Είχα ακούσει πολλά περί αυτού. Πραγματικά, ο θόρυβος γύρω απ’ το όνομά του δεν είναι καθόλου τυχαίος και δεν πρόκειται για τετριμμένες και συνηθισμένες κινούμενες εικόνες. Πριν συνεχίσω θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι πιέστηκα απίστευτα να το τελειώσω, για τον απλούστατο λόγο ότι η βαρεμάρα είχε γύρει στον ώμο και μου ρούφαγε λαίμαργα τη σάρκα…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μεταφέρω κάποια στοιχεία της σειράς από τη βικιπαίδεια:

«Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη σειρά λαμβάνουν χώρα το 2015 μ.Χ., δεκαπέντε χρόνια μετά την καταστροφική Δεύτερη Πρόσκρουση (Second Impact) που σύμφωνα με επίσημες πηγές προκλήθηκε από πρόσκρουση μετεωρίτη στη Γη. Κατά τη Δεύτερη Πρόσκρουση αφανίστηκε ο μισός πληθυσμός της γης καθώς και έκλινε ο άξονας της. Την περίοδο που η ανθρωπότητα επανέρχεται από αυτή την καταστροφή, το Τόκυο-3 (η τρίτη αναδόμηση της πόλης του Τόκυο) δέχεται επιθέσεις από τεράστιες οντότητες που καλούνται Άγγελοι. Τα συμβατικά όπλα δεν είναι αποτελεσματικά ενάντια στους Αγγέλους και η μόνη γνωστή άμυνα είναι τα Ευαγγέλια (Evangelions ή EVAS). Tα EVAS είναι τεράστια ανθρωπόμορφα ρομπότ των οποίων η κατασκευή και λειτουργία ελέγχεται από τον παραστρατιωτικό οργανισμό NERV. Η σειρά ξεκινά σαν ένα συμβατικό anime με ανθρωπόμορφα ρομπότ, αλλά σύντομα η δράση μεταφέρεται σε χρονικές αναδρομές και αναλύσεις των προσωπικοτήτων των βασικών χαρακτήρων, όπως του Σίντζι Ίκαρι (Ikari Shinji) και των άλλων παιδιών που πιλοτάρουν τα Ευαγγέλια. Ο δημιουργός και σκηνοθέτης Hideaki Anno, έπασχε για αρκετό καιρό από κατάθλιψη. Μεγάλο μέρος της σειράς βασίζεται στις εμπειρίες του αντιμετωπίζοντας την ασθένεια και στις γνώσεις που απέκτησε επί της ψυχοαναλυτικής θεωρίας, από την ψυχοθεραπεία στην οποία υποβλήθηκε. Σαν αποτέλεσμα αυτού, μέσω των χαρακτήρων της σειράς παρουσιάζονται διάφορες πνευματικές διαταραχές και προβλήματα με τη ψυχική υγεία όπως κατάθλιψη, μετατραυματικό σοκ και αγχώδης διαταραχή του αποχωρισμού.»

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η συγκεκριμένη σειρά έχει φανατικούς οπαδούς και ορκισμένους εχθρούς. Μια βόλτα στο διαδίκτυο είναι αρκετή για να το διαπιστώσει κανείς. Δεν ανήκω σίγουρα στην πρώτη κατηγορία, αλλά μάλλον, ούτε και στη δεύτερη. Δεν το θεώρησα «πατάτα» σε καμιά περίπτωση. Το πιο εύστοχο θα ήταν να πω ότι πρόκειται για ένα μοναδικά δημιουργημένο  anime με έντονη προσωπικότητα, θρησκευτικές αναφορές και συμβολισμούς, που προβάλλει και προσπαθεί να αναλύσει σωρεία ψυχικών ανησυχιών, το οποίο, όμως, δεν με συγκίνησε. Αντιθέτως, σε αρκετά σημεία με εκνεύρισε. Με απλά λόγια, δεν ταιριάξαμε. Απ’ την άλλη, δεν μπορώ να μην θεωρήσω σπουδαία την ειλικρίνεια και την ψυχική κατάθεση, που τόσο απλόχερα κάνει ο Hideaki Anno. Και αυτό είναι που κάνει τη συγκεκριμένη σειρά τόσο ιδιαίτερη και για τον ίδιο αυτό λόγο έχει αγγίξει τόσους ανθρώπους. Το ζουμί βρίσκεται στους χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας. Εκεί επικεντρώνεται και μέσω εκείνων ξερνάει τα εσώψυχά του, ολοκληρωτικά επηρεασμένος απ’ τα ψυχολογικά προβλήματα που βίωνε (ίσως βιώνει ακόμα, δεν γνωρίζω, αν και στο τελευταίο επεισόδιο ευδοκιμεί ο σπόρος τη ελπίδας). Αυτή η ανάλυση και επεξεργασία ξεκινάει ομαλά, για να κορυφωθεί προς το τέλος, όπου και το ύφος μετατρέπεται σ’ έναν σουρεαλιστικό κυκεώνα με εικόνες βαμμένες με τα πιο σκοτεινά χρώματα της ψυχοσύνθεσης του Hideaki Anno. Παρόλα αυτά, κατ εμέ το παρακάνει, κουράζει και δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελα να ρίξω 10 κλοτσιές στον Ίκαρι Σίντζι για να πάρει τα ίσια του! Επίσης, δεν ξέρω αν φταίει η κακή μετάφραση, αλλά οι ίδιες ατάκες επαναλαμβανόντουσαν συνέχεια. Βαρέθηκα να παρακολουθώ τον εσωτερικό, επαναλαμβανόμενο αυτό διάλογο, που γινόταν μέσα στο φλεγματικό νου του. Στο δε πατέρα θα έκανα ακόμα χειρότερα. Και για να βγάλω όλο το μένος μου κατά των χαρακτήρων, θα πω ότι εκνευριστικότερο απ’ την Άσουκα (Asuka), δεν έχω ξανασυναντήσει σε anime (ειδικά στις αρχικές εμφανίσεις της). Έφτασα στο σημείο να κλείσω την οθόνη, να καπνίσω 2-3 τσιγάρα και να συνεχίσω αργότερα… Θα μου ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο να τη δω απαγχονισμένη σαν τη μάνα της! Η χρωματική αντίθεση του ροζοκόκκινου με το μαύρο και ο σχεδιασμός της κρεμασμένης φιγούρας κάνουν τη συγκεκριμένη εικόνα επική! Επιπλέον, δε μπορώ να μην προσκομίσω στα θετικά τις σφοδρές μάχες προς στο τέλος, αλλά και τους ευρηματικούς διαλόγους που λαμβάνουν μέρος (π.χ. με τον Kauorou), υπό τη συνοδεία κλασικής μουσικής! Το όλο αποτέλεσμα είναι αριστουργηματικό!

Έχουν γραφτεί ποικίλες απόψεις, κάτι το απόλυτα φυσιολογικό, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις που τα πράγματα είναι θολά, η πρόσβαση κάπως περιορισμένη και τα αναπάντητα ερωτήματα πολλά. Από Φροϋδικές θεωρίες μέχρι και αναφορές στον Σαίξπηρ και πολλούς άλλους πέτυχα στο διαδίκτυο. Χαλαρά έριχνα και μπόλικο Αντονέν Αρτό στο όλο μείγμα. Τέλος πάντων, δε σκοπεύω να αποπειραθώ να εμβαθύνω στη συγκεκριμένη σειρά. Βαριέμαι απίστευτα να μπλέξω εκεί μέσα και για να συντομεύω, θα πω ότι τα ερωτηματικά της νοοτροπίας «ποιος είμαι, τι κάνω, τι πρέπει να κάνω;», οι θρησκευτικές-μυστικιστικές αναφορές, ο αιώνιος φόβος, η απόρριψη, η ασάφεια, η αίσθηση ανικανότητας και η απομόνωση που προβάλλονται με τόσο έντονο τον πεσιμισμό με κούρασαν… Είναι υπαρκτά ερωτήματα στα μυαλά των ανθρώπων, θα μπορούσε όμως να μην επιμείνει τόσο ο αγαπητός συγγραφέας. Θα ήθελα, πάντως, να σταθώ στο τελευταίο επεισόδιο και ιδίως στα τελευταία λεπτά. Ξεκινάει με έναν βομβαρδισμό ερωτήσεων και ανησυχιών, όπου και εν τέλει, ο τρισκατάρατος Σίντζι, «σπάει το γυαλί», συνειδητοποιεί ότι θέλει να είναι ο εαυτός του, απογυμνωμένος απ’ τις όποιες φοβίες και αγωνίες είχε και η επιθυμία του να ζήσει με γνώμονα αυτό αρχίζει να ξεπροβάλλει και να αφουγκράζεται το ρόγχο της ζωής. Εξού και τα συγχαρητήρια και χειροκροτήματα που δέχεται. Προσωπικώς, ήθελα να ανάψω καπνογόνο εκεί πέρα και να του φωνάξω: «επιτέλους ρε μαλάκα!» Το τέλος δεν μου φάνηκε τόσο πολύπλοκο και δυσνόητο όσο φημιζόταν στα διάφορα φόρουμ και ιστοσελίδες. Κάποια υπαρξιακά-φιλοσοφικά ερωταπαντήματα γύρω απ τη ζωή και την αναζήτηση της αλήθειας, όπου και μετά έρχεται το αναμενόμενο, η αναγέννηση του  Σίντζι…

Πάντως, σκέφτομαι να προσπαθήσω να δω και την ταινία The End of Evangelion, η οποία είναι μια επέκταση της σειράς. Ίσως ξεκαθαρίσει κάπως τα διάφορα νεφελώματα που έμειναν. Κλείνοντας, να τονίσω ότι αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, η δικιά μου εκδοχή-παρουσίαση, για το συγκεκριμένο anime και καλό θα ήταν να το δει κάποιος για να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα… Είναι ζόρικο…

“Και έβρεξε μια αρρώστια. Κι έβρεξε ένα φόβο. Και έβρεξε μια μυρωδιά. Κι έβρεξε ένα φόνο. Και έβρεξε κινδύνους και τα ωχρά αυγά ενός κτήνους…”

Κράτος ονομάζω αυτό, όπου όλοι πίνουν δηλητήριο, καλοί και κακοί: κράτος, όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους, καλοί και κακοί: κράτος, όπου η αργή αυτοκτονία όλων – ονομάζεται “ζωή”.

Ο Δεκέμβρης πέρασε, μα η μυρωδιά των ασφυξιογόνων ακόμα τρυπάει τα μάτια και κάνει τα πόδια να τρικλίζουν. Δεν έγινε καμιά αναφορά στον Αλέξη Γρηγορόπουλο και το Δεκέμβρη απ’ αυτό το μπλογκ ως τώρα. Προτίμησα το δρόμο και τα πεζοδρόμια. Για άλλη μια φορά. Εντούτοις, τα συναισθήματα και τα ερωτηματικά που έμειναν, πέραν  της απέραντης θλίψης για τον μικρό (αλλά και για όλους όσους έχουν δολοφονηθεί απ’ τον κρατικό μηχανισμό), παραμένουν τα ίδια με εκείνα που έφτυσαν το καυτό καλοκαίρι του 2003, οι πόλεμοι σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Παλαιστίνη και τα τόσα άλλα κοινωνικά εγκλήματα που, πραγματικά, δεν ξέρω πια που οδεύει αυτό το  σκαιό μπουρδέλο που βάπτισαν πολιτισμό…

Ζει η ανθρωπότητα σ’ έναν αέναο και αιματηρό φαύλο κύκλο; Είναι τελικά ο άνθρωπος ένα σαλτιμπάγκο ον, έρμαιο της φιλαυτίας του, της δίψας του για εξουσία;  Θα ήθελα να πω πολλά, αλλά η παγκόσμια ιστορία με αποστομώνει. Το σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι μαθηματικά, με εξισώσεις, λύσεις και σερβιρισμένες απαντήσεις. Παρ’ όλες, λοιπόν, τις υγιέστατες-βίαιες αντιδράσεις που έλαβαν μέρος το Δεκέμβρη, ένα μπορώ να πω με βεβαιότητα: “όσοι μπάτσοι και να καούν, η νοοτροπία του «μπάτσου» δεν πεθαίνει έτσι…” Και το αποδεικνύουν περίτρανα, τα ίδια τα μπλε-χακί περιττώματα, όχι  μόνο στο κράσπεδο, αλλά κυρίως στην καθημερινότητα, όπου εκεί μέσα καλλιεργούνται και αναπτύσσονται όλα…

Ένα σύντομο αντίο κι από μένα μικρούλη, πέρασες στην αθανασία…

]]> http://lernaiamera.wordpress.com/2009/02/27/6122008/feed/ 0 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2009/02/22/insuiciety-2122009/ http://lernaiamera.wordpress.com/2009/02/22/insuiciety-2122009/#comments Sun, 22 Feb 2009 19:07:44 +0000 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/?p=469 ]]>

Για αυτούς πήγαμε, ήταν άψογοι, τα σπάσανε, με έναν ανέλπιστα καλό ήχο για τα δεδομένα του Πολυτεχνείου και μια παρουσία που έφτυνε δύναμη και σφρίγος. Δεν υπάρχει λόγος να γράψω άλλα, το βρίσκω ανούσιο και απλά, θα προσφέρω ένα φωτογραφικό επιδόρπιο.

Βρίσκομαι σε έπαρση αυτές τις μέρες, μιας και οι χακί κομπάρσοι δε θα με ξαναενοχλήσουν για αρκετό καιρό, ωσότου έρθει και το έσχατο ραντεβουδάκι μας στην ερωτική φωλίτσα του 401. Και στα δικά σας όσοι τραβιέστε…

Αφιερώνω, λοιπόν, στους ένστολους και το έκτρωμα που συντηρούν, αυτόν τον αδυσώπητο, όσο δε πάει μεταλλικό, “hardcore” όλεθρο. Σκίζουν μάγουλα και συγκινούν οι νευρώδεις συνθέσεις των Ιταλών The End Of Six Thousand Years. Πατάνε γερά τόσο σε post rock όσο και σε death/hardcore περάσματα. Απ’ τα καλύτερα άλμπουμ που άκουσα τελευταία. Το βινύλιο είναι στις 500 κόπιες (150 σε υπέροχο γαλάζιο) γι’ αυτό σπεύσατε. Να δω απ’ τα μέρη μας πότε θα δούμε τόσο ποιοτικές κυκλοφορίες (αιώνιος γκρινιάρης)…

http://www.megaupload.com/?d=QZQRGMHE

Πάει καιρός, το ξέρω… Διάφορες υποχρεώσεις και καταστάσεις μου είχαν κόψει τη φόρα. Τέλος πάντων, δε γαμείς…

Οι εφηβικές αγάπες στοιχειώνουν και στιγματίζουν την ανθρώπινη ψυχή βαθύτατα, γι’ αυτό και θα ξεκινήσω με μια συναυλία που, πραγματικά, τα αυτάκια μου δεν περίμεναν να γευτούν σ’ αυτήν τη ζωή. Δεν πρόκειται για αποκυήματα της φαντασίας και οι Γενιά του Χάους θα ανέβουν στη σκηνή του Γκαγκάριν στις 24 και 25 Απρίλη αντίστοιχα. Για τελευταία φορά! Το Ρέκβιεμ του ’89 παραμένει στιχουργικά απλησίαστο, ακόμη και σήμερα. Γι’ αυτό λοιπόν, όποιος-α αναλώνεται στα μισαλλόδοξα σχόλια, που στάζουν ιδεαλισμό και δογματική βλέννα και έκαναν την εμφάνισή τους σε διάφορες ιστοσελίδες, ας κάτσει σπιτάκι του, γιατί πολύ απλά, τόσα χρόνια δεν ένιωσε τίποτα…

Γίνονται που γίνονται λίγες συναυλίες, έχουμε και την ατυχία να συμπίπτουν οι ημερομηνίες. Θα πήγαινα ασυζητητί να δω τους «Γενιά» και τις δύο μέρες, αλλά και μόνο στο άκουσμα ότι στις 24 μας επισκέπτονται οι Tragedy (Πολυτεχνείο, μαζί με τους Brutal Knights – www.myspace.com/brutalknights), αναθεώρησα τα πλάνα μου. Προβλέπεται αλησμόνητος συναυλιακός αυνανισμός, στα όρια της τύφλωσης…

Επίσης, στις 7 Μαρτίου οι καταπληκτικοί Βέλγοι AmenRa (http://www.myspace.com/amenra) στο Texas Necropolis, ενώ στον ίδιο χώρο στις 28 Μαρτίου, οι επίσης Βέλγοι Arkangel (www.myspace.com/privatehell). Ελπίζω μόνο μην το γαμήσουνε πολύ – γιατί ότι θα το γαμήσουνε είναι βέβαιο – με τα εισιτήρια, όπως κάνουν τόσα χρόνια. Μην πολυλογώ, επρόκειτο για 2 μπάντες που πρέπει να δεις κανείς!

