθια, δυστυχώς δε βρέθηκα ποτέ και πραγματικά, δε ξέρω τι ταΐζουν τα βλαστάρια τους οι ντόπιοι εκεί, αλλά τα αποτελέσματα είναι εκκωφαντικά και αν μη τι άλλο γουρλώνουν τα μάτια και διεγείρουν τα αυτιά. Η λίστα είναι μεγάλη και εδώ παραθέτω μερικά ονόματα απ’ αυτήν την punk/hardcore/crust φωλιά: Ictus, Asedio, Ekkaia, Madame Germen, Nashgul, Hongo, Sl’s3, Maisha, Blünt… Όλες εξαιρετικές μπάντες. Σ’ αυτές θα προσθέσω και τους στυγερούς Black Panda, την ύπαρξη των οποίων μέχρι πρότινος αγνοούσα. Μάλλον, πρόκειται για το καλύτερο και πιο δεινό μείγμα d beat με rock ‘n’ roll που άκουσα την τελευταία δεκαετία (εντάξει, και οι Genocide Superstars ή απλά Genocide SS, του αδικοχαμένου Mieszko Talarczyk, ήταν υπέροχοι)… Τα κολασμένα, λιώμα απ’ τις μπύρες ριφς, τρέχουν σα λυσσασμένα σκυλιά με τις μούρες πασαλειμμένες από σάλια και πηκτό ιδρώτα. Δύο κοπρόσκυλα-αλήτες δαγκώνουν τα μικρόφωνα, ενώ συμμετέχει και ο ένας κιθαρίστας, ή μήπως είναι ο μπασίστας; Δηλώνω βαθύτατα εθισμένος σ’ αυτό το βρομερό, με μυρωδιά καμένου λάστιχου, rock ‘n’ roll ξεσάλωμα, που θα ‘κανε και το Χριστό να χέσει τα σάβανά του. Εδώ και μια βδομάδα λιώνω ασταμάτητα ότι έχουν κυκλοφορήσει. Ανεβάζω λοιπόν τα δυο εφτάρια σπλιτ που έχουν με τους Καταλανούς Holocaust In Your Head και τους Σουηδούς Auktion, καθώς και τον πρώτο δίσκο τους. Όλα απ’ την Trabuc Records. Όποιος-α γουστάρει αυτά που θα ακούσει να πάει να τα αγοράσει. Αξίζουν κάθε ευρώ. Υπάρχουν εδώ:

http://www.nodo50.org/trabucrecords/

Αλλιώς επικοινωνήστε με το γκρουπ:

http://www.myspace.com/blackpandakillers

http://www.megaupload.com/?d=GPRI3KW3

http://www.megaupload.com/?d=2EZMJR8T

http://www.megaupload.com/?d=IESA0GMF

Ο Ρόμπινς και οι Spectacle σ’ ένα γαλλικό πορνείο…

«Τι θα ήθελες να δεις πρώτα;» ρώτησε ο πατέρας της Αμάντα τη δωδεκάχρονη κόρη του όταν έφτασαν στο Παρίσι. «Θα ήθελα να πάμε στα μπορντέλα», απάντησε η Αμάντα, χωρίς σχεδόν να σηκώσει τα μάτια της από την κρεμμυδόσουπα που έτρωγε. Ο μπαμπάς της Αμάντα αρνήθηκε να πάει την έφηβη κόρη του στους παρισινούς οίκους ανοχής, αλλά της έδειξε μερικούς από το παράθυρο ενός ταξί. Και τότε το παιδί τον ρώτησε, «Πατέρα, αν ήσουν σε ένα πορνείο και σου ήταν αδύνατο να τελειώσεις, θα μπορούσες να ζητήσεις μια πλαστική σακούλα για να πάρεις τα περισσεύματα σπίτι;»

