Gantz
Λοιπόν, πεθαίνεις! Ατυχέστατο γεγονός αλλά να που συμβαίνει. Τηλεμεταφέρεσαι, μαζί με κάτι ομοιοπαθείς κακομοίρηδες σε ένα διαμέρισμα με θέα τον πύργο του Τόκιο (γιατί όταν μιλάμε για animation «Φοβού τα Γιαπώνια»), παρόλα αυτά δεν μπορείτε να βγείτε από κει, οι πόρτες δεν ανοίγουν και τα παράθυρα δε σπάνε… Στην άκρη της αίθουσας βρίσκεται μία μεγάλη μαύρη σφαίρα, το Gantz. Όπως ανακαλύπτεις αργότερα, το Gantz σου αναθέτει αποστολές δολοφονίας εξωγήινων, που αν φέρεις εις πέρας συλλέγεις πόντους, οι οποίοι σε φέρνουν πιο κοντά σε μια δεύτερη ευκαιρία για μία φυσιολογική ζωή. Αν όλα τα παραπάνω σας φάνηκαν λίγο τετριμμένα και βεβαρυμμένα από την κλασσική Ιαπωνική μανιέρα, ακούστε και το τελευταίο: Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας είναι ένα «ερωτικό τρίγωνο» εφήβων, με ποικίλους οικογενειακούς, υπαρξιακούς και προπάντων ορμονικούς προβληματισμούς.
Το Gantz είναι μία δουλειά που σε πρώτη ανάγνωση δεν έχει να προσφέρει πολλά στον μέσο θεατή. Δεν ακολουθεί ούτε στο ελάχιστο τον γρήγορο ρυθμό που έχουμε συνηθίσει στη δυτική κουλτούρα, ούτε τις θεαματικές μεταμορφώσεις απλών ανθρώπων σε ήρωες. Προσφέρει μία τρομερά καλή ευκαιρία στον θεατή να ψυχογραφίσει τους χαρακτήρες, να τους οικειοποιηθεί και να εξελιχθεί μαζί τους, γνωρίζοντάς τους σε ακραίες καταστάσεις αλλά και στη καθημερινή τους ζωή. Τα θέματα που ανοίγει και οι προβληματισμοί που θέτει είναι σχεδόν εφιαλτικά, η δε ειλικρίνεια που τα προσεγγίζει αποστομωτική. Η κοινωνική αποξένωση, η ατέρμονη υποκρισία, καθώς και το μεγαλείο της ομαδικότητας, η πίστη σε ένα καινούριο είδος ανθρώπου έτοιμου να παλέψει με νέα «αγαθά» μέσα, είναι μόνο λίγα από τα παραπάνω. Άλλωστε φιλοσοφικές αναζητήσεις και βαθυστόχαστα διλήμματα μπλέκονται μέσα σε μία άσπονδη αντρική φιλία, σε έναν ανικανοποίητο έρωτα και σε διάφορες σπονδυλωτές ιστορίες που διαδραματίζονται στα στενά, ύποπτα δρομάκια της μεγαλούπολης. Η αφήγηση ανά καιρούς γίνεται πιο ανάλαφρη, κρατώντας όμως τα μηνύματα άμεσα και ζωντανά. Το Gantz εμπεριέχει τόνους αίματος, φρικιαστικές μάχες και πολύ γυμνό. Όποιος νομίζει πως αυτά τον εμποδίζουν να επικεντρωθεί στην ρεαλιστική ουσία της ιστορίας, ας προτιμήσει μία αμερικάνικη splatter τσόντα!
Τέλος, ίσως το σημαντικότερο συστατικό επιτυχίας αυτής της σειράς των 26 χορταστικών (ψυχοβγαλτικών) επεισοδίων, είναι μία εμμονή απανωτών διλημμάτων γκρίζας ηθικής. Και εξηγούμαι: «Θεωρείται δολοφονία η επίθεση σε ένα άλλο είδος ύπαρξης ή τελικά η λέξη αυτή προορίζεται μόνο για τους ανθρώπους;», «μας αφορούν τα κίνητρα μίας ακραίας πράξης;», «αξίζει να αγωνιζόμαστε για την επανάκτηση μιας ανθρώπινης ζωής που ήδη απορρίψαμε;», «υπάρχει λαβύρινθος απ’ τον οποίο δεν μπορούμε να βγούμε;»
Όσο για το τέλος; Αρκετοί το θεωρούν απότομο και μετέωρο, εμένα μου φάνηκε απλά αυτονόητο, ίσως το καλύτερο τέλος για μία ατελείωτη ιστορία!!!