Το όνομα μιλάει από μόνο του. Εναγωνίως περίμενα αυτήν τη συλλογή, η οποία είναι προπομπός καινούριου Suicidal άλμπουμ μεσ’ το 2009. Έχουν περάσει και 9 χρόνια απ’ το  Free Your Soul & Save My Mind…

http://www.mediafire.com/?x1ycnsyecjb (το upload δεν είναι δικό μου)

Πάντως, το Come Alive υπόσχεται πολλά…

Όπου βρέχει καθημερινά, σε τέτοιο βαθμό που καταντάει εκνευριστικό και ψυχοφθόρο, για αυτόν που έχει συνηθίσει το ηλιόλουστο, λαμπερό μεσογειακό κλίμα, φαίνεται ότι ευδοκιμούν οι καλύτερες μουσικές. Σε μια πόλη κάποιων χιλιάδων κατοίκων όπως η Λα Κορούνια (A Coruña), υπάρχουν μπάντες που μια μεγαλούπολη, μουσικά σκουριασμένη και σκελετωμένη, σαν την Αθήνα, δεν θα δει ποτέ… Έχω γνωρίσει πολλές πόλεις της Ισπανίας. Σ’ αυτή την ευρωπαϊκή γωνίτσα, στη Γαλίθια, δυστυχώς δε βρέθηκα ποτέ και πραγματικά, δε ξέρω τι ταΐζουν τα βλαστάρια τους οι ντόπιοι εκεί, αλλά τα αποτελέσματα είναι εκκωφαντικά και αν μη τι άλλο γουρλώνουν τα μάτια και διεγείρουν τα αυτιά. Η λίστα είναι μεγάλη και εδώ παραθέτω μερικά ονόματα απ’ αυτήν την punk/hardcore/crust φωλιά: Ictus, Asedio, Ekkaia, Madame Germen, Nashgul, Hongo, Sl’s3, Maisha, Blünt… Όλες εξαιρετικές μπάντες. Σ’ αυτές θα προσθέσω και τους στυγερούς Black Panda, την ύπαρξη των οποίων μέχρι πρότινος αγνοούσα. Μάλλον, πρόκειται για το καλύτερο και πιο δεινό μείγμα d beat με rock ‘n’ roll που άκουσα την τελευταία δεκαετία (εντάξει, και οι Genocide Superstars ή απλά Genocide SS, του αδικοχαμένου Mieszko Talarczyk, ήταν υπέροχοι)… Τα κολασμένα, λιώμα απ’ τις μπύρες ριφς, τρέχουν σα λυσσασμένα σκυλιά με τις μούρες πασαλειμμένες από σάλια και πηκτό ιδρώτα. Δύο κοπρόσκυλα-αλήτες δαγκώνουν τα μικρόφωνα, ενώ συμμετέχει και ο ένας κιθαρίστας, ή μήπως είναι ο μπασίστας; Δηλώνω βαθύτατα εθισμένος σ’ αυτό το βρομερό, με μυρωδιά καμένου λάστιχου, rock ‘n’ roll ξεσάλωμα, που θα ‘κανε και το Χριστό να χέσει τα σάβανά του. Εδώ και μια βδομάδα λιώνω ασταμάτητα ότι έχουν κυκλοφορήσει. Ανεβάζω λοιπόν τα δυο εφτάρια σπλιτ που έχουν με τους Καταλανούς Holocaust In Your Head και τους Σουηδούς Auktion, καθώς και τον πρώτο δίσκο τους. Όλα απ’ την Trabuc Records. Όποιος-α γουστάρει αυτά που θα ακούσει να πάει να τα αγοράσει. Αξίζουν κάθε ευρώ. Υπάρχουν εδώ:

http://www.nodo50.org/trabucrecords/

Αλλιώς επικοινωνήστε με το γκρουπ:

http://www.myspace.com/blackpandakillers

http://www.megaupload.com/?d=GPRI3KW3

http://www.megaupload.com/?d=2EZMJR8T

http://www.megaupload.com/?d=IESA0GMF

]]> http://lernaiamera.wordpress.com/2008/11/03/black-panda/feed/ 0 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2008/10/30/%ce%bf-%cf%81%cf%8c%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%bd%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-spectacle-%cf%83-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%af/ http://lernaiamera.wordpress.com/2008/10/30/%ce%bf-%cf%81%cf%8c%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%bd%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-spectacle-%cf%83-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%af/#comments Thu, 30 Oct 2008 09:07:54 +0000 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/?p=406 ]]>

«Τι θα ήθελες να δεις πρώτα;» ρώτησε ο πατέρας της Αμάντα τη δωδεκάχρονη κόρη του όταν έφτασαν στο Παρίσι. «Θα ήθελα να πάμε στα μπορντέλα», απάντησε η Αμάντα, χωρίς σχεδόν να σηκώσει τα μάτια της από την κρεμμυδόσουπα που έτρωγε. Ο μπαμπάς της Αμάντα αρνήθηκε να πάει την έφηβη κόρη του στους παρισινούς οίκους ανοχής, αλλά της έδειξε μερικούς από το παράθυρο ενός ταξί. Και τότε το παιδί τον ρώτησε, «Πατέρα, αν ήσουν σε ένα πορνείο και σου ήταν αδύνατο να τελειώσεις, θα μπορούσες να ζητήσεις μια πλαστική σακούλα για να πάρεις τα περισσεύματα σπίτι;»

Ο πολύς κύριος Τομ Ρόμπινς… και μαζί του η υποβόσκουσα και σαγηνευτική, πιο γλυκιά κι από φιλιά γυναίκας,  καφρίλα των Spectacle. Οι Νορβηγοί απ’ το Bodo ήταν τεράστια μπάντα.  Και λέω ήταν, γιατί κι αυτοί, όπως σχεδόν όλες οι αγαπημένες μου μπάντες, έχουν διαλύσει… σα κατάρα που με κυνηγάει αέναα και δε λέει να με αφήσει σε ησυχία.

http://www.megaupload.com/?d=FDRN42LU

Και βασικά δεν ξέρω που να βάλω τις συγκεκριμένες αράδες. Πρόβλημα, ε; Στους δίσκους και τα mp3 ή στα κείμενα; Μάλλον θα πρέπει να κάνω κάποιες ανακατατάξεις. Εξ άλλου και οι συνεντεύξεις έχουν σταματήσει εδώ και πολύ καιρό. Βαρέθηκα να περιμένω πότε θα καυλώσουν να πιάσουν το στυλό ή το πληκτρολόγιό τους. Να πω και την αλήθεια, ποτέ δε με ένοιαξε και ιδιαίτερα τι έχει να πει μια μπάντα. Οι στίχοι και οι εκφραστικές-μουσικές αναζητήσεις αναλαμβάνουν το ρόλο αυτό, ολοκληρωτικά θα πρόσθετα. Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν, γι’ αυτό και θα κρατήσω το χώρο για τις δικές μου ανασκαφές, καθώς και των φίλων που ανά άτακτα διαστήματα το έχουν επιθυμήσει.

Υ.γ. Το Rapidshare μας έχει ζαλίσει τους όρχεις με τις συνεχείς αλλαγές του. Θέλουν λαχταριστά λεφτουδάκια βλέπεις, τα οποία και δε θα δουν ποτέ. Πλέον, επιτρέπουν 10 downloads και σβήνουν τα αρχεία στις 90 μέρες· κάτι τέτοιο. Προσωπικώς, από δω και πέρα θα ανεβάζω μουσική σε άλλους αποθηκευτικούς χώρους. Όποιος-α θελήσει να κατεβάσει κάποιο δίσκο που έχει διαγραφεί, ας επικοινωνήσει, ώστε να ξανανέβει. Στα νέα λοιπόν οι αράδες αυτές…

]]> http://lernaiamera.wordpress.com/2008/10/30/%ce%bf-%cf%81%cf%8c%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%bd%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-spectacle-%cf%83-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%af/feed/ 0 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2008/10/26/%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%cf%8e-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%82/ http://lernaiamera.wordpress.com/2008/10/26/%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%cf%8e-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%82/#comments Sun, 26 Oct 2008 12:17:58 +0000 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/?p=404 ]]>

“Αγαπώ αυτούς που δεν ξέρουν να ζουν παρά μόνο σαν καταβάτες, επειδή είναι οι υπερβάτες. Αγαπώ τους μεγάλους καταφρονητές, επειδή είναι οι μεγάλοι λάτρες, και βέλη που λαχταρούν την άλλη ακτή. Αγαπώ εκείνους που δεν ψάχνουν πρώτα ένα λόγο πέρα από τ’ αστέρια για να κατεβούνε και να θυσιαστούνε, αλλά θυσιάζουν τον εαυτό τους στη γη, ώστε η γη του Υπεράνθρωπου στη συνέχεια να έρθει. Αγαπώ αυτόν που ζει για να μαθαίνει, και αναζητεί να μαθαίνει ώστε ο Υπεράνθρωπος στη συνέχεια να ζήσει. Έτσι αναζητεί τη δική του κατάβαση. Αγαπώ αυτόν που μοχθεί και εφευρίσκει, ώστε να χτίσει το σπίτι για τον Υπεράνθρωπο, και να προετοιμάσει γι’ αυτόν γη, ζώα, και φυτά: γιατί έτσι αναζητεί τη δική του κατάβαση. Αγαπώ αυτόν που αγαπάει την αρετή του: γιατί η αρετή είναι η βούληση προς κατάβαση, και ένα βέλος λαχτάρας.”

Με αφορμή τη συναυλία που πρόκειται να γίνει στο Αν club, στις 14 Νοεμβρίου, είπα να κάνω την καλή και να ανεβάσω τον μοναδικό (εκτός των ζωντανών τους ηχογραφήσεων), μέχρι στιγμής, δίσκο των Αμερικανών Doomriders, αλλά και την τελευταία δουλειά των Σουηδών Disfear. Πίσω απ’ τις φωνητικές χορδές των τελευταίων κρύβεται ο Tomas Lindberg, επομένως, τα λόγια είναι περιττά. Πραγματικά, ούτε που θυμάμαι πόσος καιρός έχει περάσει απ’ την τελευταία και αξιόλογη συναυλία, μπάντας εξωτερικού, που παρακολούθησα στην Ελλάδα. Αναφέρομαι, συγκεκριμένα, στα μουσικά είδη που φοράνε ταμπέλες όπως punk, hardcore, crust και λοιπά συναφή. Στο μυαλό μου έρχονται κατ’ ευθείαν οι Zegota και οι Shai Hulud… πάω πολύ πίσω όμως. Ναι το ξέρω, παίξανε και κάτι «μπαντούλες» σαν τους Isis κα τους Converge. Λόγω ανωτέρας βίας δεν παρευρέθηκα στα συγκεκριμένα live. Όχι τόσο για τους δεύτερους, αλλά για τους πρώτους – 2 φορές κι όλας – πονάει πολύ… Εντάξει και η περσινή συναυλία των Burial στην Καλλιδρομίου δεν ήταν και άσχημη, το κάθε άλλο, αλλά όταν φτάνουμε στο σημείο να κάνουμε αναφορά σε δυο και τρεις συναυλίες κάθε χρόνο, είναι να κλαις… Τέλος πάντων, μαζί με τις ανωτέρω μπάντες θα παίξουν οι επίσης Σουηδοί Dead Vows και οι Θεσσαλονικείς Greet The Dead. Το εισιτήριο είναι στα 25 ευρώ, που αν σκεφτείς ότι και τα 3 γκρουπ είναι απ’ έξω, δεν είναι και άσχημα, ε; Όμως, στο Μόναχο παίζουν με 11 ευρώ, στο Βερολίνο επίσης με 11, στο Ρότερνταμ με 10, στη Βιέννη με 10, στην Ελβετία (Martigny) με 13, στη Βουδαπέστη με 13… Να προσθέσω και το Ηνωμένο Βασίλειο, στο οποίο οι Doomriders χωρίς τους Disfear, με άλλες μπάντες, στα 10 ευρώ…

Εδώ γιατί, γαμώ το Χριστό σας, με 25 ευρώ;;; Τόσο μάγκες είστε πια μερικοί μερικοί;

Τα ‘χω ξαναπεί και σε προηγούμενο άρθρο, επομένως, όποιος νιώθει άνετα μ’ αυτό που γίνεται, ας τα σκάσει, οι μπάντες είναι εξαιρετικές. Εγώ θα το σκεφτώ πάντως, όχι για τα λεφτά, αλλά για το γαμώτο…

1.http://rapidshare.com/files/155743667/Doomriders.rar.html

2.http://rapidshare.com/files/155753407/Lernaia_Mera_Disfear_-_Live_The_Storm.rar.html

Bastard – Wind Of Pain Lp  (1990)

Bastard – Controlled In The Frame 7” (1989)

Crude – Attitude Lp (2000)

Τσαγκαροδευτέρα σήμερα, αρχή της εβδομάδας, ανυπόφορη και μισητή μέρα. Σχολικό κατάλοιπο. Κάπου μες τη γκρίνια, θυμάμαι τη χθεσινή κουβέντα περί Ιαπωνίας, παραδοσιακών τατουάζ και της περιβόητης Γιακούζα. Τι μας λες και συ Δευτεριάτικα, ε; Ιαπωνικές πίπες λέω, που απλά, φέρουν την ευθύνη για τα τραγουδάκια που μόλις ανέβασα. Μερικές απαστράπτουσες αναθυμιάσεις Ιαπωνικού hardcore – λέγε με japcore – στην καλύτερή τους, από δύο σημαντικότατα ονόματα!