Ο πολύς κύριος Τομ Ρόμπινς… και μαζί του η υποβόσκουσα και σαγηνευτική, πιο γλυκιά κι από φιλιά γυναίκας,  καφρίλα των Spectacle. Οι Νορβηγοί απ’ το Bodo ήταν τεράστια μπάντα.  Και λέω ήταν, γιατί κι αυτοί, όπως σχεδόν όλες οι αγαπημένες μου μπάντες, έχουν διαλύσει… σα κατάρα που με κυνηγάει αέναα και δε λέει να με αφήσει σε ησυχία.

http://www.megaupload.com/?d=FDRN42LU

Και βασικά δεν ξέρω που να βάλω τις συγκεκριμένες αράδες. Πρόβλημα, ε; Στους δίσκους και τα mp3 ή στα κείμενα; Μάλλον θα πρέπει να κάνω κάποιες ανακατατάξεις. Εξ άλλου και οι συνεντεύξεις έχουν σταματήσει εδώ και πολύ καιρό. Βαρέθηκα να περιμένω πότε θα καυλώσουν να πιάσουν το στυλό ή το πληκτρολόγιό τους. Να πω και την αλήθεια, ποτέ δε με ένοιαξε και ιδιαίτερα τι έχει να πει μια μπάντα. Οι στίχοι και οι εκφραστικές-μουσικές αναζητήσεις αναλαμβάνουν το ρόλο αυτό, ολοκληρωτικά θα πρόσθετα. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν, γι’ αυτό και θα κρατήσω το χώρο για τις δικές μου ανασκαφές, καθώς και των φίλων που ανά άτακτα διαστήματα το έχουν επιθυμήσει.

Υ.γ. Το Rapidshare μας έχει ζαλίσει τους όρχεις με τις συνεχείς αλλαγές του. Θέλουν λαχταριστά λεφτουδάκια βλέπεις, τα οποία και δε θα δουν ποτέ. Πλέον, επιτρέπουν 10 downloads και σβήνουν τα αρχεία στις 90 μέρες· κάτι τέτοιο. Προσωπικώς, από δω και πέρα θα ανεβάζω μουσική σε άλλους αποθηκευτικούς χώρους. Όποιος-α θελήσει να κατεβάσει κάποιο δίσκο που έχει διαγραφεί, ας επικοινωνήσει, ώστε να ξανανέβει. Στα νέα λοιπόν οι αράδες αυτές…

Αγαπώ αυτούς…

“Αγαπώ αυτούς που δεν ξέρουν να ζουν παρά μόνο σαν καταβάτες, επειδή είναι οι υπερβάτες. Αγαπώ τους μεγάλους καταφρονητές, επειδή είναι οι μεγάλοι λάτρες, και βέλη που λαχταρούν την άλλη ακτή. Αγαπώ εκείνους που δεν ψάχνουν πρώτα ένα λόγο πέρα από τ’ αστέρια για να κατεβούνε και να θυσιαστούνε, αλλά θυσιάζουν τον εαυτό τους στη γη, ώστε η γη του Υπεράνθρωπου στη συνέχεια να έρθει. Αγαπώ αυτόν που ζει για να μαθαίνει, και αναζητεί να μαθαίνει ώστε ο Υπεράνθρωπος στη συνέχεια να ζήσει. Έτσι αναζητεί τη δική του κατάβαση. Αγαπώ αυτόν που μοχθεί και εφευρίσκει, ώστε να χτίσει το σπίτι για τον Υπεράνθρωπο, και να προετοιμάσει γι’ αυτόν γη, ζώα, και φυτά: γιατί έτσι αναζητεί τη δική του κατάβαση. Αγαπώ αυτόν που αγαπάει την αρετή του: γιατί η αρετή είναι η βούληση προς κατάβαση, και ένα βέλος λαχτάρας.”

