Schwartz & Anger
Το συγκεκριμένο δισκάκι με έκανε να προδώσω (μετά από αρκετό καιρό συνεχόμενης ακρόασης) το μεταλλικό οδοστρωτήρα – τσεκούρι στο κεφάλι – λέγε με imprerivm (υπάρχει αντίστοιχο άρθρο στις κριτικές) και αυτό λέει πολλά. Έχουμε λοιπόν, μια ποιοτική και άκρως ενδιαφέρουσα πρόταση από Ελλάδα. Σπάνιο φαινόμενο, αλλά ευτυχώς συμβαίνει αραιά και που. Μια λαϊκή ρήση λέει ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Στο Πάντειο πανεπιστήμιο πριν κάποιους μήνες, καθώς και στη Βίλα Αμαλίας πριν λίγες ημέρες, είδαμε τον καπνό. Με το cd αυτό καλωσορίσαμε και τη φωτιά.
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως απ’ την αρχή, το εντυπωσιακό artwork! Δεν υπάρχει πλαστική θήκη και η όλη προσπάθεια διαφέρει αισθητά από τις κοινότυπες κυκλοφορίες που τόσο έχουν κουράσει τα μάτια μας. Η πολύ όμορφα επιμελημένη και αντιχριστιανικά στολισμένη χάρτινη συσκευασία ξεδιπλώνεται, για να καταλήξει σε έναν ανάποδο σταυρό που παλουκώνει το μπάσταρδο μαραγκό της Ναζαρέτ! Πρωτότυπη και καλοστημένη ιδέα, αλλά να πω και τον καημό μου, το σκιτσάκι θα μπορούσε να είναι σχεδιαστικά ανώτερο (προσωπική εκτίμηση). Όσον αφορά το συνοδευτικό βιβλιαράκι χαίρει εικαστικής σοβαρότητας και μακάρι να συνεχίσουμε να βλέπουμε τόσο προσεγμένες προσπάθειες. Ειδικά οι διαφάνειες ανάμεσα στα φύλλα μου άρεσαν πολύ. Και μιας και κατέληξα εδώ, θα τα πάρω ανάποδα (σα το σταυρό του cd) και αντί για τη μουσική θα ασχοληθώ πρώτα με τα κείμενα και τους στίχους. Αρχικά έχουμε ένα τρισέλιδο κείμενο που φέρει τον τίτλο «σκέψεις», στην πραγματικότητα όμως για κριτική επρόκειτο, η οποία και παγιδεύει στα δίχτυα της τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και την ερωτική σχέση που τρέφει αυτή με τον καπιταλισμό-αστικό κόσμο. Ουσιαστικά αναφέρεται στην αέναη αιχμαλωσία του νου και την πνευματική εξαθλίωση του ανθρώπου από την κερδοσκοπική και αδηφάγα κουλτούρα του ανταγωνισμού, του χρόνου και της εκμετάλλευσης. Λίγο πολύ γνωστά και δεν υπάρχει λόγος να κάνω περαιτέρω αναλύσεις. Εντούτοις, θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω κάποια αποσπάσματα-στιχάκια του κειμένου, τα οποία είναι εύστοχα και απεικονίζουν ξεκάθαρα τις σκέψεις του/των συγγραφέα/έων.
«Το σακί περιέχει την ατροφική αγωγή που μας μοίρασαν με τόση τρυφερότητα και συγκίνηση οι γειτονιές της αστικής κουλτούρας, οι βάρβαροι «αλτρουϊστές» του ηθικού χάους… Τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας, τους ανόητους ανθρώπους, η αλαζονεία και η έπαρση…»
«Μας πείσανε να κλείσουμε τη γνησιότητα του χαρακτήρα μας σε ένα κουτί, παρασύροντας μας στη δύνη της ολοκληρωτικής αδυναμίας».
«Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να σεβόμαστε ανθρώπους που μας στερούν την ευτυχία, σε όλες τις πλευρές και τις γωνιές της, ανθρώπους που μας θυμίζουν την ασημαντότητά μας».