Καλημέρα είπα;

http://rapidshare.com/files/153505367/Lernaia_Mera_Bastard_-_Wind_Of_Pain.rar.html

http://rapidshare.com/files/153507276/Lernaia_Mera_Bastard_-_Controlled_In_The_Frame.rar.html

http://rapidshare.com/files/153509880/Lernaia_Mera_Crude_-_Attitude__2000_.rar.html

Υ.γ. Όλα είναι δυσεύρετα… Το δε επικό Wind Of Pain,  αφήνει σμαραγδένιες κλανιές στα σαλόνια του ebay, ωρέ!

]]> http://lernaiamera.wordpress.com/2008/10/13/bastard-%e2%80%93-wind-of-pain-lp-1990-controlled-in-the-frame-7%e2%80%99%e2%80%99-1989-crude-%e2%80%93-attitude-lp-2000/feed/ 0 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2008/10/02/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ac%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%82-%e2%80%93-63-hi/ http://lernaiamera.wordpress.com/2008/10/02/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ac%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%82-%e2%80%93-63-hi/#comments Thu, 02 Oct 2008 08:03:19 +0000 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/?p=372 ]]>

Έχοντας ο ίδιος απορρίψει αυτό το αιματοβαμμένο ανέκδοτο, που ακούει στο όνομα ελληνικός στρατός, δε θα μπορούσε παρά μόνο να μου τραβήξει το ενδιαφέρον η αφισούλα με τον εύστοχο τίτλο: «ούτε μια ώρα στο στρατό». Πιο συγκεκριμένα, επρόκειτο για ένα live αλληλέγγυο στον διωκόμενο αντιρρησία συνείδησης, Λάζαρο Πετρομελίδη, ο οποίος επέλεξε να δηλώσει δημόσια την άρνηση του στον εθνικισμό, στο μιλιταρισμό και φυσικά στη στράτευση. Ο Λάζαρος διώκεται 16 χρόνια για αυτήν του τη στάση απέναντι στο μισαλλόδοξο χακί τέρας. Είναι μέλος του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης Ελλάδας και σύμφωνα με το διαδίκτυο έχει 15 καταδικαστικές αποφάσεις, με προσαγωγές και φυλακίσεις. Το κράτος και η στρατιωτική δικαιοσύνη αποφάσισαν να βγάλουν λίγο έξω τα μυτερά δοντάκια τους και να τον καταδικάσουν ερήμην (πριν λίγους μήνες), στη μη εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης των 3 χρόνων.

Δε θα κάτσω να φλυαρήσω περί του στρατού, τα νούμερα, σύμφωνα με τη σελίδα www.omhroi.gr, μιλάνε από μόνα τους, 300.000 ανυπότακτοι και 85.000 γιωτάδες. Όποιος άνθρωπος αρνείται τη χειραγώγηση, σέβεται τον εαυτό και την προσωπικότητά του, έχει ήδη ρίξει μια μεγαλοπρεπέστατη μούντζα στους διεφθαρμένους τυρόβλαχους-κροταλίες με τα αστεράκια στους ώμους. Ο Λάζαρος Πετρομελίδης είναι ένας απ’ αυτούς. Και μάλιστα είχε το θάρρος να το κάνει δημόσια…

Λοιπόν, ας περάσω στη συναυλία, η οποία πραγματοποιήθηκε σε έναν Στρέφη ασφυκτικά γεμάτο! Καιρό είχα να δω το λόφο έτσι! Φτάνοντας, το live είχε ήδη αρχίσει και τη σκυτάλη απ’ τους Inoxia & the straight edge, τους οποίους δυστυχώς έχασα (δεν έχω ιδέα τι παίζουν), είχαν πάρει οι 63 High. Οι οποίοι 63 High παίζουν μια μουσική που απλά δεν μπορώ να ακούσω για κανένα λόγο, τη ska. Βασικά δεν παίζουν ατόφια ska, αλλά μπλέκουν και στοιχεία από reggae και punk. Δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για τη συγκεκριμένη μπάντα, γιατί όταν ακούω τρομπέτες και χαρωπούς ρυθμούς… δε νιώθω καλά. Εντούτοις, όση ώρα έπαιζαν οι Θεσσαλονικείς, ο κόσμος που αρέσκεται στο είδος γούσταρε και χόρευε ασταμάτητα. Το οποίο μόνο θετικό μπορώ να πω ότι είναι. Αυτά περί 63 High.

Ακολούθησαν οι βετεράνοι Deus Ex Machina και ξύπνησαν τον πιτσιρικά μέσα μου! Θυμάμαι την περίοδο 97-99 που δεν έχανα συναυλία τους! Βγάζανε πάντα μια απίστευτη ενέργεια ζωντανά, αν και πρέπει να πω ότι οι τελευταίες τους δύο κυκλοφορίες (δίσκος και ep) με απογοήτευσαν… Τέλος πάντων, όσοι τους έχουν δει ξέρουν ότι στη σκηνή τα ‘σπάνε και συνεχίζουν να τα σπάνε, όσο κι αν περνάν τα χρόνια! Επικράτησε πανικός και μας είπαν και διασκευούλες από Αδιέξοδο και Γενιά του Χάους! Εξάλλου στη σύνθεση τους υπάρχουν μέλη απ’ τις προηγούμενες μπάντες. Πολύ δυνατοί όπως πάντα, δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

Τους Bad Trip τους είχα δει στο υπόγειο (Καλλιδρομίου) πριν κάποιους μήνες και μου είχαν αφήσει εξαίρετες εντυπώσεις. Υπάρχει και σχετικό review στις συναυλίες. Για όσους δεν τους γνωρίζουν να πω ότι είναι μια instrumental μπάντα, της οποίας η μουσική, αναντίρρητα, είναι απόρροια της γνωστής ηχητικής λαίλαπας που δημιούργησαν μπάντες σαν τους Neurosis και τους Isis. Οι Θεσσαλονικείς για άλλη μια φορά με παρέσυραν στους ασήκωτους, τριπαριστούς ρυθμούς τους και παρέμεινα καθηλωμένος μέχρι και την τελευταία νότα που έπαιξαν. Το live ήταν απλά συγκλονιστικό. Φτύνουν πολύ ενέργεια και οι συνθέσεις τους είναι εθιστικότατες. Δεν τους αγνοείς όταν είναι πάνω και «βαράνε». Απλά πράγματα! Και παιδιά… μην βάλετε φωνή, δεν τη χρειάζεστε…

Αυτά λοιπόν, σε γενικές γραμμές απ’ την πετυχημένη, κατ εμέ, συναυλία στο Στρέφη. Τις ευχαριστίες μου στους Bad Trip για τις φωτογραφίες και κλείνοντας, εύχομαι να γίνονται όσον το δυνατόν περισσότερες ενέργειες σαν και αυτήν. Η χακί νόσος τις έχει ανάγκη.

Καιρό ήθελα να ανεβάσω αυτό το ορφνό και δαιμονοπαρμένο «πράγμα» των διαλυθέντων Βάσκων Dut. Το παρακάτω review:

http://lernaiamera.wordpress.com/2007/06/29/dut-askatu-korapiloa/

έχει δεχτεί πολλές επισκέψεις. Και μιας και το cd είναι λίγο δύσκολο να εντοπισθεί στο διαδίκτυο, λόγω γλώσσας, είπα να κάνω την καλή και να το μετατρέψω σε mp3. Δύσκολο άκουσμα, βαρύ και δύσπεπτο, αλλά σε καταβροχθίζει για πλάκα…

http://rapidshare.com/files/149676482/Lernaia_Mera__Dut_-_Askatu_Korapiloa.rar.html

Πριν από μια δεκαετία ακριβώς (1998), έσκασε μύτη ένας δίσκος από Σουηδία μεριά, ο οποίος είχε μια πρωτοποριακή μουσική αντίληψη, έναν έντονα πειραματικό και φρέσκο ήχο, συνοδευόμενο από ένα καυτό στιχουργικό μανιφέστο. Ταρακούνησαν πολλά κεφάλια αυτά τα αυλάκια γεμάτα πυρίτιδα… Θυμάμαι ακόμα πόσα άχρηστα, ανάπηρα γκρουπ βγήκαν μετά τη διάλυσή τους, κοπιάροντας το συγκεκριμένο ήχο απροκάλυπτα… αμέτρητα… Βλέπεις, κάποιοι άνθρωποι έχουν τόσο θράσος που τσαλαπατάνε την ίδια τους την ανύπαρκτη προσωπικότητα. Τέλος πάντων, η μπάντα ήταν οι Refused και ο δίσκος το The shape of punk to come. Εάν έχεις ακούσει αυτό το δίσκο και δεν σου άρεσε, μπορείς διακριτικά να βγάλεις το αγγούρι που σου έχουν χώσει στον κώλο τόσα χρόνια… Ίσως, τότε νιώσεις κάτι απ’ αυτό που λέγεται μουσική.

Θα μου πεις τώρα, τι αναφέρεις τους Refused, όταν πάνω λέει Nations Of Ulysses; Μα πως, πως… όλα είναι σχετικά. Οι Nation… ήταν ενεργή μπάντα απ’ το 1988 ως το 1992, γεφυρώνοντας το punk με τη jazz και το post-hardcore. Κυκλοφόρησαν 2 δίσκους, 2 ep (στη Dischord) και μετά την διάλυσή τους μια συλλογή  (επίσης στην ίδια εταιρεία) με κάποια ακυκλοφόρητα και live κομμάτια. Οι ίδιοι υποστήριζαν ότι δεν έφτιαχναν δίσκους, αλλά όπλα και αυτοαποκαλούνταν political party και όχι μουσικό γκρουπ! Οι ζωντανές εμφανίσεις τους, λόγο της ενέργειας που έβγαζε η μπάντα, συνήθως ξέφευγαν απ’ τον έλεγχο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο θυμοειδής Ian Svenonius (φωνή, τρομπέτα) είχε σπάσει χέρι, πόδι ή ακόμη και κεφάλι στη σκηνή! Αν σε κάποιους ακούγονται υπερβολικά αυτά, μπορούν να ρίξουν μια ματιά στα δύο βίντεο πιο κάτω και θα καταλάβουν τι σημαίνει ιδρώνω στο σανίδι…

Τους ανακάλυψα την περίοδο που ήμουν εντελώς απορροφημένος και παγιδευμένος στη μουσική των Refused, σκαλίζοντας το διαδίκτυο και διάφορα φανζίνς για τυχόν επιρροές κτλ. Μου ‘ρθε κεραμίδα όταν πρωτοάκουσα το Plays pretty for baby. Όσοι νόμιζαν (και γω σ’ αυτούς) ότι οι Refused είχαν καταφέρει να πατήσουν σε κάποια άβατα μονοπάτια ξεγελάστηκαν! Συνθετικά, στιχουργικά, αλλά και ενδυματολογικά (τα κουστούμια), οι Nation of Ulysses φέρουν τεράστια ευθύνη για το The shape of punk to come. Υπάρχει ακόμα και τραγούδι με τον τίτλο The shape of jazz to come. Δεν πρόκειται για φτηνή αντιγραφή, μην τρελαθούμε κι όλας, οι Refused απλά πήγαν το όλο πράγμα παρά πέρα, δίνοντάς του νέα πνοή. Μοναδικός σκοπός του άρθρου αυτού είναι να δώσει, σε όσους στιγματίστηκαν απ’ τους Σουηδούς και το κύκνειο άσμα τους, την ευκαιρία να γνωρίσουν μια πολύ σπουδαία, επιδραστική, αλλά συνάμα και υποτιμημένη μπάντα της Ουάσινγκτον (Washington D.C.). Προσωπικά, τρέφω μεγάλη εκτίμηση για το ποιόν της και τα βίντεο μιλάνε από μόνα τους…

Εδώ ο δίσκος:

http://rapidshare.com/files/148510934/Lernaia_Mera_Nation_Of_Ulysses_-_Plays_Pretty_For_Baby.rar.html

Ένα μικρό απόσπασμα. Ο ήχος είναι απαράδεκτος, αλλά με το που βγαίνει η μπάντα δε σε νοιάζει…

Και το δεύτερο, με καλό ήχο αυτή τη φορά – The shape of jazz to come (live)

Δε σχολιάζω… είναι και πρωί. Έχει και ομίχλη.

Ανέβηκε το venom των διεστραμμένων Breach, τα κλασσικά ηχογραφημένα των FF.C και ένα απόσπασμα από τον “βρώμικο κόσμο” του πιο αξιαγάπητου αλκοόλα. Επίσης, άνοιξαν τα σχόλια. Κλείνοντας και όσον αφορά τα mp3, καλή φάση το τσαμπέ και θα συνεχίσει να ανεβαίνει μουσική, αλλά όποιος-α γουστάρει κάτι  να πηγαίνει να το αγοράζει. Αναφέρομαι πάντα στις ανεξάρτητες κυκλοφορίες, που για να συνεχίζουν να υπάρχουν χρειάζονται στήριξη, κοινώς ευρώ…

«Έτσι είπε;» ρώτησε ο μπάρμαν πιάνοντας άλλο ένα ποτό κάτω από τον πάγκο.

«Έτσι είπε», απάντησε ο Μελ. «Πιάσε μου μια μπύρα ακόμη».

Ο μπάρμαν έδωσε στο Μελ μια ακόμη μπύρα. Ο Μελ είπε: «Λοιπόν, ακόμη νόμιζα ότι αστειευόταν, ξέρεις, οπότε του λέω: “Εντάξει, να δω τον καταψύκτη σου”. Κι ο Αλ λέει: “ ‘Όπως θες – ορίστε”. Κι ανοίγει το καπάκι και βλέπω μέσα το σώμα, ενάμισι πόδι, δυο χέρια και το κεφάλι. ‘Όλα κομμάτια. Το κεφάλι μας κοιτάει και τα μάτια είναι ορθάνοιχτα και γαλανά, η γλώσσα βγαίνει από το στόμα – έχει παγώσει ως το κάτω χείλος

“Χριστέ μου, Αλ”, του λέω, “είσαι δολοφόνος – αυτό είναι απίστευτο, είναι αηδιαστικό!”

“Πότε θα μεγαλώσεις”, μου λέει, “εδώ σκοτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους στους πολέμους και μάλιστα δίνουν παράσημα. Ο μισός πληθυσμός του κόσμου θα πεθάνει της πείνας και εμείς θα καθόμαστε να το βλέπουμε στην τηλεόραση”.

Καρλ, οι τοίχοι της κουζίνας άρχισαν να γυρίζουν, έβλεπα μπροστά μου το κεφάλι, τα χέρια εκείνα, το κομμένο πόδι… Ένα δολοφονημένο πράγμα έχει κάτι απόλυτα γαλήνιο, δεν ξέρω, συνηθίσαμε να νομίζουμε ότι ένα δολοφονημένο πράγμα θα ‘πρεπε να ουρλιάζει.

Πήγα στο νεροχύτη κι άρχισα να κάνω εμετό. Ξερνούσα πολύ ώρα. Έπειτα είπα στον Αλ ότι έπρεπε να φύγω. «Αυτό δε θα ‘κανες κι εσύ στη θέση μου Καρλ;»

«Γρήγορα», είπε ο Καρλ. «Πολύ γρήγορα».