Με αφορμή τη συναυλία… Doomriders – Black Thunder / Disfear – Live The Storm

Με αφορμή τη συναυλία που πρόκειται να γίνει στο Αν club, στις 14 Νοεμβρίου, είπα να κάνω την καλή και να ανεβάσω τον μοναδικό (εκτός των ζωντανών τους ηχογραφήσεων), μέχρι στιγμής, δίσκο των Αμερικανών Doomriders, αλλά και την τελευταία δουλειά των Σουηδών Disfear. Πίσω απ’ τις φωνητικές χορδές των τελευταίων κρύβεται ο Tomas Lindberg, επομένως, τα λόγια είναι περιττά. Πραγματικά, ούτε που θυμάμαι πόσος καιρός έχει περάσει απ’ την τελευταία και αξιόλογη συναυλία, μπάντας εξωτερικού, που παρακολούθησα στην Ελλάδα. Αναφέρομαι, συγκεκριμένα, στα μουσικά είδη που φοράνε ταμπέλες όπως punk, hardcore, crust και λοιπά συναφή. Στο μυαλό μου έρχονται κατ’ ευθείαν οι Zegota και οι Shai Hulud… πάω πολύ πίσω όμως. Ναι το ξέρω, παίξανε και κάτι «μπαντούλες» σαν τους Isis κα τους Converge. Λόγω ανωτέρας βίας δεν παρευρέθηκα στα συγκεκριμένα live. Όχι τόσο για τους δεύτερους, αλλά για τους πρώτους – 2 φορές κι όλας – πονάει πολύ… Εντάξει και η περσινή συναυλία των Burial στην Καλλιδρομίου δεν ήταν και άσχημη, το κάθε άλλο, αλλά όταν φτάνουμε στο σημείο να κάνουμε αναφορά σε δυο και τρεις συναυλίες κάθε χρόνο, είναι να κλαις… Τέλος πάντων, μαζί με τις ανωτέρω μπάντες θα παίξουν οι επίσης Σουηδοί Dead Vows και οι Θεσσαλονικείς Greet The Dead. Το εισιτήριο είναι στα 25 ευρώ, που αν σκεφτείς ότι και τα 3 γκρουπ είναι απ’ έξω, δεν είναι και άσχημα, ε; Όμως, στο Μόναχο παίζουν με 11 ευρώ, στο Βερολίνο επίσης με 11, στο Ρότερνταμ με 10, στη Βιέννη με 10, στην Ελβετία (Martigny) με 13, στη Βουδαπέστη με 13… Να προσθέσω και το Ηνωμένο Βασίλειο, στο οποίο οι Doomriders χωρίς τους Disfear, με άλλες μπάντες, στα 10 ευρώ…

Εδώ γιατί, γαμώ το Χριστό σας, με 25 ευρώ;;; Τόσο μάγκες είστε πια μερικοί μερικοί;

Τα ‘χω ξαναπεί και σε προηγούμενο άρθρο, επομένως, όποιος νιώθει άνετα μ’ αυτό που γίνεται, ας τα σκάσει, οι μπάντες είναι εξαιρετικές. Εγώ θα το σκεφτώ πάντως, όχι για τα λεφτά, αλλά για το γαμώτο…

1.http://rapidshare.com/files/155743667/Doomriders.rar.html

2.http://rapidshare.com/files/155753407/Lernaia_Mera_Disfear_-_Live_The_Storm.rar.html

Bastard – Wind Of Pain Lp (1990) & Controlled In The Frame 7’’ (1989) / Crude – Attitude Lp (2000)

Bastard – Wind Of Pain Lp  (1990)

Bastard – Controlled In The Frame 7” (1989)

Crude – Attitude Lp (2000)

Τσαγκαροδευτέρα σήμερα, αρχή της εβδομάδας, ανυπόφορη και μισητή μέρα. Σχολικό κατάλοιπο. Κάπου μες τη γκρίνια, θυμάμαι τη χθεσινή κουβέντα περί Ιαπωνίας, παραδοσιακών τατουάζ και της περιβόητης Γιακούζα. Τι μας λες και συ Δευτεριάτικα, ε; Ιαπωνικές πίπες λέω, που απλά, φέρουν την ευθύνη για τα τραγουδάκια που μόλις ανέβασα. Μερικές απαστράπτουσες αναθυμιάσεις Ιαπωνικού hardcore – λέγε με japcore – στην καλύτερή τους, από δύο σημαντικότατα ονόματα!

