Ictus – Imperivm
Η πρώτη μου επαφή με τους Ictus ήταν κάνα χρόνο πριν, όταν μια φίλη μου έβαλε κάνα δυο τραγούδια ν’ ακούσω και πραγματικά, κόλλησα άσχημα με το που ξεχύθηκαν οι πρώτες νότες απ’ τα ηχεία. Η επόμενη μέρα με βρήκε στους δρόμους του Μπιλμπάο, αναζητώντας δεξιά κι αριστερά τις κυκλοφορίες τους…
Αυτό που με ώθησε αρχικά να εισέλθω στον κόσμο των Ictus, ήταν το ότι μου θύμισαν καλό, ποιοτικό και γεμάτο συναίσθημα metalcore, όχι με την έννοια του όρου που πλέον χαρακτηρίζει εμπορικές κλανιές τύπου As I Lay Dying, Unearth, Norma Jean και τα κλωνοποιημένα παιδάκια τους, που ευδοκιμούν τα τελευταία χρόνια. Πολλά χρόνια πριν έλιωνα δισκάρες σαν το A Small Boy And A Grey Heaven των Caliban ή το The Stings Of Conscience των Unearth. Δυστυχώς, οι περισσότερες απ’ αυτές τις μπάντες κατέληξαν στα νταλαβέρια με εμπορικές metal εταιρείες, γυάλισαν όσο δε πάει άλλο τον ήχο τους, πέταξαν μερικά κλαψιάρικα φωνητικά και άρχισαν να μοστράρουν σε κάθε παρακμιακή, ξεφτιλισμένη φυλλάδα που διαβάζουν 16χρονες καθώς αυνανίζονται μπροστά στη φωτογραφία του θεού τραγουδιστή! Γνωστά σε όλους αυτά και δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθώ άλλο μαζί τους. Οι Ictus είναι άλλο πράγμα…
Το τελευταίο επίτευγμα των Ισπανών απ’ τη Λα Κορούνια, με μέλη από Madame Germen, Cop On fire και Dissapointment, λέγεται Imperivm. Οι metal επιρροές είναι πασιφανείς και οι τρεις κιθαρίστες έχουν δημιουργήσει ένα οργιώδες κιθαριστικό γλέντι που όμοιο του καιρό είχα να ακούσω. Αρέσκονται στο να προσδιορίζουν τη μουσική τους με τον όρο opera-core, με τη δικαιολογία του ότι οι δίσκοι τους, εκτός του πρώτου, απαρτίζονται από ένα και μόνο θέμα-τραγούδι, μέσα στο οποίο ενυπάρχουν κάποια μικρότερα μέρη-κεφάλαια. Κάτι σαν βιβλίο ας πούμε. Στο Imperivm λοιπόν, έχουμε ένα τραγούδι-θέμα 40 περίπου λεπτών!!! Με καινούριο τραγουδιστή στη σύνθεσή τους, που κατά τη γνώμη μου είναι πιο ευάρμοστος στο τωρινό τους στυλ, καθώς το «κομματάκι» διαφέρει ελαφρά απ’ τις προηγούμενες δουλειές τους. Οι ταχύτητες έχουν ανέβει αισθητά, είναι αρκετά πιο ώριμο και τεχνικό και για να το πω απλούστερα, είναι πιο metal. Και για να μην έχουμε παρερμηνείες και να το θέσω πιο εύστοχα, η κατάθεση τους για τον γράφοντα, είναι μια μίξη metal, crust και hardcore· με τις metalεπιρροές να υπερισχύουν πλέον, αλλά σε καμιά περίπτωση να έχουμε κάτι το καλογυαλισμένο ή εμπορικό. Η μελωδίες είναι το ατού των Ισπανών και όλος ο δίσκος ξεχειλίζει απ’ αυτές. Όπως είπα και πριν οι 3 κιθαρίστες έχουν κάνει αξιέπαινη και αξιοζήλευτη δουλειά. Υπάρχουν επίσης κάποια αργά σημεία και breakdowns που συμβάλουν στην πολυμορφία του δίσκου. Η δε φωνή… η δε φωνή κάνει τις τρίχες στο σβέρκο να σηκώνονται όταν ουρλιάζει sangre y fuego a sangre y fuego στα μέσα του τραγουδιού ή προς το τέλος, όταν ξερνάει το επικό cómo podríamos perdonar? που φέρνει δάκρυα στα μάτια. Υπέροχη, γεμάτη ειλικρίνεια και πάθος ερμηνεία. Δε θα μπορούσα να περιμένω κάτι λιγότερο απ’ τους Ictus.
Όσον αφορά το στιχουργικό μέρος είναι ένας ύμνος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και κατά μέτωπο επίθεση στις πολιτικές τακτικές των Η.Π.Α. Υπάρχουν αναφορές από το 1945 ως σήμερα. Για τη στήριξη που πρόσφεραν σε δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής, Ασίας και Αφρικής, την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, την τρομοκρατία, τους πολέμους κτλ. Οι στίχοι είναι ζωντανοί, αγωνιούν, εκπέμπουν προβληματισμούς και δεν θυμίζουν αβαθή και ψυχρή πολιτική προπαγάνδα. Δεν υπάρχει κάτι περαιτέρω να προσθέσω. Δε βρήκα ούτε ένα σημείο να με ξενερώσει στο Imperivm και το λιώνω κάνα μήνα ασταμάτητα. Καλές ακροάσεις!