«Λοιπόν, ο Αλ μπαίνει μπροστά στην πόρτα και λέει: “Άκου, δεν ήταν φόνος. Τίποτα δεν είναι φόνος. Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να ξεφύγεις απ’ τις ιδέες που μας έχουν φορτώσει και είσαι ελεύθερος – ελεύθερος, καταλαβαίνεις;”

“Που να σε πάρει ο διάολος, φύγε απ’ την πόρτα, Αλ – θέλω να φύγω από δω!”

Μ’ αρπάζει απ’ το πουκάμισο κι αρχίζει να μου το σκίζει. Του ρίχνω μία στα μούτρα, αλλά συνεχίζει να μου το σκίζει: τον χτυπάω απανωτά, αλλά φαίνεται σα να μη νιώθει τίποτα. Η τηλεόραση δείχνει ακόμα τους Ραμς. Απομακρύνομαι απ’ την πόρτα και τότε η γυναίκα του τρέχει, μ’ αρπάζει κι αρχίζει να με φιλάει. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι γεροδεμένη γυναίκα. Ξέρει όλα τα κόλπα των νοσοκόμων. Προσπαθώ να την κάνω πέρα, μα δε μπορώ. Το στόμα της έχει κολλήσει στο δικό μου, είναι το ίδιο αποτρελαμένη με τον Αλ. Αρχίζει να μου σηκώνεται, χωρίς να το θέλω. Από φάτσα δε λέει πολλά, αλλά έχει κάτι πόδια κι έναν μεγάλο κώλο και φοράει το πιο στενό φουστάνι που γίνεται. Έχει γεύση από βραστά κρεμμύδια και η γλώσσα της είναι παχιά και γεμάτη σάλια, μα έχει αλλάξει φόρεμα και έβαλε αυτό το πράσινο και όπως της το σηκώνω, βλέπω την κιλότα της στο χρώμα του αίματος και πραγματικά ανάβω, κοιτάζω κι ο Αλ έχει βγάλει την ψωλή του και παρακολουθεί τη σκηνή.

Τη ρίχνω στον καναπέ κι αμέσως αρχίζουμε, ο Αλ στέκεται από πάνω μας και βαριανασαίνει. Το κάναμε όλοι μαζί, πραγματικό τρίο, έπειτα σηκώθηκα κι άρχισα να συμμαζεύομαι. Πήγα στο μπάνιο, έριξα νερό στο πρόσωπό μου, χτένισα τα μαλλιά μου και βγήκα. Τους βρήκα να κάθονται στον καναπέ και να παρακολουθούν το ράγκμπι. Ο Αλ είχε μου είχε ανοίξει μια μπύρα, κάθισα, την ήπια και κάπνισα ένα τσιγάρο. Αυτό ήταν όλο.

Σηκώθηκα και είπα ότι φεύγω. Μ’ αποχαιρέτησαν και οι δυο, κι ο Αλ μου είπε να τους τηλεφωνήσω όποτε θέλω. Έπειτα βγήκα απ’ το διαμέρισμα, κατέβηκα στο δρόμο, μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα. Αυτό ήταν».

«Δεν πήγες στην αστυνομία;» ρώτησε ο μπάρμαν.

«Μα ξέρεις, Καρλ, είναι δύσκολο – με δέχτηκαν στους κόλπους της οικογένειας. Δεν προσπάθησαν να μου κρύψουν τίποτα».

«Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι έγινες συνεργός σε φόνο».

«Εμένα η γνώμη μου, Καρλ, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν πράγματι κακοί. Έχω δει ανθρώπους πολύ πιο αντιπαθητικούς που δε σκότωσαν ποτέ κανέναν. Δεν ξέρω, είναι στ’ αλήθεια μπερδεμένο. Τον τύπο αυτόν στην κατάψυξη τον σκέφτομαι σαν να ‘ναι ένα μεγάλο κοκαλωμένο κουνέλι…».

Μετά τα ευτράπελα, τη λογοκρισία και τα λοιπά με την Universal, ήταν φυσικό επακόλουθο η κυκλοφορία του «κλασσικά ηχογραφημένα» (2004) να έρθει απ’ την ανεξάρτητη Ήχοτρον. Δεν χρειάζεται να κάνω συστάσεις για τους FF.C. Ίσως το καλύτερο ελληνικό hip hop σχήμα και ο συγκεκριμένος, απλά ένας πολύ δυνατός και ώριμος δίσκος. Μόνο και μόνο το «παραμύθι» είναι διαμάντι σπάνιο και οι ρίμες του αποδεικνύουν σε τι δημιουργικό οίστρο βρισκόταν η μπάντα. Επίσης, πιο ειλικρινής, πιο συγκινητική κατάθεση απ’ αυτήν που γίνεται στο “όσα μου ‘μαθες εσύ” δε θα μπορούσε να γίνει. Το κρίμα είναι ότι μετά την κυκλοφορία του «αντιληψίες συνείδησης», που ακολούθησε το 2005, διέλυσαν, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στην ελληνική hip hop ιστορία.

http://rapidshare.com/files/145440608/Lernaia_Mera_-_FF.C_-_Klasika_hxografimena.rar.html

Οι Σουηδοί Breach δημιουργήθηκαν το 1993 και έδωσαν τέλος σε μια εξαιρετική μουσική πορεία το 2001. Δυστυχώς όλα τα όμορφα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή κάποτε τελειώνουν. Ξεκίνησαν παίζοντας μεταλλικό, σκοτεινό hardcore και σιγά σιγά οι επιρροές από μπάντες σαν τους Neurosis, αλλά και τους Black Sabbath, πολλαπλασιάστηκαν, χωρίς όμως η μπάντα να χάσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της που την έκανε να ξεχωρίζει απ’ το σωρό. Εδώ έχουμε το Venom του 1999, ένα δύσθυμο μεταλλικό ολοκαύτωμα. Πάντα ήμουν λάτρης της μαύρης πλευράς…

http://rapidshare.com/files/145416372/Venom.rar.html

Τι εστί πανκ ροκ; Τι είναι το πανκ ροκ; Με τι μοιάζει; Τρώγεται; Μπορεί κι όλας, ποτέ δε ξέρεις, με τόσες ερμηνείες που έχουν γεννήσει «ειδήμονες» κατά καιρούς. Λίγο με ενδιαφέρουν αυτά να πω την αλήθεια και το σίγουρο είναι ένα· αυτός ο δίσκος βρωμοκοπάει, ζέχνει πανκ ροκ από χιλιόμετρα… Τι λογής κουμάσια είναι οι συγκεκριμένοι τύποι, τι αρρωστημένα πράγματα γράφουν (και κάνουν) και τι γίνεται στις συναυλίες τους είναι γνωστά και αλησμόνητα (ποιός ξεχνάει τον «θάνατο» του κιθαρίστα HeWhoCannotBeNamed . Είναι μεγάλοι αλήτες και το the dwarves are young & good looking μεγάλος δίσκος!

Απ’ το unrepentant:

They laid me in a manger
Fed me wine in bread
I killed the nazarene and he lies
Bleeding broken dead I’m unrepentant!

Έπος!

http://rapidshare.com/files/142624278/Lernaia_Mera___Dwarves_-_The_Dwarves_Are_Young_and_Good_Looking.rar.html

Καλοκαιρινές διακοπές, θάλασσα, χαλάρωση, το ξύδι κρατάει τα χαλινάρια και τα λοιπά γνωστά, έστω και για λίγες ημέρες· και πάνω που θα μπορούσα να πω ότι, άντε, ακούω και ένα τραγουδάκι ska ή reggae, ένα όμως, ξάφνου η παραλία βρίσκεται εκατοντάδες μίλια μακριά, η όραση περιορίζεται στα 10 μέτρα και το γκρίζο θεριό απλώνει τα ξεχειλωμένα του πλοκάμια μπροστά μου… Την παναγία του! Το κεφάλι μου έχει γίνει πλυντήριο και τελικά «ο άνθρωπος μόνο ένα πράγμα έχει ανάγκη· να είναι η θέληση του εντελώς ανεξάρτητη, όσο κι αν του στοιχίζει αυτή του η ανεξαρτησία, όσες κι αν είναι οι κακές συνέπειες που συνεπάγονται. Ωστόσο, το επιθυμεί στ’ αλήθεια;» Ο Ντοστογιέφσκι καλά τα λέει, εγώ όμως δεν την παλεύω και θέλω να ακούσω κάτι άρρωστο, κάτι δυνατό, να με φέρει στα ίσια μου. Η Victoria, πρώην Damad, έχει το φάρμακο και λέγεται Receive the void (με τους Karst)…

http://rapidshare.com/files/138694053/Karst_-_Receive_the_void.rar.html

Μήπως θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι πρόκειται για μια απ’ τις σημαντικότερες κυκλοφορίες, όχι μόνο της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά της γενικότερης punk/hardcore μουσικής ιστορίας; Αρχίδια! Θα ήταν απλά και μόνο η αλήθεια… Όσοι γνωρίζουν τι εστί Unbroken και συγκεκριμένα τι εστί αυτό το δισκάκι, με αραδιασμένα τα εσώψυχα των πέντε τότε πιτσιρικάδων, καταλαβαίνουν πολύ καλά που αναφέρομαι… Μπροστά απ’ την εποχή του, συνεχίζει ακόμα με τον ίδιο ζήλο να στοιχειώνει ανθρώπινες ψυχές όπως το 1994. Τα τραγούδια τους έχουν διασκευαστεί αμέτρητες φορές και στο νου μου έρχονται σχήματα όπως οι Joy Division (άσχετα με το γεγονός ότι οι Unbroken έχουν διασκευάσει το love will tear us apart). Για ποιό λόγο; Για τον απλούστατο, ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν διασκευάζονται και καλό θα ήταν να τα αφήνεις στην ησυχία τους…

http://rapidshare.com/files/133453110/Unbroken_-_Life._Love._Regret..rar.html

Αναμφισβήτητα μια απ’ τις σπουδαιότερες, επιδραστικότερες και πολυδιάστατες μπάντες που περπάτησαν αυτόν τον πλανήτη. Υπήρξαν φάσεις που απαριθμούσαν περισσότερα από δέκα μέλη. Οι συναυλίες τους αλησμόνητες. Διέλυσαν το 2003 αφήνοντας πίσω τους ένα δισκογραφικό θησαυρό και ένα  δείγμα αυτού βρίσκετε εδώ:

http://rapidshare.com/files/127271338/Pg.99_-_Document__5.rar.html

Κλειστοφοβικό, μαυροφορεμένο και μελαγχολικό post rock με σουβλερά δοντάκια από τη Βοστώνη των Η.Π.Α., συνοδευόμενο από υπέροχα κιθαριστικά θέματα που αναδεικνύουν μπάντα με περίσσιο ταλέντο. Κοινώς, μουσικά πολύ κοντά με τους Bloodlet που ανέβηκαν πριν, χαχα…

http://rapidshare.com/files/126855804/Junius_-_Blood_Is_Bright_ep.rar.html

Ποιός-ά μπορούσε να φανταστεί ότι η Victory records θα καταντούσε στα χάλια που είναι τώρα και τις τερατόμορφες μπάντες που πλασάρει, όταν το 1998 κυκλοφορούσε διαμάντια σαν κι αυτό;

http://rapidshare.com/files/126736427/Bloodlet_-_The_Seraphim_Fall__victory_1998_.rar.html

Καθημερινά γνωρίζουμε, συναναστρεφόμαστε, ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους και τι πιο φυσιολογικό απ’ αυτό; Κάποιοι κενοί, αδιάφοροι, βδελυροί και ηλίθιοι, άλλοι πάλι ενδιαφέροντες, οξυδερκείς και χαίρεσαι πραγματικά να ανταλλάζεις κουβέντες μαζί τους. Απ’ όλα έχει ο μπαξές και έτσι αντιμετώπιζα και τις διάφορες μπάντες που άκουγα τριγύρω. Δεν ξέρω το κατά πόσο είναι θετικό ή αρνητικό, άνθρωποι – μπάντες που η ειλικρίνεια ήταν ανέκαθεν σύντροφός τους, να μένουν στο περιθώριο και να πω την αλήθεια ποτέ δεν με ένοιαξε. Οι Starkweather παίζουν απ’ το 1989 και δεν έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί ούτε είκοσι, σχεδόν, χρόνια μετά, για τον απλούστατο λόγο ότι ποτέ δεν ακολούθησαν κάποιο περπατημένο μονοπάτι. Η ειλικρίνεια και μοναδικότητα αυτής της μπάντας είναι πασιφανής ακούγοντας τους δίσκους και διαβάζοντας τους στίχους της. Άπειρες μπάντες τους αναφέρουν σαν επιρροή, ήταν απ’ τους πρώτους εξ άλλου που αγνόησαν το βάραθρο του hardcore με το metal. Πόσα είναι τα γκρουπ που χαίρουν προσωπικότητας εκεί έξω και δεν τους καίγεται καρφάκι για τις μουσικές ταμπέλες και απλά πακετάρουν την ψυχή, το μίσος, την αγάπη και τα δάκρυα τους σε ένα δισκάκι; Τι να λέμε τώρα…

Τα ευχάριστα νέα λοιπόν, είναι ότι ανέβηκε καινούριο τραγούδι (broken from inside) στην ιστοσελίδα τους, στο myspace και έχω ένα λόγο να χαίρομαι ιδιαιτέρως σήμερα, καθώς αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει επίσημη κυκλοφορία λίαν συντόμως. Βλέπεις, έχουν περάσει και τρία χρόνια απ’ το καταπληκτικό Croatoan… Λοιπόν, υπάρχει και ένα άρθρο που έγραψε κάποιος απ’ τη μπάντα για το τρισκατάρατο είδος του metalcore. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν μπλέξει το όνομα των Starkweather με αυτές τις εμπορικές πίπες και οι άνθρωποι μάλλον θεώρησαν ότι έπρεπε να πουν κάτι επιτέλους. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έπρεπε καν να αναφέρουν το συγκεκριμένο θέμα, μιας και ανήκουν αλλού, σε ένα κόσμο καθαρά δικό τους και πολύ πολύ μακρινό απ’ αυτές τις μπούρδες. Το τραγούδι και το κειμενάκι βρίσκονται εδώ:

www.myspace.com/starkweather666

Και μια live εκτέλεση:

Θα ήθελα, πραγματικά, να ευχαριστήσω το τραγελαφικό, γαμώχριστο, γεμάτο λέπια κατασκεύασμα που ονομάζεται ελληνικός στρατός, τους κλωνοποιημένους σκουληκιάρηδες, με τις μούρες των ερπετών και τη νόηση ακρίδας, καραβανάδες του 401 και 414, που η ανία, η δυσοσμία και η πνευματική καθίζηση θα είναι αέναα ερωμένες τους, την αθάνατη ελληνική γραφειοκρατία και όλους αυτούς τους μηχανισμούς που ξεχειλίζουν σκατά και σήψη για το υπέροχο διήμερο που μου πρόσφεραν στα στρατιωτικά σαλέ. Ήταν μια εμπειρία, αν μη τι άλλο, εποικοδομητική. Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια και ο στρατός βρομερός σαν κοράτσα:

www.omhroi.gr

Προσμένω την επόμενη συνάντησή μας, χακί καύλες μου!

Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που η αηδία του χτυπάει την πόρτα αυτές τις “ιερές” μέρες… Μ. Παρασκευή και σε λίγο θα βγάλουνε βόλτα το πτώμα. Απ’ το στερεοφωνικό ξεχύνονται οι πρώτες νότες του Refuse To Kneel των υπέροχων My Name Is Satan και αναπολώ τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη, με τη Μαγδαληνή να στολίζει το μαραγκό:

“Ποτέ σου δεν είχες το κουράγιο να σταθείς σαν άντρας ολομόναχος, να μην έχεις ανάγκη κανένα· πότε πιάνεσαι από τα φουστάνια της μάνας σου, πότε από τα δικά μου, πότε από τα φουστάνια του Θεού! Δεν μπορείς ν’ απομείνεις μονάχος, γιατί φοβάσαι· δεν τολμάς να κοιτάξεις την ψυχή σου κατάματα, μήτε το κορμί σου, γιατί φοβάσαι. Και πας στην έρημο να χωθείς, να χώσεις τη μούρη σου στην άμμο, γιατί φοβάσαι! Φοβάσαι, φοβάσαι, δυστυχισμένε· σε σιχαίνουμαι, σε λυπούμαι, κι όταν σε φέρνω στο νου μου, η καρδιά μου ραΐζει.

Δεν μπορούσε πια, ξέσπασε στα κλάματα. Σφούγγιζε τα μάτια της με λύσσα, μα όλο κι έτρεχαν τα φτιασίδια μαζί με τα δάκρυα και καταλάσπωναν τα σεντόνια.

Η καρδιά του νέου σπαράχτηκε· αχ, να μη φοβόταν το Θεό, να την αρπάξει στην αγκαλιά του, να της σφουγγίσει τα δάκρυα, να της χαδέψει τα μαλλιά να γλυκάνει, να την πάρει να φύγουν!”

Αλλά αποδείχτηκε χέστης και εύχομαι να κυλήσουν γρήγορα αυτές οι μέρες χριστιανικής φιέστας, φαντασμάτων και βαμπίρ που την κάνουν την τρίτη μέρα απ’ τον τάφο…

Μέλη από τους αξέχαστους Ανάσα Στάχτη , Ανατέλλων Τρόμος αλλά και Straightjacket Fit είναι σίγουρα λόγος ιδιαίτερα σημαντικός για να δεις μια καινούρια μπάντα (Ατοπία)! Και πραγματικά ήμουν πολύ περίεργος για το τι επρόκειτο να παρακολουθήσω. Τους Αvgrund Νivet τους είχα ξαναδεί, όταν έφεραν τη φήμη σαν τη «μπάντα χωρίς όνομα» και απ’ ότι φαίνεται, βαπτίστηκαν επιτέλους! Τέλος πάντων, θα ασχοληθώ αργότερα με τα συμπαθέστατα αδερφάκια και τη μπάντα τους μιας και πρώτοι, σε μια Αμαλίας γεμάτη, βγήκαν οι Ατοπία.

Έχουμε και λέμε, Ατοπία, ενδιαφέρον όνομα, αν και η μουσική τους μόνο άτοπη δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Αρχικά μου άρεσε πολύ το ότι ο ήχος τους δεν έχει καμία σχέση με τον πατροπαράδοτο καταληψιακό crust-sludge-βρόμικο ήχο. Όντας κλασικό πνεύμα αντιλογίας δεν υπήρχε περίπτωση να μη μου κινούσε το ενδιαφέρον μια τέτοια ηχητική προσέγγιση. Η κιθάρα ήταν metal όσο δεν πάει, με ήχο καθαρό και αξιοζήλευτης τεχνικής κατάρτισης ριφς που διαδέχονταν το ένα το άλλο ακατάπαυστα. Το ντράμερ απλά τον χάζευες να βιάζει «με σεβασμό» τα τύμπανα, το βιολί συγκινητικό και το μπάσο… το άκουγες! Όσον αφορά τις φωνητικές ικανότητες του κυρίου “Straightjacket Fit” είναι γνωστές, μόνο που με τους Ατοπία ακούγεται πολύ πιο θυμωμένος. Έντυσε τα κομμάτια τους με πολλαπλές αλλαγές από brutal σχιζοειδείς φωνές μέχρι ψίθυρους και άπειρες μελωδίες. Κλείνοντας, θα έλεγα ότι λίγο η κιθάρα, λίγο οι μελωδίες του βιολιού μαζί με το όλο συναίσθημα που έβγαζαν και πολύ εύκολα θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ένα folk-metal γκρουπ με λιλιπούτιες δόσεις crust-ίλας! Πολυσχιδής μπάντα και μου άφησε μόνο θετικές εντυπώσεις. Ελπίζω σε σύντομη κυκλοφορία υλικού.

Αφού οι Avgrund Nivet μας είπαν «κάτι σαν ψέμα» σε πιο grind-crust ρυθμούς, άρχισαν να λένε γλυκόλογα στα αυτάκια μας με τον πιο βάναυσο τρόπο! Αισθητά βελτιωμένοι απ’ την τελευταία φορά που τους είδα (ίσως έφταιγαν οι αφροί τότε…) και με πολύ καλό ήχο. Μου φάνηκαν πιο δεμένοι και γενικά στεκόντουσαν δυνατά στη σκηνή. Μουσικά χαρακτηρίζονται απ’ τον «πατροπαράδοτο καταληψιακό crust-sludge-βρόμικο ήχο» που ανέφερα πιο πάνω, με τη διαφορά ότι έχουν κάποιες πολύ αξιόλογες ιδέες και οι κιθάρες τους γαζώνουν επικίνδυνα. Τους βρήκα πολύ καλούς και τα τραγούδια τους αποκαλύπτουν μπάντα με συνθετική αξία. Παρόλα αυτά πρέπει να πω ότι η φωνή του τραγουδιστή με κούρασε. Συμμετέχουν όλοι στα φωνητικά, κάτι το πολύ θετικό, που αυξάνει και το ενδιαφέρον, αλλά η κεντρική φωνή μου φάνηκε απλά μονοδιάστατη. Επίσης, ήταν λίγο παράξενο που ο τραγουδιστής καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας κοίταζε προς τα δεξιά ή πίσω(;).

Για να κλείσω να πω ότι μακάρι να γίνονταν περισσότερες συναυλίες σαν κι αυτήν, με μπάντες σοβαρές, που έχουν ρίξει δουλειά και διακρίνονται για την προσπάθεια που καταβάλλουν. Ωραία βραδιά!

Το συγκεκριμένο δισκάκι με έκανε να προδώσω (μετά από αρκετό καιρό συνεχόμενης ακρόασης) το μεταλλικό οδοστρωτήρα – τσεκούρι στο κεφάλι – λέγε με imprerivm (υπάρχει αντίστοιχο άρθρο στις κριτικές) και αυτό λέει πολλά. Έχουμε λοιπόν, μια ποιοτική και άκρως ενδιαφέρουσα πρόταση από Ελλάδα. Σπάνιο φαινόμενο, αλλά ευτυχώς συμβαίνει αραιά και που. Μια λαϊκή ρήση λέει ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Στο Πάντειο πανεπιστήμιο πριν κάποιους μήνες, καθώς και στη Βίλα Αμαλίας πριν λίγες ημέρες, είδαμε τον καπνό. Με το cd αυτό καλωσορίσαμε και τη φωτιά.

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως απ’ την αρχή, το εντυπωσιακό artwork! Δεν υπάρχει πλαστική θήκη και η όλη προσπάθεια διαφέρει αισθητά από τις κοινότυπες κυκλοφορίες που τόσο έχουν κουράσει τα μάτια μας. Η πολύ όμορφα επιμελημένη και αντιχριστιανικά στολισμένη χάρτινη συσκευασία ξεδιπλώνεται, για να καταλήξει σε έναν ανάποδο σταυρό που παλουκώνει το μπάσταρδο μαραγκό της Ναζαρέτ! Πρωτότυπη και καλοστημένη ιδέα, αλλά να πω και τον καημό μου, το σκιτσάκι θα μπορούσε να είναι σχεδιαστικά ανώτερο (προσωπική εκτίμηση). Όσον αφορά το συνοδευτικό βιβλιαράκι χαίρει εικαστικής σοβαρότητας και μακάρι να συνεχίσουμε να βλέπουμε τόσο προσεγμένες προσπάθειες. Ειδικά οι διαφάνειες ανάμεσα στα φύλλα μου άρεσαν πολύ. Και μιας και κατέληξα εδώ, θα τα πάρω ανάποδα (σα το σταυρό του cd) και αντί για τη μουσική θα ασχοληθώ πρώτα με τα κείμενα και τους στίχους. Αρχικά έχουμε ένα τρισέλιδο κείμενο που φέρει τον τίτλο «σκέψεις», στην πραγματικότητα όμως για κριτική επρόκειτο, η οποία και παγιδεύει στα δίχτυα της τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και την ερωτική σχέση που τρέφει αυτή με τον καπιταλισμό-αστικό κόσμο. Ουσιαστικά αναφέρεται στην αέναη αιχμαλωσία του νου και την πνευματική εξαθλίωση του ανθρώπου από την κερδοσκοπική και αδηφάγα κουλτούρα του ανταγωνισμού, του χρόνου και της εκμετάλλευσης. Λίγο πολύ γνωστά και δεν υπάρχει λόγος να κάνω περαιτέρω αναλύσεις. Εντούτοις, θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω κάποια αποσπάσματα-στιχάκια του κειμένου, τα οποία είναι εύστοχα και απεικονίζουν ξεκάθαρα τις σκέψεις του/των συγγραφέα/έων.

«Το σακί περιέχει την ατροφική αγωγή που μας μοίρασαν με τόση τρυφερότητα και συγκίνηση οι γειτονιές της αστικής κουλτούρας, οι βάρβαροι «αλτρουϊστές» του ηθικού χάους… Τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας, τους ανόητους ανθρώπους, η αλαζονεία και η έπαρση…»

«Μας πείσανε να κλείσουμε τη γνησιότητα του χαρακτήρα μας σε ένα κουτί, παρασύροντας μας στη δύνη της ολοκληρωτικής αδυναμίας».

«Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να σεβόμαστε ανθρώπους που μας στερούν την ευτυχία, σε όλες τις πλευρές και τις γωνιές της, ανθρώπους που μας θυμίζουν την ασημαντότητά μας».

«Κι όμως ο χρόνος μας βρίσκει υποκριτικά χαρούμενους και ανίατα χαμένους σε ασήμαντες διαδικασίες να περιμένουμε το δήμιο να μας χτυπήσει την πόρτα…»

Καιρός να πιάσω το στιχουργικό μέρος (είναι γραμμένο στα ελληνικά), μα την αλήθεια δεν έχω και πολλά να πω, μιας και τα προαναφερθέντα δίνουν μια γεύση του που κινείται η μπάντα και καλύτερα θα ήταν να τους διαβάσει κάποιος. Το σίγουρο είναι ότι είναι καλογραμμένοι, σοβαροί και προσεγμένοι, όχι όμως και ότι πιο πρωτότυπο έχει πέσει στα χέρια μου. Ρίχτε και δυο τρεις σταγόνες μελαγχολία μέσα και έχετε την εικόνα. Αναφορικά, είναι χωρισμένοι σε τρία μέρη, όπως είναι και το μουσικό μέρος, με το οποίο θα ασχοληθώ τώρα.

Πάντως, πρέπει να ‘ναι το μεγαλύτερο σε έκταση review που έχω γράψει και η φλυαρία συνεχίζει να με καταδιώκει! Εξάλλου, οι αξιέπαινες ελληνικές κυκλοφορίες είναι σαν σταγόνες στον ωκεανό, γι’ αυτό ας τις τιμάμε με δυο λογάκια παραπάνω, γιατί μέχρι να ‘ρθει η επόμενη γάμησέ τα!

Λοιπόν, πρώτη κυκλοφορία της τετράδας και παρ’ ότι ο βασικός ηχητικός κορμός της μπάντας είναι μεταλλικό hardcore crust(;), η μουσική τους είναι καλοντυμένη με πολλά, διαφορετικά και ενδιαφέρουσα στοιχεία, που τους κάνουν να ξεχωρίζουν απ’ την πηχτή και βαρετή μάζα. Κατ’ αρχάς τραγουδάνε όλοι! Συνυπάρχουν τέσσερις διαφορετικής χροιάς φωνές και καμία απ’ αυτές δεν είναι θαμμένη. Η φωνητική αυτή πολυμορφία είναι σημαντικό ατού για το άλμπουμ. Το ίδιο μοτίβο συναντάμε και στις μουσικές συνθέσεις. Με το ένα πόδι στο crust και το άλλο στο metal. Πού και πού ρίχνουν καμιά πονηρή ματιά σε πιο grind ρυθμούς και όταν βαρεθούν την ταχύτητα αρχίζουνε να groove-άρουνε ακατάπαυστα. Μη παραλείψω τα πομπώδη – εντελώς metal – ριφς που εμφανίζονται σε κάποια σημεία του άλμπουμ και ηχητικά το κάνουν να διαφοροποιείται ακόμη περισσότερο απ’ τα τετριμμένα. Το συνονθύλευμα των ακραίων ήχων έρχονται να δέσουν τα «ψυχεδελοδιαλείμματα» με τα samples και τις γλυκές μελωδίες που μπαίνουν σφήνα ανάμεσα στα τρία ηχητικά μέρη. Όλα καλά λοιπόν, αλλά με την παραγωγή τι γίνεται; Σύνηθες φαινόμενο να αδικείται μια μπάντα απ’ αυτό, αλλά δεν θα έλεγα ότι οι Schwartz and Anger έχουν άσχημη παραγωγή, θα προτιμούσα να τη χαρακτηρίσω λίγο «στεγνή». Αν τη συγκρίνεις πάντως με μπάντες του εξωτερικού σίγουρα υστερεί, για τα ελληνικά δεδομένα όμως είναι αρκετά καλή και προσωπικά δεν βρήκα κάτι που να με ενοχλεί.

Ανακεφαλαιώνοντας, να τονίσω ότι μόνο ναφθαλίνη δεν μυρίζει το cd, οι συνθέσεις τους φέρνουν μια φρεσκάδα στα αυτιά μου και πραγματικά ζορίζομαι να το βγάλω απ’ το cd player. Τα παιδιά το διαθέτουν χωρίς χρηματικό αντίτιμο ή σε τιμή που θα οριστεί από μια κατάληψη/στέκι για την επίτευξη κάποιου στόχου ή την οικονομική ενίσχυση κτλ. Να τονίσω ότι δεν πρόκειται για cdr τσαπατσουλιά σαν κι αυτές που κατακλύζουν την ελληνική (diy, ανεξάρτητη, πες το όπως θες) πραγματικότητα. Πρόκειται για κανονικότατη κυκλοφορία, τυπωμένη σε εργοστάσιο και όπως αναφέρω και πιο πάνω καλαίσθητη και εντυπωσιακότατη!

schwartzandanger@hotmail.com

Εδώ το cd σε μορφή .ogg:

http://rapidshare.com/files/126721607/Schwartz___Anger.rar

Μιας και τα διάβαζα σήμερα είπα να ανεβάσω μερικά, ιδού αντίχριστοι:

Η Ευτυχία Μου

Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω
έμαθα να βρίσκω.
Από τότε που ένας άνεμος μου εναντιώθηκε
ταξιδεύω με όλους τους ανέμους.