Καλημέρα είπα;

http://rapidshare.com/files/153505367/Lernaia_Mera_Bastard_-_Wind_Of_Pain.rar.html

http://rapidshare.com/files/153507276/Lernaia_Mera_Bastard_-_Controlled_In_The_Frame.rar.html

http://rapidshare.com/files/153509880/Lernaia_Mera_Crude_-_Attitude__2000_.rar.html

Υ.γ. Όλα είναι δυσεύρετα… Το δε επικό Wind Of Pain,  αφήνει σμαραγδένιες κλανιές στα σαλόνια του ebay, ωρέ!

Συναυλία για την άρνηση στράτευσης – 63 high, Deus Ex Machina, Bad Trip, Inoxia & the straight edge 19/9/2008

Έχοντας ο ίδιος απορρίψει αυτό το αιματοβαμμένο ανέκδοτο, που ακούει στο όνομα ελληνικός στρατός, δε θα μπορούσε παρά μόνο να μου τραβήξει το ενδιαφέρον η αφισούλα με τον εύστοχο τίτλο: «ούτε μια ώρα στο στρατό». Πιο συγκεκριμένα, επρόκειτο για ένα live αλληλέγγυο στον διωκόμενο αντιρρησία συνείδησης, Λάζαρο Πετρομελίδη, ο οποίος επέλεξε να δηλώσει δημόσια την άρνηση του στον εθνικισμό, στο μιλιταρισμό και φυσικά στη στράτευση. Ο Λάζαρος διώκεται 16 χρόνια για αυτήν του τη στάση απέναντι στο μισαλλόδοξο χακί τέρας. Είναι μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης Ελλάδας και σύμφωνα με το διαδίκτυο έχει 15 καταδικαστικές αποφάσεις, με προσαγωγές και φυλακίσεις. Το κράτος και η στρατιωτική δικαιοσύνη αποφάσισαν να βγάλουν λίγο έξω τα μυτερά δοντάκια τους και να τον καταδικάσουν ερήμην (πριν λίγους μήνες), στη μη εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης των 3 χρόνων.

Δε θα κάτσω να φλυαρήσω περί του στρατού, τα νούμερα, σύμφωνα με τη σελίδα www.omhroi.gr, μιλάνε από μόνα τους, 300.000 ανυπότακτοι και 85.000 γιωτάδες. Όποιος άνθρωπος αρνείται τη χειραγώγηση, σέβεται τον εαυτό και την προσωπικότητά του, έχει ήδη ρίξει μια μεγαλοπρεπέστατη μούντζα στους διεφθαρμένους τυρόβλαχους-κροταλίες με τα αστεράκια στους ώμους. Ο Λάζαρος Πετρομελίδης είναι ένας απ’ αυτούς. Και μάλιστα είχε το θάρρος να το κάνει δημόσια…

Λοιπόν, ας περάσω στη συναυλία, η οποία πραγματοποιήθηκε σε έναν Στρέφη ασφυκτικά γεμάτο! Καιρό είχα να δω το λόφο έτσι! Φτάνοντας, το live είχε ήδη αρχίσει και τη σκυτάλη απ’ τους Inoxia & the straight edge, τους οποίους δυστυχώς έχασα (δεν έχω ιδέα τι παίζουν), είχαν πάρει οι 63 High. Οι οποίοι 63 High παίζουν μια μουσική που απλά δεν μπορώ να ακούσω για κανένα λόγο, τη ska. Βασικά δεν παίζουν ατόφια ska, αλλά μπλέκουν και στοιχεία από reggae και punk. Δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για τη συγκεκριμένη μπάντα, γιατί όταν ακούω τρομπέτες και χαρωπούς ρυθμούς… δε νιώθω καλά. Εντούτοις, όση ώρα έπαιζαν οι Θεσσαλονικείς, ο κόσμος που αρέσκεται στο είδος γούσταρε και χόρευε ασταμάτητα. Το οποίο μόνο θετικό μπορώ να πω ότι είναι. Αυτά περί 63 High.

