Undying, Bridge To Solace 19/4/2005
Μετά από πολυάριθμες ώρες στο διαδίκτυο, κατάφερα να αλλάξω το εισιτήριο μου και να μείνω 2 μέρες παραπάνω στη Χώρα των Βάσκων, ώστε να να παρακολουθήσω αυτό το live. Φτάνοντας στο Μπιλμπάο, παθαίνω πλάκα από τη γραφικότητα και την ομορφιά μιας πόλης που άνετα την χαρακτηρίζει κανείς πρωτεύουσα του hardcore και γενικότερα του punk στη Χώρα των Βάσκων αλλά και στην Ισπανία, καθώς οι συναυλίες αυτού του είδους είναι αναρίθμητες. Όποτε έκανα ένα «σερφάρισμα» στις διάφορες ιστοσελίδες για τυχόν συναυλίες, βρισκόμουν να αναρωτιέμαι τι στο καλό κάνω στην Ελλάδα… Και μιλάμε για μία πόλη που το κέντρο της έχει περίπου 350.000 κατοίκους μόνο.
Αφού θαύμασα το κέντρο του Μπιλμπάο, άρχισα να περιπλανιέμαι στο μετρό για να βρω πως θα πάω στο προάστιο Μπαρακάλντο, καθώς η συναυλία θα πραγματοποιούνταν εκεί. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου και φτάνοντας έξω απ΄το μαγαζί, που θα γινόταν η συναυλία, αντίκρισα κάποια από τα παιδιά που την έστηναν. Ήταν πάρα πολύ φιλικοί και με προσκάλεσαν να πιούμε μερικές μπύρες. Είχα φτάσει αρκετά νωρίς και γενικά κόσμος για τη συναυλία δεν είχε ακόμα έρθει. Αφού άραξα λίγο έξω, έκαναν την εμφάνιση τους τα βανάκια απ΄ τα συγκροτήματα και οι πρώτες δεκάδες κόσμου. Τα παιδιά που ήταν υπεύθυνοι της διοργάνωσης είχαν ξεκινήσει ήδη το στήσιμο μηχανημάτων, ενώ αρκετός κόσμος μπαινόβγαινε στο κλαμπ, πράγμα το οποίο με έκανε να παρατηρήσω την απουσία του οποιουδήποτε πορτιέρη. Δεν υπήρχε νταβάς ούτε για δείγμα.
Όλα είναι έτοιμα για να αρχίσει η συναυλία (υπολόγισα περίπου 130 με 150 άτομα) και ξαφνικά ακούω ένα διάχυτο σούσουρο και αρκετό κόσμο να βγαίνει προς τα έξω. Ένας τυπάκος μου εξηγεί ότι βγαίνουν για την είσοδο, καθώς μία συναυλία έχει και τα ανάλογα έξοδα. Και φυσικά μιλάμε για 2 μπάντες από εξωτερικό (Undying-Αμερική, Bridge To Solace-Ουγγαρία), ενώ πληροφορήθηκα και για τρίτη που ήταν να παίξει, αλλά τελικά δεν εμφανίστηκε. Ακολουθώ λοιπόν προς τα έξω, όπου είχε μαζευτεί ο κόσμος που πριν λίγο ήταν στο μαγαζί. Στην πόρτα οι ίδιοι που είχαν στήσει όλο το σκηνικό, μηχανήματα κτλ. Και η είσοδος; 5 ευρώ!!! Το οποίο αφήνω ασχολίαστο, γιατί ο καθένας είναι αρκετά έξυπνος να καταλάβει ότι για 2 μπάντες σε μαγαζί είναι πολύ φθηνά και επίσης, ότι διάφοροι επιτήδειοι παλιάτσοι πλουτίζουν αβέρτα στην Ελλάδα από «ανάλογες» συναυλίες, κοροϊδεύοντας πιτσιρικάδες …
Πρώτοι βγήκαν οι Bridge To Solace και εδώ πρέπει να τονίσω τον άψογο ήχο της συναυλίας. Έπαιξαν καινούρια κομμάτια και αρκετά απ΄ τον πρώτο τους δίσκο, ο οποίος μου άρεσε αρκετά, καθώς συνδύαζε μελωδικό hardcore με έντονα κοινωνικοπολιτικούς στίχους, κάποια πολύ ωραία ριφάκια και διάφορα σκόρπια breakdowns. Καμία σχέση με την πορεία που ακολούθησαν μετά και το εμπορικό είδος του metalcore (θέλουμε να γίνουμε οι νέοι In Flames), που ανήκει μόνο στο βόθρο της μουσικής ιστορίας. Αυτό φάνηκε και επί σκηνής, καθώς τα σόλα δίναν και παίρναν, με ένα στυλάκι όλο ποζεριά. Ο κόσμος πάντως, δεν ανταποκρινόταν και ιδιαίτερα. Η ποζεριά τους με ξενέρωσε εντελώς όταν τελείωσαν το set τους και πήγα να πω δυο κουβέντες με τον τραγουδιστή τους, ο οποίος ήταν πολύ επιδεικτικά σνομπ, με αποτέλεσμα να θέλω πάρα πολύ να του φέρω τη μπύρα που έπινα δώρο στο κεφάλι…
Οι Undying (δυστυχώς δεν παίζουν πια) για όσους δεν γνωρίζουν έχουν μέλη από Day of Suffering, Prayer for Cleansing και Catharsis και αυτό λέει πολλά για το ποιόν της μπάντας. Βαρύς, μεταλλικός ήχος, σπαρακτικές κιθαριστικές μελωδίες και breakdowns που ζυγίζουν 10 τόνους το καθένα. Και φυσικά το μήνυμα της μπάντας, που ασχολείται με τον ακτιβισμό και τη σωτηρία του περιβάλλοντος, καθώς όλοι είναι vegans και υποστηρίζουν οργανώσεις τύπου Animal Liberation Front, Earth Liberation Front κ.α.
Εκείνο το βράδυ είχαν πολλά κέφια και το μαγαζί έγινε άνω κάτω, καθώς ήταν εμφανές ότι οι Ισπανοί είχαν έρθει γι’ αυτούς. Τα stagedives ήταν ασταμάτητα και ο κόσμος δεν ησύχασε λεπτό όσο οι Undying ήταν επί σκηνής. Η τραγουδίστρια Logan White έχει μία απ΄ τις πιο κτηνώδης και brutal φωνές που έχω ακούσει ποτέ και απλά δεν μπορεί να μη σε αφήνει ασυγκίνητο. Έπαιξαν γύρω στη μία ώρα, με φοβερή σκηνική παρουσία, διάφορες κουβέντες ανάμεσα στα κομμάτια, άρτιο παίξιμο, φοβερό ήχο και πάνω απ΄ όλα συναίσθημα. Δε νομίζω ότι χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από μια συναυλία.