Ατρόμητος

Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθειά!
Εκεί κάτω είναι η πηγή!
Άσε τους σκοταδιστές να ωρύονται:
«Κάτω υπάρχει μόνο η κόλαση!».

Φάρμακο Για Απαισιόδοξους

Παραπονιέσαι πως δεν βρίσκεις τίποτα νόστιμο;
Πάντα, φίλε μου, οι ίδιες παλιές παραξενιές;
Σ’ ακούω να βλαστημάς, να φτύνεις και να θορυβείς
λυγίζει η καρδιά και η υπομονή μου.
Ακολούθησέ με φίλε! Αποφάσισε ελεύθερα
να καταπιείς με μιας ένα παχύ βατράχι!
Είναι ό,τι πρέπει για την δυσπεψία!

Αίτημα

Γνωρίζω το πνεύμα πολλών ανθρώπων
κι όμως δεν ξέρω ποιος είμαι εγώ!
Το μάτι μου είναι πολύ κοντά μου
δεν είμαι αυτό που βλέπω.
Θα ήταν όφελος μεγάλο αν μπορούσα
να βρεθώ μακριά από τον εαυτό μου.
Όχι βέβαια τόσο μακριά όσο ο εχθρός μου!
Ο καλύτερος μου φίλος είναι κι όλας μακριά μου
ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ αυτόν η μέση!
Μαντεύετε τι αναζητώ;

Ο Μεταμφιεσμένος Άγιος

Για να μην μας καταπιέζει η ευτυχία σου
σκεπάζεσαι με του διαβόλου την πονηριά
με την προβιά και με τα ρούχα του.
Μάταια όμως! Μέσα στα μάτια σου
βλέπω να λάμπει η αγιοσύνη!

Ο Ανελεύθερος

Α. – Στέκει και αφουγκράζεται: τι τον έκανε να σαστίσει;
Τι άκουσε να αντηχεί στ’ αυτιά του;
Τι ήταν αυτό που τον έκανε να τα χάσει;
Β. – Σαν όλους που κάποτε φόρεσαν αλυσίδες
έτσι κι αυτός ακούει παντού τον θόρυβο τους.

Ο Μοναχικός

Σιχαίνομαι ν’ ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ.
Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο!
Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του φόβο δεν προκαλεί.
Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να οδηγήσει άλλους.
Σιχαίνομαι ακόμη και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!
Μ’ αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας
να χάνομαι για λίγο
να κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά
και να στοχάζομαι
να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά
πλανεύοντάς τον για να γυρίσει ξανά σ’ εμένα.

Ηρακλειτσμός

Μονάχα η μάχη
Γεννάει στη Γη την ευτυχία
Και για να δημιουργηθεί η φιλία
Χρειάζεται του μπαρουτιού η κάπνα!
Και οι φίλοι γίνονται σε τρεις μονάχα περιπτώσεις:
Όταν είναι αδέρφια στη δυστυχία
Όταν είναι ίσοι μπροστά στους εχθρούς
Όταν είναι ελεύθεροι μπροστά στο θάνατο!

Ecce Homo

Ναι, ξέρω από πού έρχομαι
Αχόρταγος σαν τη φωτιά
Καίγομαι κι αναλώνω τον εαυτό μου.
Ό,τι πιάνω γίνεται φως
Ό,τι αφήνω είναι στάχτη:
Φλόγα είμαι, σίγουρα!

Βασική Αρχή Των Πολύ Έξυπνων

Κάλλιο να περπατάς στις μύτες των ποδιών σου
Παρά να μπουσουλάς στα τέσσερα!
Κάλλιο να τρυπώνεις από μια κλειδαρότρυπα
Παρά να διαβαίνεις από ορθάνοιχτες πόρτες!

Για Πάντα

«Έρχομαι σήμερα, γιατί έτσι μου ήρθε σήμερα»
Σκέφτεται εκείνος που έρχεται για πάντα.
Που δεν τον νοιάζει τι θα πει ο κόσμος:
«Έρχεσαι πολύ νωρίς! Έρχεσαι πολύ αργά!»

Ο Γενναίος

Καλύτερα μια έχθρα ακέραιη
Παρά μια φιλία ξανακολλημένη.

Στενές Ψυχές

Δεν αντέχω τις στενές ψυχές.
Μέσα τους δεν υπάρχει τίποτα καλό και τίποτα κακό.

Λοιπόν, πεθαίνεις! Ατυχέστατο γεγονός αλλά να που συμβαίνει. Τηλεμεταφέρεσαι, μαζί με κάτι ομοιοπαθείς κακομοίρηδες σε ένα διαμέρισμα με θέα τον πύργο του Τόκιο (γιατί όταν μιλάμε για animation «Φοβού τα Γιαπώνια»), παρόλα αυτά δεν μπορείτε να βγείτε από κει, οι πόρτες δεν ανοίγουν και τα παράθυρα δε σπάνε… Στην άκρη της αίθουσας βρίσκεται μία μεγάλη μαύρη σφαίρα, το Gantz. Όπως ανακαλύπτεις αργότερα, το Gantz σου αναθέτει αποστολές δολοφονίας εξωγήινων, που αν φέρεις εις πέρας συλλέγεις πόντους, οι οποίοι σε φέρνουν πιο κοντά σε μια δεύτερη ευκαιρία για μία φυσιολογική ζωή. Αν όλα τα παραπάνω σας φάνηκαν λίγο τετριμμένα και βεβαρυμμένα από την κλασσική Ιαπωνική μανιέρα, ακούστε και το τελευταίο: Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας είναι ένα «ερωτικό τρίγωνο» εφήβων, με ποικίλους οικογενειακούς, υπαρξιακούς και προπάντων ορμονικούς προβληματισμούς.

Το Gantz είναι μία δουλειά που σε πρώτη ανάγνωση δεν έχει να προσφέρει πολλά στον μέσο θεατή. Δεν ακολουθεί ούτε στο ελάχιστο τον γρήγορο ρυθμό που έχουμε συνηθίσει στη δυτική κουλτούρα, ούτε τις θεαματικές μεταμορφώσεις απλών ανθρώπων σε ήρωες. Προσφέρει μία τρομερά καλή ευκαιρία στον θεατή να ψυχογραφίσει τους χαρακτήρες, να τους οικειοποιηθεί και να εξελιχθεί μαζί τους, γνωρίζοντάς τους σε ακραίες καταστάσεις αλλά και στη καθημερινή τους ζωή. Τα θέματα που ανοίγει και οι προβληματισμοί που θέτει είναι σχεδόν εφιαλτικά, η δε ειλικρίνεια που τα προσεγγίζει αποστομωτική. Η κοινωνική αποξένωση, η ατέρμονη υποκρισία, καθώς και το μεγαλείο της ομαδικότητας, η πίστη σε ένα καινούριο είδος ανθρώπου έτοιμου να παλέψει με νέα «αγαθά» μέσα, είναι μόνο λίγα από τα παραπάνω. Άλλωστε φιλοσοφικές αναζητήσεις και βαθυστόχαστα διλήμματα μπλέκονται μέσα σε μία άσπονδη αντρική φιλία, σε έναν ανικανοποίητο έρωτα και σε διάφορες σπονδυλωτές ιστορίες που διαδραματίζονται στα στενά, ύποπτα δρομάκια της μεγαλούπολης. Η αφήγηση ανά καιρούς γίνεται πιο ανάλαφρη, κρατώντας όμως τα μηνύματα άμεσα και ζωντανά. Το Gantz εμπεριέχει τόνους αίματος, φρικιαστικές μάχες και πολύ γυμνό. Όποιος νομίζει πως αυτά τον εμποδίζουν να επικεντρωθεί στην ρεαλιστική ουσία της ιστορίας, ας προτιμήσει μία αμερικάνικη splatter τσόντα!

Τέλος, ίσως το σημαντικότερο συστατικό επιτυχίας αυτής της σειράς των 26 χορταστικών (ψυχοβγαλτικών) επεισοδίων, είναι μία εμμονή απανωτών διλημμάτων γκρίζας ηθικής. Και εξηγούμαι: «Θεωρείται δολοφονία η επίθεση σε ένα άλλο είδος ύπαρξης ή τελικά η λέξη αυτή προορίζεται μόνο για τους ανθρώπους;», «μας αφορούν τα κίνητρα μίας ακραίας πράξης;», «αξίζει να αγωνιζόμαστε για την επανάκτηση μιας ανθρώπινης ζωής που ήδη απορρίψαμε;», «υπάρχει λαβύρινθος απ’ τον οποίο δεν μπορούμε να βγούμε;»

Όσο για το τέλος; Αρκετοί το θεωρούν απότομο και μετέωρο, εμένα μου φάνηκε απλά αυτονόητο, ίσως το καλύτερο τέλος για μία ατελείωτη ιστορία!!!

Ποτάμια από αίμα, χείμαρροι από κομμένα κεφάλια, διάσπαρτα χέρια και πόδια, υπολείμματα από διαμελισμένα σώματα κολλημένα στους τοίχους. Ω ναι, θα κωλώσεις, και η αλήθεια παραμένει ότι η εναρκτήρια σκηνή του πρώτου, απ’ τα 13 επεισόδια που απαρτίζουν αυτό το anime, είναι τόσο εντυπωσιακή που το βλέμμα σου θα μείνει εκεί, στην κατακόκκινη πλέον οθόνη.

Το Elfen Lied είναι ένα απ’ τα πιο βίαια anime που έχω δω. Παρόλα αυτά το σενάριο δεν θα έλεγα ότι είναι και απ’ τα πιο πρωτότυπα και αλλού βρίσκεται η απόλυτα πετυχημένη, κατ εμέ, συνταγή της σειράς. Έχουμε λοιπόν ένα Diclonius, ένα είδος μεταλλαγμένου ανθρώπου με ιδιότητες άκρως επικίνδυνες για τους γύρω, την έφηβη Lucy, η οποία δραπετεύει από ένα εργαστήριο-φυλακή όπου τελεί υπό κράτηση, σπέρνοντας απλόχερα και χωρίς δισταγμό το θάνατο. Κάπου συμβαίνει ένα ατύχημα (δεν αποκαλύπτω πως) που φέρει ως αποτέλεσμα την απώλεια της μνήμης της και τη μετατρέπει σε ένα εντελώς καλοκάγαθο και ανιοδιοτελές πλάσμα που ούτε να μιλήσει μπορεί καλά καλά. Με τη σειρά τους τη βρίσκουν και αποφασίζουν να την φιλοξενήσουν 2 φοιτητές, μα ταυτόχρονα αρχίζει και η αναζήτησή της από τους υπεύθυνους ομηρίας της, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο, όπως και άλλα παρόμοια Diclonius.

Αυτό που κάνει το Elfen Lied ιδιαίτερο και μοναδικό, πέραν της αστείρευτης και υπερβολικής (γουστάρω!) βίας, είναι τα διαφορετικά ύφη που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης και οι απότομες αλλαγές που διακατέχουν τη σειρά απ’ την αρχή μέχρι το τέλος. Σε πολλούς αυτό δεν άρεσε και το χαρακτήρισαν κουραστικό, εγώ αντιθέτως, το λάτρεψα. Απ’ τη μία παρακολουθείς κεφάλια να κόβονται με μιαν πρωτοφανή φυσικότητα και άνεση και απ‘ την άλλη το δράμα και το χιούμορ να έχουν εξίσου σημαντικό ρόλο. Οι ψυχολογικές εναλλαγές της γλυκιάς μου Lucy, από αιμοσταγή εκτελεστή στο alter ego της και στα όρια πνευματικά καθυστερημένου κοριτσιού, είναι τόσο έντονες που δεν μπορείς παρά μονάχα να τη λατρέψεις. Θα αποκαλύψω και μια πραγματικά φρικιαστική σκηνή, όταν η σειρά πάει πίσω στα παιδικά χρόνια της Lucy, η οποία σφάζει, καλύτερα κατακρεουργεί, διάφορα παιδάκια που σκοτώνουν το ανυπεράσπιστο σκυλάκι της. Το τοπίο φαντάζει με πίνακα του Bruegel και απλά, χαζεύεις μια εικόνα βγαλμένη απ’ τα πιο σκοτεινά μονοπάτια του ανθρώπινου νου. Μην ξεχάσω να προσθέσω το σχέδιο, το οποίο παρουσιάζει κάποιες ιδιομορφίες ανάλογα με την περίσταση και την ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά εξάλλου. Εν τέλη, η πλοκή κυλάει ομαλότατα και άκρως εθιστικά· δεν δίσταζα και πολύ να πατήσω το play για το επόμενο επεισόδιο. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα και οι περισσότεροι οπαδοί των anime θα την έχουν ήδη δει, οι υπόλοιποι, έχοντες γερά νεύρα, σπεύσατε ταχέως.

]]> http://lernaiamera.wordpress.com/2008/03/18/elfen-lied/feed/ 0 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2008/03/18/ergo-proxy/ http://lernaiamera.wordpress.com/2008/03/18/ergo-proxy/#comments Tue, 18 Mar 2008 01:04:50 +0000 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/?p=142 ]]>

Ergo Proxy… Σίγουρα πρόκειται για ένα anime που δημιουργεί το δικό του, μοναδικό κόσμο μακριά από στερεότυπα και δοκιμασμένες συνταγές. Δε φέρει καμιά σχέση με ότι κυκλοφορεί εκεί έξω και όσοι δεν είχαν στο παρελθόν επαφή με anime, ίσως θα ήταν καλύτερα να ξεκινήσουν απ’ αλλού. Προσωπικά και καθ’ όλη τη διάρκεια της σειράς, στο νου μου έρχονταν σκηνοθετικές ανησυχίες αντίστοιχες του David Lynch, άρα καταλαβαίνετε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό σενάριο και μια προβλέψιμη εξέλιξη. Όσοι περιμένετε μάχες να διαδέχονται η μία την άλλη και περπατημένες οδούς μείνετε μακριά απ’ αυτό το σκηνοθετικό αριστούργημα.

Στο μακρινό μέλλον, ο πλανήτης έχει σχεδόν καταστραφεί και η πόλη Romdo αποτελεί τον τελευταίο επίγειο παράδεισο για τους υπάκουους και ταπεινούς πολίτες της. Τα ρομπότ παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή της Romdo και κάθε πολίτης έχει το δικό του προσωπικό AutoReiv, να τον προστατεύει ή απλά να του κρατάει συντροφιά. Μια αναπάντεχη σειρά φόνων, τα πειράματα σε μια ιδιαίτερη και παντοδύναμη μορφή ζωής, που ακούει στο όνομα proxy, καθώς και ο ιός cogito που θα αρχίσει να ξυπνάει ψυχές στα μεταλλικά κορμιά των AutoReivs, θα ταρακουνήσουν για τα καλά την ήσυχη πόλη. Η αστυνομικός Re-l Mayer, εγγονή του «διαχειριστή» της πόλης, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τους φόνους, μα μια αναπάντεχη συνάντηση με ένα proxy θα τη στιγματίσει ψυχολογικά και θα αρχίσει την αναζήτηση της αλήθειας. Τι είναι τα proxy; Ποιος είναι ο ρόλος τους στη διατήρηση της αρμονίας για την πόλη; Τι υπάρχει έξω απ’ την Romdo; Τι κρύβεται πίσω απ’ τον Vincent Law; Έναν φιλήσυχο μετανάστη, που εμπλέκεται σε διάφορες καταστάσεις και φαίνεται κάτι να τον συνδέει με τα proxy. Πολλά τα ερωτήματα και τα πρώτα 10-11 επεισόδια ρουφιούνται μονομιάς.