Ακολούθησαν οι βετεράνοι Deus Ex Machina και ξύπνησαν τον πιτσιρικά μέσα μου! Θυμάμαι την περίοδο 97-99 που δεν έχανα συναυλία τους! Βγάζανε πάντα μια απίστευτη ενέργεια ζωντανά, αν και πρέπει να πω ότι οι τελευταίες τους δύο κυκλοφορίες (δίσκος και ep) με απογοήτευσαν… Τέλος πάντων, όσοι τους έχουν δει ξέρουν ότι στη σκηνή τα ‘σπάνε και συνεχίζουν να τα σπάνε, όσο κι αν περνάν τα χρόνια! Επικράτησε πανικός και μας είπαν και διασκευούλες από Αδιέξοδο και Γενιά του Χάους! Εξάλλου στη σύνθεση τους υπάρχουν μέλη απ’ τις προηγούμενες μπάντες. Πολύ δυνατοί όπως πάντα, δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

Τους Bad Trip τους είχα δει στο υπόγειο (Καλλιδρομίου) πριν κάποιους μήνες και μου είχαν αφήσει εξαίρετες εντυπώσεις. Υπάρχει και σχετικό review στις συναυλίες. Για όσους δεν τους γνωρίζουν να πω ότι είναι μια instrumental μπάντα, της οποίας η μουσική, αναντίρρητα, είναι απόρροια της γνωστής ηχητικής λαίλαπας που δημιούργησαν μπάντες σαν τους Neurosis και τους Isis. Οι Θεσσαλονικείς για άλλη μια φορά με παρέσυραν στους ασήκωτους, τριπαριστούς ρυθμούς τους και παρέμεινα καθηλωμένος μέχρι και την τελευταία νότα που έπαιξαν. Το live ήταν απλά συγκλονιστικό. Φτύνουν πολύ ενέργεια και οι συνθέσεις τους είναι εθιστικότατες. Δεν τους αγνοείς όταν είναι πάνω και «βαράνε». Απλά πράγματα! Και παιδιά… μην βάλετε φωνή, δεν τη χρειάζεστε…

Αυτά λοιπόν, σε γενικές γραμμές απ’ την πετυχημένη, κατ εμέ, συναυλία στο Στρέφη. Τις ευχαριστίες μου στους Bad Trip για τις φωτογραφίες και κλείνοντας, εύχομαι να γίνονται όσον το δυνατόν περισσότερες ενέργειες σαν και αυτήν. Η χακί νόσος τις έχει ανάγκη.

Dut – Askatu Korapiloa (Mp3)

Καιρό ήθελα να ανεβάσω αυτό το ορφνό και δαιμονοπαρμένο «πράγμα» των διαλυθέντων Βάσκων Dut. Το παρακάτω review:

http://lernaiamera.wordpress.com/2007/06/29/dut-askatu-korapiloa/

έχει δεχτεί πολλές επισκέψεις. Και μιας και το cd είναι λίγο δύσκολο να εντοπισθεί στο διαδίκτυο, λόγω γλώσσας, είπα να κάνω την καλή και να το μετατρέψω σε mp3. Δύσκολο άκουσμα, βαρύ και δύσπεπτο, αλλά σε καταβροχθίζει για πλάκα…

http://rapidshare.com/files/149676482/Lernaia_Mera__Dut_-_Askatu_Korapiloa.rar.html

Nations Of Ulysses – Plays Pretty For Baby

Πριν από μια δεκαετία ακριβώς (1998), έσκασε μύτη ένας δίσκος από Σουηδία μεριά, ο οποίος είχε μια πρωτοποριακή μουσική αντίληψη, έναν έντονα πειραματικό και φρέσκο ήχο, συνοδευόμενο από ένα καυτό στιχουργικό μανιφέστο. Ταρακούνησαν πολλά κεφάλια αυτά τα αυλάκια γεμάτα πυρίτιδα… Θυμάμαι ακόμα πόσα άχρηστα, ανάπηρα γκρουπ βγήκαν μετά τη διάλυσή τους, κοπιάροντας το συγκεκριμένο ήχο απροκάλυπτα… αμέτρητα… Βλέπεις, κάποιοι άνθρωποι έχουν τόσο θράσος που τσαλαπατάνε την ίδια τους την ανύπαρκτη προσωπικότητα. Τέλος πάντων, η μπάντα ήταν οι Refused και ο δίσκος το The shape of punk to come. Εάν έχεις ακούσει αυτό το δίσκο και δεν σου άρεσε, μπορείς διακριτικά να βγάλεις το αγγούρι που σου έχουν χώσει στον κώλο τόσα χρόνια… Ίσως, τότε νιώσεις κάτι απ’ αυτό που λέγεται μουσική.

