Dut – Askatu Korapiloa
Το Askatu Korapiloa είναι σαν τους φίλους που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα, που αγνοείς την ύπαρξή τους και μια μέρα σου χτυπάνε την πόρτα και κλονίζουν μέχρι και το τελευταίο κύτταρό σου τόσο, ώστε την επομένη να μπορείς να δεις τη μουσική, την τέχνη, τη ζωή, με άλλα μάτια, μάτια πυρωμένα και γεμάτα σιγουριά πως κάτι, έστω και λίγο, έχει αλλάξει… Και όντως, αφού πατήσεις το play και εισβάλλει μέσα σου η πηχτή, η πιο μαύρη κι απ’ το θάνατο, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι τρεις παλαβοί Βάσκοι, κάτι έχει αλλάξει, κάτι ταρακουνάει την ψυχική σου ηρεμία.
Δυστυχώς οι Dut δεν υπάρχουν πια, αλλά άφησαν πίσω τους 4 δίσκους (έναν μαζί με το Fermin Muguruza), ενώ κάποια μέλη τους συνεχίζουν τώρα στους Kuraia. Το Askatu… γεννήθηκε το 2000 και εγώ είχα την ευτυχία να το ανακαλύψω εν έτει 2007. Το γεγονός ότι τραγουδούν στη μητρική τους γλώσσα από μόνο του δίνει μια ιδιαιτερότητα στα δέκα κομμάτια αυτού του άλμπουμ, ενώ ο χαρακτηρισμός που θα μπορούσα να αποδώσω στη μουσική τους είναι post-hardcore, μόνο και μόνο επειδή για τον γράφοντα είναι ένας όρος που διακρίνεται για την ευρύτητά του. Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Οι επιρροές από Fugazi και ακόμα περισσότερο από Helmet είναι οφθαλμοφανείς, αλλά καμιά μα καμιά δύναμη δεν μπορεί να περιορίσει τον ήχο και την προσωπικότητά τους σ΄αυτές τις μπάντες (μπαντάρες για την ακρίβεια), γιατί αυτό που τελικά σου μένει όταν δύσει το cd λέγεται Dut και βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να προσπαθώ να περιγράψω κάτι που βιώνεται και όχι απλά ακούγεται. Τα τραγούδια απαρτίζονται από βαριά κιθαριστικά θέματα, πότε απλά, πότε περίτεχνα και σκληρά φωνητικά μέχρι και απαγγελίες, συνοδευόμενες από ταξιδιάρικες, μελαγχολικές μελωδίες. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι μου δίνουν την αίσθηση, ότι βρίσκομαι εγκλωβισμένος μέσα σε μια χανσενική βιομηχανική πόλη με τεράστια εργοστάσια, χωρίς οξυγόνο και τοίχους έτοιμους να λιώσουν το κεφάλι μου απ΄ την ασφυκτική πίεση και ξαφνικά απ΄ το πουθενά, με μεταφέρουν σε τόπους γαλήνιους, παραδεισένιους και πάλι αντίστροφα…
Είναι διαολεμένα πετυχημένα φορτισμένη με συναίσθημα η μουσική αντίληψη των τριών Βάσκων για τον κόσμο που ζούμε. Το μουσικό μακελειό τους συμπληρώνουν οι εξαιρετικοί στίχοι, που είναι βουτηγμένοι στην ίδια πνευματική παράνοια. Η αναζήτηση και η αυτογνωσία, ο προβληματισμός για το αύριο, αλλά και η μετανάστευση, είναι θέματα που προβάλλουν σε μικρές αλλά πολύ περιεκτικές προτάσεις. Ευτυχώς, οι στίχοι είναι μεταφρασμένοι στα ισπανικά, αγγλικά και γαλλικά γιατί αλλιώς τρέχα γύρευε… Θα αναζητήσω σίγουρα και τις υπόλοιπες ηχογραφήσεις των Dut, αλλά το κύκνειο άσμα τους κέρδισε μια περίοπτη θέση στην δισκοθήκη και στην καρδιά μου. Και όπως πολύ εύστοχα μου είπε ο τύπος απ’ το δισκάδικο-distro που το αγόρασα: «ίσως ότι καλύτερο έχει βγει ποτέ απ’ αυτή τη χώρα».