Η ατμόσφαιρα είναι θεοσκότεινη, ωδή στη μαυρίλα και τη μελαγχολία και σε βουλιάζει για πλάκα στα ετοιμοθάνατα τοπία. Η δράση εξελίσσεται σχετικά αργά και ειδικά κάπου μετά τη μέση αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο έντονα τα ιμπρεσσιονιστικά και σουρεαλιστικά ψήγματα της σειράς. Φιλοσοφικά και υπαρξιακά ζητήματα, ανησυχίες και φοβίες έχουν τον πρωταρχικό ρόλο, μα ομολογώ ότι μετά το δωδέκατο επεισόδιο ένιωσα τη βαρεμάρα να με χαιρετάει χαμογελώντας! Για αυτό φταίει η πολύ αργή δράση και κάποια γεγονότα που φαντάζουν χωρίς συνοχή και αιτία ύπαρξης. Το ίδιο τροπάριο συνεχίζεται για αρκετά επεισόδια και καταντάει έντονα κουραστικό, ώσπου έρχεται το τέλος… αυτό το υπέροχο, εκκωφαντικό τέλος που σου πολτοποιεί το κεφάλι με μια βαριοπούλα επικών διαστάσεων! Ίσως απ’ τα καλύτερα φινάλε που έχω παρακολουθήσει ποτέ σε ταινία. Ξαφνικά, όλα συνδέονται μεταξύ τους αρμονικά, τα όποια κενά υπήρχαν εξαφανίζονται και συνειδητοποιείς πόσο καλοστημένο και εύστοχο ήταν το παρανοϊκό αυτό σενάριο. Το τέλος σε αποζημιώνει πλήρως! Όπως είπα και αρχικά, δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο anime. Κατεβάστε το, νοικιάστε το, γενικά βρείτε το!

Το Zeitgeist θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί τον επικήδειο της θρησκείας και πραγματικά, τόσο εμπεριστατωμένα επιχειρήματα ενάντια σε μια μάστιγα που έχει τσακίσει, φυλακίσει και αλλοτριώσει τον ανθρώπινο νου όσο τίποτα άλλο, πρώτη φορά είδα σε ταινία. Πέραν της θρησκείας πιάνεται με την 11η Σεπτεμβρίου και διάφορα άλλα θέματα, χωρίς να μειώνει το ενδιαφέρον λεπτό, καθώς οι πληροφορίες που δέχεται ο ακροατής είναι ασταμάτητες, συμπαγείς και ιδιαίτερα εύστοχες. Παραθέτω ένα μικρό trailer αλλά και την επίσημη ιστοσελίδα του Zeitgeist. Αυτά τα λίγα, δεν χρειάζονται περαιτέρω. Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος ας κάνει μια χάρη στον εαυτό του και να το δει.

http://zeitgeistmovie.com/

Τελείωσα το συγκεκριμένο βιβλίο πριν λίγες ημέρες. Έχει κυκλοφορήσει απ’ το 1992 αλλά οι συγκυρίες, μάλλον θέλανε να το διαβάσω εν έτη 2008. Κάπου 5-6 ημέρες, με χαλαρό διάβασμα έφτασα στη μέση. Σε λιγότερο από μια μέρα, και μη μπορώντας να του αντισταθώ, τελείωσα το υπόλοιπο. Ο Ίρβιν Γιάλομ δημιούργησε ένα ευφυέστατο και συνάμα συναρπαστικό τέχνασμα, εμπλέκοντας υπαρκτά και τρανταχτά ονόματα σε μια φανταστική ιστορία, που καθηλώνει, διδάσκει και διεγείρει το νου μέσα από δυναμικούς και ευρηματικούς διαλόγους, που σκοπό έχουν να δείξουν στον αναγνώστη την εκκόλαψη της ψυχανάλυσης στα τέλη του 19^ου αιώνα (1882). Έχουμε παρούσες τις πρώτες αναφορές και μελέτες σε έννοιες όπως το ασυνείδητο και η ύπνωση, αλλά και αναφορές σε σημαντικά φιλοσοφικά ζητήματα. Βαθυστόχαστη προσωπικότητα ο Γιάλομ, ψυχαναλυτής, υπαρξιστής και όπως παραδέχεται και ο ίδιος, τα βιβλία του αποτελούν προέκταση του διδακτικού του έργου, κάτι το οποίο είναι απόλυτα εμφανές στο εν λόγω βιβλίο. Έχουμε λοιπόν: το φιλόσοφο Φρίντριχ Νίτσε, τον γιατρό Γιόζεφ Μπρόιερ, το Σίγκμουντ Φρόυντ αλλά και τη Λου Σαλομέ, όλοι τους πρόσωπα που περπάτησαν αυτήν τη γη και την άλλαξαν για πάντα με το έργο και το βίο τους. Πιστεύω, πάντως, ότι είναι προτιμότερο να έχει μελετήσει κάποιος, έστω και σφαιρικά, τα ανωτέρω πρόσωπα πριν διαβάσει το μυθιστόρημα του Γιάλομ.

Ο Φ. Νίτσε στην πραγματικότητα δεν συνάντησε ποτέ τον Γ. Μπρόιερ και ο συγγραφέας δεν εμπνεύστηκε μόνο από τα εφευρήματα της δικιάς του φαντασίας, αλλά και από αληθινά περιστατικά που έλαβαν μέρος την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Ο Νίτσε, όντως, ήταν καταθλιπτικός τότε, λόγω της ερωτικής απογοήτευσης που υπέστη απ’ την σημαντική αυτή γυναίκα, που ακούει στο όνομα Λου Σαλομέ. Εξ άλλου μια γυναίκα που έζησε όπως έζησε και κατάφερε να λυγίσει το γιγαντιαίο αυτό νου (και να ‘ταν μόνο αυτός…), δε θα μπορούσε να θεωρείται παρά μόνο λαμπρή και δυναμική όσο λίγες, προσωπικότητα. Τμήματα των οργισμένων γραμμάτων του προς αυτήν, τα οποία παρατίθενται στο βιβλίο, είναι αυθεντικά, όπως επίσης το γράμμα του Βάγκνερ. Ακόμα, η υγεία του δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, υπήρχαν οι ημικρανίες και είχε απευθυνθεί σε διάφορους γιατρούς. Η ασθενής με το ψευδώνυμο Άννα Ο. είναι ένα ακόμα υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο απασχόλησε έντονα τον Μπρόιερ και ήταν το πρώτο περιστατικό που ανέφερε μαζί με τον Φρόυντ στις Μελέτες για την Υστερία, το βιβλίο τους που εγκαινίασε την ψυχαναλυτική επανάσταση. Αξιοσημείωτο είναι ακόμα, το ότι ο Γιάλομ χρησιμοποίησε αποσπάσματα απ’ το έργο του Νίτσε που γράφτηκαν πριν απ’ το 1882, για να είναι χρονολογικά συνεπής και φυσικά για να περάσει μέσω του βιβλίου του τη Νιτσεϊκή αποστροφή για τα κοινωνικά και ηθικά στερεότυπα και την ασίγαστη επιθυμία για την αναζήτηση της αλήθειας. Φτάνουμε λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι έχουμε να κάνουμε μ’ ένα βιβλίο, το οποίο είναι ένα ευφυέστατο συνονθύλευμα από πλασματικά γεγονότα μπλεγμένα με πραγματικά συμβάντα και χειρόγραφα, δεμένα αρτιότατα μεταξύ τους και αφήνοντας διάχυτο το συναίσθημα ότι ο Γιάλομ κάνει μαθήματα ψυχανάλυσης και φιλοσοφίας, μέσα απ’ τους διαλόγους και τους ήρωες του. Πιο συγκεκριμένα και για να μην αποκαλύψω πολλά απ’ την πλοκή, έχουμε να κάνουμε με την ψυχική κατάπτωση δύο ατόμων που αναζητούν τη θεραπεία μέσω του διαλόγου, της ψυχανάλυσης και της αυτοκάθαρσης.

Πριν κλείσω θα ήθελα να εκφέρω μια απορία που μου δημιουργήθηκε διαβάζοντας το υπέροχο αυτό βιβλίο. Όσοι το έχουν διαβάσει ας συνεχίσουν την ανάγνωση, οι υπόλοιποι μην κάνετε τον κόπο, καθώς αποκαλύπτω ουσιαστικά τι συνέβη στο τέλος! Λοιπόν, μου είναι απόλυτα κατανοητό το πώς θεραπεύτηκε ο Νίτσε, σύμφωνα με το «καθάρισμα της καμινάδας», το ξέσπασμα του, τη γύμνωση του πνεύματος του και την «απομυθοποίηση» της Λου Σαλομέ μέσα απ’ τις περιγραφές του Μπρόιερ για τη συμπεριφορά της. Ουσιαστικά, ο εσωτερικός-πνευματικός κόσμος του Νίτσε περιστρεφόταν τυφλός από έρωτα γύρω απ’ τη Σαλομέ και αυτό κατέρρευσε όταν ο Νίτσε συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν κάποιος προνομιούχος, που χαιρόταν ιδιαίτερης αντιμετώπισης απ’ την Λου, αλλά αντιθέτως, εκείνη έκανε τα ίδια με όσους συσχετιζόταν. Ως εδώ καλά. Αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι η περίπτωση του Μπρόιερ. Του Νίτσε συνέβησαν τα συγκεκριμένα γεγονότα. Ο Μπρόιερ θεραπεύτηκε μέσω της ύπνωσης και ουσιαστικά δεν βίωσε αυτά για τα οποία το πνεύμα του ήταν ταλαίπωρο και τσακισμένο. Αυτό που θέλω να πω, είναι πώς γίνεται κάποιος να ξεχάσει μια κατάσταση, μια γυναικά (Βέρθα), τα γηρατειά, το χρόνο, το θάνατο – αυτά που τον βασάνιζαν δηλαδή (στο τέλος αναφέρει ότι η ουσιαστική αιτία ήταν ο χρόνος και τα γηρατειά) – χωρίς ουσιαστικά να πράξει αυτό που τον συμβούλευε ο Νίτσε να κάνει, το οποίο ήταν να προσπαθήσει να βιώσει τα όνειρα του και να μην σταματήσει να αναζητά την αλήθεια & τον εαυτό του, αλλά με το να υπνωτιστεί και απλά να βιώσει ονειρικά τα γεγονότα και ονειρικά να σπάσει τα δεσμά της φυλακής του. Μου έχει μείνει αυτή η απορία, του πως θεραπεύεται κάποιος, μην πράττοντας ουσιαστικά τίποτα στον πραγματικό κόσμο. Κλείνοντας να προσθέσω ότι για κανέναν λόγο δεν πρέπει να αγνοηθεί αυτό το βιβλίο. Καλή ανάγνωση!

Υ. γ. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.peri-grafis.com/ergo.php?id=974
υπάρχει ένα υπερπλήρες βιογραφικό της Λου Σαλομέ. Και όπως είπε ο ίδιος ο Νίτσε:

“Χωρίς τη Λου, δε θα υπήρχε ο Ζαρατούστρας”

Κάποια αποσπάσματα από το μυθιστόρημα του Γιάλομ:

«Είδες πως ήταν το ίδιο μάταιο να εκπληρώνεις λανθασμένους στόχους, όσο ήταν και το να θέτεις νέους λανθασμένους στόχους. Τα πολλαπλάσια του μηδενός είναι πάντα μηδέν.»

«Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν’ αντέχει το θάνατο ή να «συμβιβάζεται» μαζί του. Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου! Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!»

«Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του! Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή.»

«Διδάσκω ότι η ζωή δεν θα ‘πρεπε ποτέ να τροποποιηθεί ή να συνθλιβεί εξαιτίας της υπόσχεσης κάποιου άλλου είδους ζωής στο μέλλον. Αυτό που είναι αθάνατο είναι αυτή η ζωή, αυτή η στιγμή. Αυτή η στιγμή υπάρχει για πάντα κι εσύ, μονάχος σου, είσαι το μόνο σου ακροατήριο.»

«Γιόζεφ, προσπάθησε να καθαρίσεις το μυαλό σου. Φαντάσου το ακόλουθο διανοητικό πείραμα! Τι θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε ότι αυτή τη ζωή – όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν – πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές; Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούριο;
“Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ό,τι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα επιστρέφει σε σένα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία -ακόμα κι αυτός ο άνεμος και τα δέντρα κι αυτά τα γλιστερά βράχια, ακόμα και το νεκροταφείο κι ο τρόμος, ακόμα κι αυτή η γλυκιά στιγμή κι εσύ κι εγώ, πιασμένοι απ’ το μπράτσο, μουρμουρίζοντας αυτά τα λόγια; Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν’ αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ κι εγώ, απλοί κόκκοι στη διαδικασία».

Μια ωραία βραδιά στο παλιό & γνώριμο Tilburg (& στο παλιό & γνώριμο 013) με παλιές & γνώριμες μπάντες. Μετά από ενάμιση μήνα που προσπαθούσα να βρω χρόνο να περάσω από το Tilburg για εισιτήρια φοβούμενος ότι θα ξεπουλήσουν, τα κατάφερα τη μέρα πριν τη συναυλία – παραδόξως ήταν ακόμα διαθέσιμα, παρά το ότι η συναυλία ήταν κλεισμένη για το Batcave, τη μικρή αίθουσα του 013 (χωρητικότητας κάπου 100-150 ατόμων). Έτσι τσίμπησα δύο, ένα για εμένα & ένα για τον Max που ευθύνεται γα τις φωτογραφίες παρακάτω – ευχάριστη έκπληξη η τιμή (8 ευρώ).