«Κι όμως ο χρόνος μας βρίσκει υποκριτικά χαρούμενους και ανίατα χαμένους σε ασήμαντες διαδικασίες να περιμένουμε το δήμιο να μας χτυπήσει την πόρτα…»
Καιρός να πιάσω το στιχουργικό μέρος (είναι γραμμένο στα ελληνικά), μα την αλήθεια δεν έχω και πολλά να πω, μιας και τα προαναφερθέντα δίνουν μια γεύση του που κινείται η μπάντα και καλύτερα θα ήταν να τους διαβάσει κάποιος. Το σίγουρο είναι ότι είναι καλογραμμένοι, σοβαροί και προσεγμένοι, όχι όμως και ότι πιο πρωτότυπο έχει πέσει στα χέρια μου. Ρίχτε και δυο τρεις σταγόνες μελαγχολία μέσα και έχετε την εικόνα. Αναφορικά, είναι χωρισμένοι σε τρία μέρη, όπως είναι και το μουσικό μέρος, με το οποίο θα ασχοληθώ τώρα.
Πάντως, πρέπει να ‘ναι το μεγαλύτερο σε έκταση review που έχω γράψει και η φλυαρία συνεχίζει να με καταδιώκει! Εξάλλου, οι αξιέπαινες ελληνικές κυκλοφορίες είναι σαν σταγόνες στον ωκεανό, γι’ αυτό ας τις τιμάμε με δυο λογάκια παραπάνω, γιατί μέχρι να ‘ρθει η επόμενη γάμησέ τα!
Λοιπόν, πρώτη κυκλοφορία της τετράδας και παρ’ ότι ο βασικός ηχητικός κορμός της μπάντας είναι μεταλλικό hardcore crust(;), η μουσική τους είναι καλοντυμένη με πολλά, διαφορετικά και ενδιαφέρουσα στοιχεία, που τους κάνουν να ξεχωρίζουν απ’ την πηχτή και βαρετή μάζα. Κατ’ αρχάς τραγουδάνε όλοι! Συνυπάρχουν τέσσερις διαφορετικής χροιάς φωνές και καμία απ’ αυτές δεν είναι θαμμένη. Η φωνητική αυτή πολυμορφία είναι σημαντικό ατού για το άλμπουμ. Το ίδιο μοτίβο συναντάμε και στις μουσικές συνθέσεις. Με το ένα πόδι στο crust και το άλλο στο metal. Πού και πού ρίχνουν καμιά πονηρή ματιά σε πιο grind ρυθμούς και όταν βαρεθούν την ταχύτητα αρχίζουνε να groove-άρουνε ακατάπαυστα. Μη παραλείψω τα πομπώδη – εντελώς metal – ριφς που εμφανίζονται σε κάποια σημεία του άλμπουμ και ηχητικά το κάνουν να διαφοροποιείται ακόμη περισσότερο απ’ τα τετριμμένα. Το συνονθύλευμα των ακραίων ήχων έρχονται να δέσουν τα «ψυχεδελοδιαλείμματα» με τα samples και τις γλυκές μελωδίες που μπαίνουν σφήνα ανάμεσα στα τρία ηχητικά μέρη. Όλα καλά λοιπόν, αλλά με την παραγωγή τι γίνεται; Σύνηθες φαινόμενο να αδικείται μια μπάντα απ’ αυτό, αλλά δεν θα έλεγα ότι οι Schwartz and Anger έχουν άσχημη παραγωγή, θα προτιμούσα να τη χαρακτηρίσω λίγο «στεγνή». Αν τη συγκρίνεις πάντως με μπάντες του εξωτερικού σίγουρα υστερεί, για τα ελληνικά δεδομένα όμως είναι αρκετά καλή και προσωπικά δεν βρήκα κάτι που να με ενοχλεί.
Ανακεφαλαιώνοντας, να τονίσω ότι μόνο ναφθαλίνη δεν μυρίζει το cd, οι συνθέσεις τους φέρνουν μια φρεσκάδα στα αυτιά μου και πραγματικά ζορίζομαι να το βγάλω απ’ το cd player. Τα παιδιά το διαθέτουν χωρίς χρηματικό αντίτιμο ή σε τιμή που θα οριστεί από μια κατάληψη/στέκι για την επίτευξη κάποιου στόχου ή την οικονομική ενίσχυση κτλ. Να τονίσω ότι δεν πρόκειται για cdr τσαπατσουλιά σαν κι αυτές που κατακλύζουν την ελληνική (diy, ανεξάρτητη, πες το όπως θες) πραγματικότητα. Πρόκειται για κανονικότατη κυκλοφορία, τυπωμένη σε εργοστάσιο και όπως αναφέρω και πιο πάνω καλαίσθητη και εντυπωσιακότατη!
schwartzandanger@hotmail.com
Εδώ το cd σε μορφή .ogg:
