“6/12/2008″
“Και έβρεξε μια αρρώστια. Κι έβρεξε ένα φόβο. Και έβρεξε μια μυρωδιά. Κι έβρεξε ένα φόνο. Και έβρεξε κινδύνους και τα ωχρά αυγά ενός κτήνους…”
Κράτος ονομάζω αυτό, όπου όλοι πίνουν δηλητήριο, καλοί και κακοί: κράτος, όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους, καλοί και κακοί: κράτος, όπου η αργή αυτοκτονία όλων – ονομάζεται “ζωή”.
Ο Δεκέμβρης πέρασε, μα η μυρωδιά των ασφυξιογόνων ακόμα τρυπάει τα μάτια και κάνει τα πόδια να τρικλίζουν. Δεν έγινε καμιά αναφορά στον Αλέξη Γρηγορόπουλο και το Δεκέμβρη απ’ αυτό το μπλογκ ως τώρα. Προτίμησα το δρόμο και τα πεζοδρόμια. Για άλλη μια φορά. Εντούτοις, τα συναισθήματα και τα ερωτηματικά που έμειναν, πέραν της απέραντης θλίψης για τον μικρό (αλλά και για όλους όσους έχουν δολοφονηθεί απ’ τον κρατικό μηχανισμό), παραμένουν τα ίδια με εκείνα που έφτυσαν το καυτό καλοκαίρι του 2003, οι πόλεμοι σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Παλαιστίνη και τα τόσα άλλα κοινωνικά εγκλήματα που, πραγματικά, δεν ξέρω πια που οδεύει αυτό το σκαιό μπουρδέλο που βάπτισαν πολιτισμό…
Ζει η ανθρωπότητα σ’ έναν αέναο και αιματηρό φαύλο κύκλο; Είναι τελικά ο άνθρωπος ένα σαλτιμπάγκο ον, έρμαιο της φιλαυτίας του, της δίψας του για εξουσία; Θα ήθελα να πω πολλά, αλλά η παγκόσμια ιστορία με αποστομώνει. Το σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι μαθηματικά, με εξισώσεις, λύσεις και σερβιρισμένες απαντήσεις. Παρ’ όλες, λοιπόν, τις υγιέστατες-βίαιες αντιδράσεις που έλαβαν μέρος το Δεκέμβρη, ένα μπορώ να πω με βεβαιότητα: “όσοι μπάτσοι και να καούν, η νοοτροπία του «μπάτσου» δεν πεθαίνει έτσι…” Και το αποδεικνύουν περίτρανα, τα ίδια τα μπλε-χακί περιττώματα, όχι μόνο στο κράσπεδο, αλλά κυρίως στην καθημερινότητα, όπου εκεί μέσα καλλιεργούνται και αναπτύσσονται όλα…
Ένα σύντομο αντίο κι από μένα μικρούλη, πέρασες στην αθανασία…
