Αvgrund Νivet, Ατοπία 19/4/2008

Μέλη από τους αξέχαστους Ανάσα Στάχτη , Ανατέλλων Τρόμος αλλά και Straightjacket Fit είναι σίγουρα λόγος ιδιαίτερα σημαντικός για να δεις μια καινούρια μπάντα (Ατοπία)! Και πραγματικά ήμουν πολύ περίεργος για το τι επρόκειτο να παρακολουθήσω. Τους Αvgrund Νivet τους είχα ξαναδεί, όταν έφεραν τη φήμη σαν τη «μπάντα χωρίς όνομα» και απ’ ότι φαίνεται, βαπτίστηκαν επιτέλους! Τέλος πάντων, θα ασχοληθώ αργότερα με τα συμπαθέστατα αδερφάκια και τη μπάντα τους μιας και πρώτοι, σε μια Αμαλίας γεμάτη, βγήκαν οι Ατοπία.

Έχουμε και λέμε, Ατοπία, ενδιαφέρον όνομα, αν και η μουσική τους μόνο άτοπη δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Αρχικά μου άρεσε πολύ το ότι ο ήχος τους δεν έχει καμία σχέση με τον πατροπαράδοτο καταληψιακό crust-sludge-βρόμικο ήχο. Όντας κλασικό πνεύμα αντιλογίας δεν υπήρχε περίπτωση να μη μου κινούσε το ενδιαφέρον μια τέτοια ηχητική προσέγγιση. Η κιθάρα ήταν metal όσο δεν πάει, με ήχο καθαρό και αξιοζήλευτης τεχνικής κατάρτισης ριφς που διαδέχονταν το ένα το άλλο ακατάπαυστα. Το ντράμερ απλά τον χάζευες να βιάζει «με σεβασμό» τα τύμπανα, το βιολί συγκινητικό και το μπάσο… το άκουγες! Όσον αφορά τις φωνητικές ικανότητες του κυρίου “Straightjacket Fit” είναι γνωστές, μόνο που με τους Ατοπία ακούγεται πολύ πιο θυμωμένος. Έντυσε τα κομμάτια τους με πολλαπλές αλλαγές από brutal σχιζοειδείς φωνές μέχρι ψίθυρους και άπειρες μελωδίες. Κλείνοντας, θα έλεγα ότι λίγο η κιθάρα, λίγο οι μελωδίες του βιολιού μαζί με το όλο συναίσθημα που έβγαζαν και πολύ εύκολα θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ένα folk-metal γκρουπ με λιλιπούτιες δόσεις crust-ίλας! Πολυσχιδής μπάντα και μου άφησε μόνο θετικές εντυπώσεις. Ελπίζω σε σύντομη κυκλοφορία υλικού.

Αφού οι Avgrund Nivet μας είπαν «κάτι σαν ψέμα» σε πιο grind-crust ρυθμούς, άρχισαν να λένε γλυκόλογα στα αυτάκια μας με τον πιο βάναυσο τρόπο! Αισθητά βελτιωμένοι απ’ την τελευταία φορά που τους είδα (ίσως έφταιγαν οι αφροί τότε…) και με πολύ καλό ήχο. Μου φάνηκαν πιο δεμένοι και γενικά στεκόντουσαν δυνατά στη σκηνή. Μουσικά χαρακτηρίζονται απ’ τον «πατροπαράδοτο καταληψιακό crust-sludge-βρόμικο ήχο» που ανέφερα πιο πάνω, με τη διαφορά ότι έχουν κάποιες πολύ αξιόλογες ιδέες και οι κιθάρες τους γαζώνουν επικίνδυνα. Τους βρήκα πολύ καλούς και τα τραγούδια τους αποκαλύπτουν μπάντα με συνθετική αξία. Παρόλα αυτά πρέπει να πω ότι η φωνή του τραγουδιστή με κούρασε. Συμμετέχουν όλοι στα φωνητικά, κάτι το πολύ θετικό, που αυξάνει και το ενδιαφέρον, αλλά η κεντρική φωνή μου φάνηκε απλά μονοδιάστατη. Επίσης, ήταν λίγο παράξενο που ο τραγουδιστής καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας κοίταζε προς τα δεξιά ή πίσω(;).

Για να κλείσω να πω ότι μακάρι να γίνονταν περισσότερες συναυλίες σαν κι αυτήν, με μπάντες σοβαρές, που έχουν ρίξει δουλειά και διακρίνονται για την προσπάθεια που καταβάλλουν. Ωραία βραδιά!

Explore posts in the same categories: Συναυλίες