Συναυλία για την άρνηση στράτευσης – 63 high, Deus Ex Machina, Bad Trip, Inoxia & the straight edge 19/9/2008

Έχοντας ο ίδιος απορρίψει αυτό το αιματοβαμμένο ανέκδοτο, που ακούει στο όνομα ελληνικός στρατός, δε θα μπορούσε παρά μόνο να μου τραβήξει το ενδιαφέρον η αφισούλα με τον εύστοχο τίτλο: «ούτε μια ώρα στο στρατό». Πιο συγκεκριμένα, επρόκειτο για ένα live αλληλέγγυο στον διωκόμενο αντιρρησία συνείδησης, Λάζαρο Πετρομελίδη, ο οποίος επέλεξε να δηλώσει δημόσια την άρνηση του στον εθνικισμό, στο μιλιταρισμό και φυσικά στη στράτευση. Ο Λάζαρος διώκεται 16 χρόνια για αυτήν του τη στάση απέναντι στο μισαλλόδοξο χακί τέρας. Είναι μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης Ελλάδας και σύμφωνα με το διαδίκτυο έχει 15 καταδικαστικές αποφάσεις, με προσαγωγές και φυλακίσεις. Το κράτος και η στρατιωτική δικαιοσύνη αποφάσισαν να βγάλουν λίγο έξω τα μυτερά δοντάκια τους και να τον καταδικάσουν ερήμην (πριν λίγους μήνες), στη μη εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης των 3 χρόνων.

Δε θα κάτσω να φλυαρήσω περί του στρατού, τα νούμερα, σύμφωνα με τη σελίδα www.omhroi.gr, μιλάνε από μόνα τους, 300.000 ανυπότακτοι και 85.000 γιωτάδες. Όποιος άνθρωπος αρνείται τη χειραγώγηση, σέβεται τον εαυτό και την προσωπικότητά του, έχει ήδη ρίξει μια μεγαλοπρεπέστατη μούντζα στους διεφθαρμένους τυρόβλαχους-κροταλίες με τα αστεράκια στους ώμους. Ο Λάζαρος Πετρομελίδης είναι ένας απ’ αυτούς. Και μάλιστα είχε το θάρρος να το κάνει δημόσια…

Λοιπόν, ας περάσω στη συναυλία, η οποία πραγματοποιήθηκε σε έναν Στρέφη ασφυκτικά γεμάτο! Καιρό είχα να δω το λόφο έτσι! Φτάνοντας, το live είχε ήδη αρχίσει και τη σκυτάλη απ’ τους Inoxia & the straight edge, τους οποίους δυστυχώς έχασα (δεν έχω ιδέα τι παίζουν), είχαν πάρει οι 63 High. Οι οποίοι 63 High παίζουν μια μουσική που απλά δεν μπορώ να ακούσω για κανένα λόγο, τη ska. Βασικά δεν παίζουν ατόφια ska, αλλά μπλέκουν και στοιχεία από reggae και punk. Δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για τη συγκεκριμένη μπάντα, γιατί όταν ακούω τρομπέτες και χαρωπούς ρυθμούς… δε νιώθω καλά. Εντούτοις, όση ώρα έπαιζαν οι Θεσσαλονικείς, ο κόσμος που αρέσκεται στο είδος γούσταρε και χόρευε ασταμάτητα. Το οποίο μόνο θετικό μπορώ να πω ότι είναι. Αυτά περί 63 High.

Ακολούθησαν οι βετεράνοι Deus Ex Machina και ξύπνησαν τον πιτσιρικά μέσα μου! Θυμάμαι την περίοδο 97-99 που δεν έχανα συναυλία τους! Βγάζανε πάντα μια απίστευτη ενέργεια ζωντανά, αν και πρέπει να πω ότι οι τελευταίες τους δύο κυκλοφορίες (δίσκος και ep) με απογοήτευσαν… Τέλος πάντων, όσοι τους έχουν δει ξέρουν ότι στη σκηνή τα ‘σπάνε και συνεχίζουν να τα σπάνε, όσο κι αν περνάν τα χρόνια! Επικράτησε πανικός και μας είπαν και διασκευούλες από Αδιέξοδο και Γενιά του Χάους! Εξάλλου στη σύνθεση τους υπάρχουν μέλη απ’ τις προηγούμενες μπάντες. Πολύ δυνατοί όπως πάντα, δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

Τους Bad Trip τους είχα δει στο υπόγειο (Καλλιδρομίου) πριν κάποιους μήνες και μου είχαν αφήσει εξαίρετες εντυπώσεις. Υπάρχει και σχετικό review στις συναυλίες. Για όσους δεν τους γνωρίζουν να πω ότι είναι μια instrumental μπάντα, της οποίας η μουσική, αναντίρρητα, είναι απόρροια της γνωστής ηχητικής λαίλαπας που δημιούργησαν μπάντες σαν τους Neurosis και τους Isis. Οι Θεσσαλονικείς για άλλη μια φορά με παρέσυραν στους ασήκωτους, τριπαριστούς ρυθμούς τους και παρέμεινα καθηλωμένος μέχρι και την τελευταία νότα που έπαιξαν. Το live ήταν απλά συγκλονιστικό. Φτύνουν πολύ ενέργεια και οι συνθέσεις τους είναι εθιστικότατες. Δεν τους αγνοείς όταν είναι πάνω και «βαράνε». Απλά πράγματα! Και παιδιά… μην βάλετε φωνή, δεν τη χρειάζεστε…

Αυτά λοιπόν, σε γενικές γραμμές απ’ την πετυχημένη, κατ εμέ, συναυλία στο Στρέφη. Τις ευχαριστίες μου στους Bad Trip για τις φωτογραφίες και κλείνοντας, εύχομαι να γίνονται όσον το δυνατόν περισσότερες ενέργειες σαν και αυτήν. Η χακί νόσος τις έχει ανάγκη.

Explore posts in the same categories: Συναυλίες