Elfen Lied
Ποτάμια από αίμα, χείμαρροι από κομμένα κεφάλια, διάσπαρτα χέρια και πόδια, υπολείμματα από διαμελισμένα σώματα κολλημένα στους τοίχους. Ω ναι, θα κωλώσεις, και η αλήθεια παραμένει ότι η εναρκτήρια σκηνή του πρώτου, απ’ τα 13 επεισόδια που απαρτίζουν αυτό το anime, είναι τόσο εντυπωσιακή που το βλέμμα σου θα μείνει εκεί, στην κατακόκκινη πλέον οθόνη.
Το Elfen Lied είναι ένα απ’ τα πιο βίαια anime που έχω δω. Παρόλα αυτά το σενάριο δεν θα έλεγα ότι είναι και απ’ τα πιο πρωτότυπα και αλλού βρίσκεται η απόλυτα πετυχημένη, κατ εμέ, συνταγή της σειράς. Έχουμε λοιπόν ένα Diclonius, ένα είδος μεταλλαγμένου ανθρώπου με ιδιότητες άκρως επικίνδυνες για τους γύρω, την έφηβη Lucy, η οποία δραπετεύει από ένα εργαστήριο-φυλακή όπου τελεί υπό κράτηση, σπέρνοντας απλόχερα και χωρίς δισταγμό το θάνατο. Κάπου συμβαίνει ένα ατύχημα (δεν αποκαλύπτω πως) που φέρει ως αποτέλεσμα την απώλεια της μνήμης της και τη μετατρέπει σε ένα εντελώς καλοκάγαθο και ανιοδιοτελές πλάσμα που ούτε να μιλήσει μπορεί καλά καλά. Με τη σειρά τους τη βρίσκουν και αποφασίζουν να την φιλοξενήσουν 2 φοιτητές, μα ταυτόχρονα αρχίζει και η αναζήτησή της από τους υπεύθυνους ομηρίας της, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο, όπως και άλλα παρόμοια Diclonius.
Αυτό που κάνει το Elfen Lied ιδιαίτερο και μοναδικό, πέραν της αστείρευτης και υπερβολικής (γουστάρω!) βίας, είναι τα διαφορετικά ύφη που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης και οι απότομες αλλαγές που διακατέχουν τη σειρά απ’ την αρχή μέχρι το τέλος. Σε πολλούς αυτό δεν άρεσε και το χαρακτήρισαν κουραστικό, εγώ αντιθέτως, το λάτρεψα. Απ’ τη μία παρακολουθείς κεφάλια να κόβονται με μιαν πρωτοφανή φυσικότητα και άνεση και απ‘ την άλλη το δράμα και το χιούμορ να έχουν εξίσου σημαντικό ρόλο. Οι ψυχολογικές εναλλαγές της γλυκιάς μου Lucy, από αιμοσταγή εκτελεστή στο alter ego της και στα όρια πνευματικά καθυστερημένου κοριτσιού, είναι τόσο έντονες που δεν μπορείς παρά μονάχα να τη λατρέψεις. Θα αποκαλύψω και μια πραγματικά φρικιαστική σκηνή, όταν η σειρά πάει πίσω στα παιδικά χρόνια της Lucy, η οποία σφάζει, καλύτερα κατακρεουργεί, διάφορα παιδάκια που σκοτώνουν το ανυπεράσπιστο σκυλάκι της. Το τοπίο φαντάζει με πίνακα του Bruegel και απλά, χαζεύεις μια εικόνα βγαλμένη απ’ τα πιο σκοτεινά μονοπάτια του ανθρώπινου νου. Μην ξεχάσω να προσθέσω το σχέδιο, το οποίο παρουσιάζει κάποιες ιδιομορφίες ανάλογα με την περίσταση και την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά εξάλλου. Εν τέλη, η πλοκή κυλάει ομαλότατα και άκρως εθιστικά· δεν δίσταζα και πολύ να πατήσω το play για το επόμενο επεισόδιο. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα και οι περισσότεροι οπαδοί των anime θα την έχουν ήδη δει, οι υπόλοιποι, έχοντες γερά νεύρα, σπεύσατε ταχέως.