Θα μου πεις τώρα, τι αναφέρεις τους Refused, όταν πάνω λέει Nations Of Ulysses; Μα πως, πως… όλα είναι σχετικά. Οι Nation… ήταν ενεργή μπάντα απ’ το 1988 ως το 1992, γεφυρώνοντας το punk με τη jazz και το post-hardcore. Κυκλοφόρησαν 2 δίσκους, 2 ep (στη Dischord) και μετά την διάλυσή τους μια συλλογή  (επίσης στην ίδια εταιρεία) με κάποια ακυκλοφόρητα και live κομμάτια. Οι ίδιοι υποστήριζαν ότι δεν έφτιαχναν δίσκους, αλλά όπλα και αυτοαποκαλούνταν political party και όχι μουσικό γκρουπ! Οι ζωντανές εμφανίσεις τους, λόγο της ενέργειας που έβγαζε η μπάντα, συνήθως ξέφευγαν απ’ τον έλεγχο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο θυμοειδής Ian Svenonius (φωνή, τρομπέτα) είχε σπάσει χέρι, πόδι ή ακόμη και κεφάλι στη σκηνή! Αν σε κάποιους ακούγονται υπερβολικά αυτά, μπορούν να ρίξουν μια ματιά στα δύο βίντεο πιο κάτω και θα καταλάβουν τι σημαίνει ιδρώνω στο σανίδι…

Τους ανακάλυψα την περίοδο που ήμουν εντελώς απορροφημένος και παγιδευμένος στη μουσική των Refused, σκαλίζοντας το διαδίκτυο και διάφορα φανζίνς για τυχόν επιρροές κτλ. Μου ‘ρθε κεραμίδα όταν πρωτοάκουσα το Plays pretty for baby. Όσοι νόμιζαν (και γω σ’ αυτούς) ότι οι Refused είχαν καταφέρει να πατήσουν σε κάποια άβατα μονοπάτια ξεγελάστηκαν! Συνθετικά, στιχουργικά, αλλά και ενδυματολογικά (τα κουστούμια), οι Nation of Ulysses φέρουν τεράστια ευθύνη για το The shape of punk to come. Υπάρχει ακόμα και τραγούδι με τον τίτλο The shape of jazz to come. Δεν πρόκειται για φτηνή αντιγραφή, μην τρελαθούμε κι όλας, οι Refused απλά πήγαν το όλο πράγμα παρά πέρα, δίνοντάς του νέα πνοή. Μοναδικός σκοπός του άρθρου αυτού είναι να δώσει, σε όσους στιγματίστηκαν απ’ τους Σουηδούς και το κύκνειο άσμα τους, την ευκαιρία να γνωρίσουν μια πολύ σπουδαία, επιδραστική, αλλά συνάμα και υποτιμημένη μπάντα της Ουάσινγκτον (Washington D.C.). Προσωπικά, τρέφω μεγάλη εκτίμηση για το ποιόν της και τα βίντεο μιλάνε από μόνα τους…

Εδώ ο δίσκος:

http://rapidshare.com/files/148510934/Lernaia_Mera_Nation_Of_Ulysses_-_Plays_Pretty_For_Baby.rar.html

Ένα μικρό απόσπασμα. Ο ήχος είναι απαράδεκτος, αλλά με το που βγαίνει η μπάντα δε σε νοιάζει…

Και το δεύτερο, με καλό ήχο αυτή τη φορά – The shape of jazz to come (live)

Ο Μπουκόφσκι και η αγάπη…

Δε σχολιάζω… είναι και πρωί. Έχει και ομίχλη.