Επιτάφιοι, αναστάσεις, αρνιά και το πανηγύρι των χριστιανών
Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που η αηδία του χτυπάει την πόρτα αυτές τις “ιερές” μέρες… Μ. Παρασκευή και σε λίγο θα βγάλουνε βόλτα το πτώμα. Απ’ το στερεοφωνικό ξεχύνονται οι πρώτες νότες του Refuse To Kneel των υπέροχων My Name Is Satan και αναπολώ τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη, με τη Μαγδαληνή να στολίζει το μαραγκό:
“Ποτέ σου δεν είχες το κουράγιο να σταθείς σαν άντρας ολομόναχος, να μην έχεις ανάγκη κανένα· πότε πιάνεσαι από τα φουστάνια της μάνας σου, πότε από τα δικά μου, πότε από τα φουστάνια του Θεού! Δεν μπορείς ν’ απομείνεις μονάχος, γιατί φοβάσαι· δεν τολμάς να κοιτάξεις την ψυχή σου κατάματα, μήτε το κορμί σου, γιατί φοβάσαι. Και πας στην έρημο να χωθείς, να χώσεις τη μούρη σου στην άμμο, γιατί φοβάσαι! Φοβάσαι, φοβάσαι, δυστυχισμένε· σε σιχαίνουμαι, σε λυπούμαι, κι όταν σε φέρνω στο νου μου, η καρδιά μου ραΐζει.
Δεν μπορούσε πια, ξέσπασε στα κλάματα. Σφούγγιζε τα μάτια της με λύσσα, μα όλο κι έτρεχαν τα φτιασίδια μαζί με τα δάκρυα και καταλάσπωναν τα σεντόνια.
Η καρδιά του νέου σπαράχτηκε· αχ, να μη φοβόταν το Θεό, να την αρπάξει στην αγκαλιά του, να της σφουγγίσει τα δάκρυα, να της χαδέψει τα μαλλιά να γλυκάνει, να την πάρει να φύγουν!”
Αλλά αποδείχτηκε χέστης και εύχομαι να κυλήσουν γρήγορα αυτές οι μέρες χριστιανικής φιέστας, φαντασμάτων και βαμπίρ που την κάνουν την τρίτη μέρα απ’ τον τάφο…
