Ergo Proxy
Ergo Proxy… Σίγουρα πρόκειται για ένα anime που δημιουργεί το δικό του, μοναδικό κόσμο μακριά από στερεότυπα και δοκιμασμένες συνταγές. Δε φέρει καμιά σχέση με ότι κυκλοφορεί εκεί έξω και όσοι δεν είχαν στο παρελθόν επαφή με anime, ίσως θα ήταν καλύτερα να ξεκινήσουν απ’ αλλού. Προσωπικά και καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς, στο νου μου έρχονταν σκηνοθετικές ανησυχίες αντίστοιχες του David Lynch, άρα καταλαβαίνετε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό σενάριο και μια προβλέψιμη εξέλιξη. Όσοι περιμένετε μάχες να διαδέχονται η μία την άλλη και περπατημένες οδούς μείνετε μακριά απ’ αυτό το σκηνοθετικό αριστούργημα.
Στο μακρινό μέλλον, ο πλανήτης έχει σχεδόν καταστραφεί και η πόλη Romdo αποτελεί τον τελευταίο επίγειο παράδεισο για τους υπάκουους και ταπεινούς πολίτες της. Τα ρομπότ παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή της Romdo και κάθε πολίτης έχει το δικό του προσωπικό AutoReiv, να τον προστατεύει ή απλά να του κρατάει συντροφιά. Μια αναπάντεχη σειρά φόνων, τα πειράματα σε μια ιδιαίτερη και παντοδύναμη μορφή ζωής, που ακούει στο όνομα proxy, καθώς και ο ιός cogito που θα αρχίσει να ξυπνάει ψυχές στα μεταλλικά κορμιά των AutoReivs, θα ταρακουνήσουν για τα καλά την ήσυχη πόλη. Η αστυνομικός Re-l Mayer, εγγονή του «διαχειριστή» της πόλης, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τους φόνους, μα μια αναπάντεχη συνάντηση με ένα proxy θα τη στιγματίσει ψυχολογικά και θα αρχίσει την αναζήτηση της αλήθειας. Τι είναι τα proxy; Ποιος είναι ο ρόλος τους στη διατήρηση της αρμονίας για την πόλη; Τι υπάρχει έξω απ’ την Romdo; Τι κρύβεται πίσω απ’ τον Vincent Law; Έναν φιλήσυχο μετανάστη, που εμπλέκεται σε διάφορες καταστάσεις και φαίνεται κάτι να τον συνδέει με τα proxy. Πολλά τα ερωτήματα και τα πρώτα 10-11 επεισόδια ρουφιούνται μονομιάς.
Η ατμόσφαιρα είναι θεοσκότεινη, ωδή στη μαυρίλα και τη μελαγχολία και σε βουλιάζει για πλάκα στα ετοιμοθάνατα τοπία. Η δράση εξελίσσεται σχετικά αργά και ειδικά κάπου μετά τη μέση αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο έντονα τα ιμπρεσσιονιστικά και σουρεαλιστικά ψήγματα της σειράς. Φιλοσοφικά και υπαρξιακά ζητήματα, ανησυχίες και φοβίες έχουν τον πρωταρχικό ρόλο, μα ομολογώ ότι μετά το δωδέκατο επεισόδιο ένιωσα τη βαρεμάρα να με χαιρετάει χαμογελώντας! Για αυτό φταίει η πολύ αργή δράση και κάποια γεγονότα που φαντάζουν χωρίς συνοχή και αιτία ύπαρξης. Το ίδιο τροπάριο συνεχίζεται για αρκετά επεισόδια και καταντάει έντονα κουραστικό, ώσπου έρχεται το τέλος… αυτό το υπέροχο, εκκωφαντικό τέλος που σου πολτοποιεί το κεφάλι με μια βαριοπούλα επικών διαστάσεων! Ίσως απ’ τα καλύτερα φινάλε που έχω παρακολουθήσει ποτέ σε ταινία. Ξαφνικά, όλα συνδέονται μεταξύ τους αρμονικά, τα όποια κενά υπήρχαν εξαφανίζονται και συνειδητοποιείς πόσο καλοστημένο και εύστοχο ήταν το παρανοϊκό αυτό σενάριο. Το τέλος σε αποζημιώνει πλήρως! Όπως είπα και αρχικά, δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο anime. Κατεβάστε το, νοικιάστε το, γενικά βρείτε το!