Αφού περάσαμε τη μέρα στο ετήσιο παζάρι δίσκων στο Amsterdam (τίποτα συγκλονιστικό, αν & είχε μια κάποια πλάκα η σκέψη ότι τη συναυλία παρακολούθησε μαζί μας & ο Θεοδωράκης σε μορφή βινυλίου…), κατηφορίσαμε για το Tilburg. Φτάνοντας στο 013, είδαμε μια μικρή ομάδα χωρίς εισιτήρια να περιμένει απ’ έξω – η συναυλία είχε ξεπουλήσει προφανώς. Στη δε σκηνή έπαιζε κάποια τοπική μπάντα της οποίας το όνομα δεν συγκράτησα – Converse σορτσάκια, καπελάκια & σκουφάκια, “πολλή τεστοστερόνη” όπως είπε & ο Max, & γενικά hardcore πόζα α λα Benelux όπως οι περισσότερες HC μπάντες του μη πολιτικού/καταληψιακού κυκλώματος στην περιοχή. Μακριά, μακριά, μακριά!…

Κατά τις 9μιση ανέβηκαν στη σκηνή οι Kylesa & άρχισαν να στήνουν. Πρώτη έκπληξη, το διπλό drumkit – προφανώς έχουν πια δύο ντράμερ, κάτι το οποίο θα είναι σίγουρα γνωστό στους πιο σκληροπυρηνικούς φαν των Kylesa αλλά παντελώς άγνωστο σ’ εμένα. Επίσης, όπως σχετικά σωστά παρατήρησε ο Max, μπορείς να δεις ότι ο ήχος τους μετάλεψε από την πεταλιέρα της Laura – δυστυχώς την προηγούμενη φορά που τους είδα δεν την παρατήρησα, αλλά αυτή τη φορά φαινόταν τεράστια. (Άλλωστε ένα μέρος του πλήθους ήταν στη μέταλ πλευρά, αυτό ήταν εμφανές.) Τρίτο αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ότι την προηγούμενη φορά τους είχα δει στην κατάληψη OCCII του Amsterdam μαζί με τους Ictus (τότε ακόμα παιδάκια & αρκετά άδετοι – μικρή σχέση με την μπαντάρα που φαίνονται να είναι τώρα) & τους υπέροχους Makiladoras – τώρα έπαιζαν σε εμπορικό συναυλιακό χώρο, κάτι για το οποίο οι Makiladoras ίσως να είχαν κάτι να πουν εάν υπήρχαν ακόμα. Αυτό το τρίτο, ειδικά, κράτησε κάποιο κόσμο μακριά από τη συναυλία, όπως την φίλη με την οποία τους είχαμε δει στο OCCII – ο καθένας & η καθεμία ας κρίνει μόνος/η του/ης σ’ αυτό το θέμα. Και τέταρτο και τελευταίο το ότι οι Kylesa άνοιγαν για τους Baroness και όχι αντίστροφα! Αυτό μετριάσθηκε πολύ, εντούτοις, από το ότι το μέρος ήταν ασφυκτικά γεμάτο και από το ότι οι μπάντες έπαιξαν με την ίδια διάρκεια. (Άσε που δεν θα υπήρχε καν τέτοιο θέμα αν η συναυλία ήταν αυτοδιοργανωμένη, οπότε ίσως να είναι λίγο φτηνή αυτή η τελευταία παρατήρηση…)

Η ίδια η συναυλία κράτησε μόλις 40-45 λεπτά. Πέρα από το κομμάτι το οποίο αναγνώρισα σαν εκ του προηγούμενου άλμπουμ τους (“Shatter The Clock”), τα υπόλοιπα πρέπει να ήταν από το καινούργιο “Time Will Fuse Its Worth”. Ο,τι & να πει κανείς για τις studio ηχογραφήσεις των Kylesa, αμφιβάλλω ότι μπορεί να το πει για τα live τους. Το δέσιμο των άλμπουμ τους & η ικανότητα να παίζουν απόλυτα συγχρονισμένα σα να ήταν γερμανική μπάντα, φαίνεται και live – αυτό που ευτυχώς δε φαίνεται, είναι η τάση τους να αλλάζουν ρυθμό και ιδέες κάθε δύο λεπτά. Αντίθετα, η μπάντα έπαιξε σχεδόν μονολιθικά (αλλά όχι αργά, όπως, ας πούμε, πολλές stoner μπάντες της μόδας), δίνοντας μια αίσθηση συνέχειας στο υλικό τους. Σαν σύνολο, μια φοβερή εμπειρία, αν και κατώτερη από την προηγούμενη – ίσως να φταίει που δεν είναι η πρώτη φορά, ίσως το ότι η Laura δεν έπαιζε την υποβλητική άταστη κιθάρα της αλλά μια χρυσαφένια Les Paul, ίσως και το ότι η μπάντα δοκιμάζει νέα νερά τελευταία και φαίνεται να είναι λίγο έξω από το στοιχείο της. Το μόνο “σοβαρό” παράπονο που έχω είναι κοινό για όλες τις μπάντες που έχω δει να χρησιμοποιούν δύο ντράμερ – θα μπορούσαν να τους συνδυάσουν με πολύ πιο ενδιαφέροντες τρόπους από το να τους έχουν να παίζουν παρόμοια/παράλληλα πράγματα. Γράφω, εντούτοις, “σοβαρό” εντός εισαγωγικών, γιατί ο ήχος από τα τύμπανα γέμιζε το χώρο πανέμορφα – ειδικά μ’ αυτά τα υπνωτικά, σχεδόν tribal μέρη που έπεφταν κάθε λίγο. Τους ξαναβλέπω πολύ ευχαρίστως.

Καπάκι στους Kylesa έπαιξαν οι Baroness – το διάλειμμα κράτησε μόνο 15 λεπτά, μόλις αρκετός χρόνος για να τσιμπήσω το βινύλιο του “Time Will Fuse Its Worth.” Ξεκίνησαν με το “Rays On Pinion” το πρώτο κομμάτι από το νέο τους δίσκο, & συνέχισαν με υλικό από το ίδιο άλμπουμ με την εξαίρεση ενός μόνο, νομίζω, κομματιού (που πρέπει να ήταν το εξαιρετικό “Tower Falls”). Η ένταση ήταν τόσο εξωφρενική όσο & την προηγούμενη φορά που τους είδαμε (στο ίδιο μέρος, κατά τη διάρκεια του ZXZW 2006) – η διαφορά ήταν ότι αυτή τη φορά φαινόταν πιο καθαροί (;!;) – με την εξαίρεση του τραγουδιστή & του τύπου στον πάγκο με τα cd, που είχαν την ίδια crust-ικη εμφάνιση, χε-χε (ο merch guy είχε μέχρι & τα ίδια ραφτά στο τζιν του με την προηγούμενη φορά…). Επίσης, την προηγούμενη φορά το πρόγραμμα ήταν βασισμένο στα “First” & “Second” – & το καινούργιο τους “Red Album” είναι αρκετά διαφορετικό (& σίγουρα πολύ πιο καλογυαλισμένο) – ενώ έλειπε, φυσικά, & η έκπληξη που δοκίμασα την πρώτη φορά που μπήκα στο Batcave για να τσεκάρω μια μπάντα που φαινόταν ενδιαφέρουσα & βρέθηκα μπροστά στην αποκάλυψη του περσινού ZXZW. Παρ’ όλα αυτά, το live ήταν πραγματικά πολύ καλό. Η μπάντα έδινε χρόνο στις συνθέσεις να εξελιχθούν χωρίς να τις βιάζει, κάτι το οποίο τους βοηθάει πολύ & στις στούντιο ηχογραφήσεις τους. Επίσης – & κατά τη γνώμη μου αυτό είναι ανάμεσα στα πράγματα που κάνουν τους Baroness να ξεχωρίζουν από το συρφετό – η μισή κιθαριστική δουλειά στη μπάντα δεν είναι συγχορδίες αλλά μεμονωμένες χορδές (προσέξτε τα ριφ τους). Εκπληκτικά φωνητικά, εκπληκτική κιθαριστική δουλειά, & ωραίοι άνθρωποι απ’ ότι φαίνεται, αν & ο μπασίστας μεταλίζει εμφανώς.

Μ’ αυτά & με αυτά τελείωσε η συναυλία. Φεύγοντας, συναντήσαμε τον μπασίστα να καπνίζει απ’ έξω, & μας ενημέρωσε πως η επιλογή του χώρου έγινε από τον τύπο που τους κλείνει τις ημερομηνίες στην Ευρώπη. Μέχρι να έρθει το “See you next year!” του μπασίστα, φοβάμαι ότι οι Baroness θα παίζουν σε πολύ μεγαλύτερους χώρους (για τους Kylesa δεν είμαι πολύ σίγουρος, φαίνεται κάπως δυσκολότερο να αλλάξουν κοινό). Ίσως τότε να ενδιαφερθεί κάποια “διοργανώτρια εταιρεία” να τους κουβαλήσει & στην Ελλάδα μετά βαΐων, κλάδων, & 25ευρου εισιτηρίου… (Βάλτε εδώ μια πρόταση ανάλογου κιτσαριού με την πρόταση που άνοιξε την κριτική/ενημέρωση & έκλεισε το κείμενο.)

Η σχέση μου με την ώρα συνεχίζει να μην είναι η καλύτερη δυνατή και αυτή τη φορά το θύμα ήταν οι 24 Hours. Κρίμα, γιατί απ’ ότι είχα ακούσει έχουν post-punk και new wave καταβολές που πολύ θα ‘θελα να είχα ακούσει. Ας πρόσεχα. Την επόμενη φορά…

Κατεβαίνοντας στο υπόγειο οι Johnny Carbonaras (τι όνομα κι αυτό!) μόλις είχαν αρχίσει να επιτίθενται στους παρευρισκόμενους με δυνατούς instrumental-surf ήχους, συνοδευόμενοι από κάτι περίεργα «καπέλα-κεραίες», που τους έκαναν να μοιάζουν μάλλον σε μύγες. Δεν με ελκύει και πολύ το συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα και η αλήθεια είναι ότι σπίτι μου, μάλλον δεν θα έβαζα να ακούσω κάτι παρεμφερές. Σε μια συναυλία όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά και ειδικά όταν μπροστά σου έχεις τους Carbonaras, που ιδιαίτερα ενεργητικοί και δυναμικοί σε παρέσυραν πανεύκολα στους ρυθμούς τους. Οι Θεσσαλονικείς μου έφεραν στο νου μπάντες σαν τους Invinsible Surfers και τους Man Or Astroman?, με έντονη την παρουσία ψυχεδελικών ψηγμάτων στις συνθέσεις τους. Όποιος λοιπόν, αρέσκεται σ’ αυτά τα ακούσματα καλά θα κάνει να τους τσεκάρει, γιατί πρόκειται για πολύ δυνατή μπάντα επί σκηνής.

Η πρώτη μου επαφή με τους Ictus ήταν κάνα χρόνο πριν, όταν μια φίλη μου έβαλε κάνα δυο τραγούδια ν’ ακούσω και πραγματικά, κόλλησα άσχημα με το που ξεχύθηκαν οι πρώτες νότες απ’ τα ηχεία. Η επόμενη μέρα με βρήκε στους δρόμους του Μπιλμπάο, αναζητώντας δεξιά κι αριστερά τις κυκλοφορίες τους…

Αυτό που με ώθησε αρχικά να εισέλθω στον κόσμο των Ictus, ήταν το ότι μου θύμισαν καλό, ποιοτικό και γεμάτο συναίσθημα metalcore, όχι με την έννοια του όρου που πλέον χαρακτηρίζει εμπορικές κλανιές τύπου As I Lay Dying, Unearth, Norma Jean και τα κλωνοποιημένα παιδάκια τους, που ευδοκιμούν τα τελευταία χρόνια. Πολλά χρόνια πριν έλιωνα δισκάρες σαν το A Small Boy And A Grey Heaven των Caliban ή το The Stings Of Conscience των Unearth. Δυστυχώς, οι περισσότερες απ’ αυτές τις μπάντες κατέληξαν στα νταλαβέρια με εμπορικές metal εταιρείες, γυάλισαν όσο δε πάει άλλο τον ήχο τους, πέταξαν μερικά κλαψιάρικα φωνητικά και άρχισαν να μοστράρουν σε κάθε παρακμιακή, ξεφτιλισμένη φυλλάδα που διαβάζουν 16χρονες καθώς αυνανίζονται μπροστά στη φωτογραφία του θεού τραγουδιστή! Γνωστά σε όλους αυτά και δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθώ άλλο μαζί τους. Οι Ictus είναι άλλο πράγμα…

Το τελευταίο επίτευγμα των Ισπανών απ’ τη Λα Κορούνια, με μέλη από Madame Germen, Cop On fire και Dissapointment, λέγεται Imperivm. Οι metal επιρροές είναι πασιφανείς και οι τρεις κιθαρίστες έχουν δημιουργήσει ένα οργιώδες κιθαριστικό γλέντι που όμοιο του καιρό είχα να ακούσω. Αρέσκονται στο να προσδιορίζουν τη μουσική τους με τον όρο opera-core, με τη δικαιολογία του ότι οι δίσκοι τους, εκτός του πρώτου, απαρτίζονται από ένα και μόνο θέμα-τραγούδι, μέσα στο οποίο ενυπάρχουν κάποια μικρότερα μέρη-κεφάλαια. Κάτι σαν βιβλίο ας πούμε. Στο Imperivm λοιπόν, έχουμε ένα τραγούδι-θέμα 40 περίπου λεπτών!!! Με καινούριο τραγουδιστή στη σύνθεσή τους, που κατά τη γνώμη μου είναι πιο ευάρμοστος στο τωρινό τους στυλ, καθώς το «κομματάκι» διαφέρει ελαφρά απ’ τις προηγούμενες δουλειές τους. Οι ταχύτητες έχουν ανέβει αισθητά, είναι αρκετά πιο ώριμο και τεχνικό και για να το πω απλούστερα, είναι πιο metal. Και για να μην έχουμε παρερμηνείες και να το θέσω πιο εύστοχα, η κατάθεση τους για τον γράφοντα, είναι μια μίξη metal, crust και hardcore· με τις metalεπιρροές να υπερισχύουν πλέον, αλλά σε καμιά περίπτωση να έχουμε κάτι το καλογυαλισμένο ή εμπορικό. Η μελωδίες είναι το ατού των Ισπανών και όλος ο δίσκος ξεχειλίζει απ’ αυτές. Όπως είπα και πριν οι 3 κιθαρίστες έχουν κάνει αξιέπαινη και αξιοζήλευτη δουλειά. Υπάρχουν επίσης κάποια αργά σημεία και breakdowns που συμβάλουν στην πολυμορφία του δίσκου. Η δε φωνή… η δε φωνή κάνει τις τρίχες στο σβέρκο να σηκώνονται όταν ουρλιάζει sangre y fuego a sangre y fuego στα μέσα του τραγουδιού ή προς το τέλος, όταν ξερνάει το επικό cómo podríamos perdonar? που φέρνει δάκρυα στα μάτια. Υπέροχη, γεμάτη ειλικρίνεια και πάθος ερμηνεία. Δε θα μπορούσα να περιμένω κάτι λιγότερο απ’ τους Ictus.

Όσον αφορά το στιχουργικό μέρος είναι ένας ύμνος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και κατά μέτωπο επίθεση στις πολιτικές τακτικές των Η.Π.Α. Υπάρχουν αναφορές από το 1945 ως σήμερα. Για τη στήριξη που πρόσφεραν σε δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής, Ασίας και Αφρικής, την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, την τρομοκρατία, τους πολέμους κτλ. Οι στίχοι είναι ζωντανοί, αγωνιούν, εκπέμπουν προβληματισμούς και δεν θυμίζουν αβαθή και ψυχρή πολιτική προπαγάνδα. Δεν υπάρχει κάτι περαιτέρω να προσθέσω. Δε βρήκα ούτε ένα σημείο να με ξενερώσει στο Imperivm και το λιώνω κάνα μήνα ασταμάτητα. Καλές ακροάσεις!

www.myspace.com/ictuscore

www.ictuscore.tk

]]> http://lernaiamera.wordpress.com/2007/12/18/ictus-imperivm/feed/ 0 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2007/10/29/%ce%b6%cf%87zw-festival-22-2392007/ http://lernaiamera.wordpress.com/2007/10/29/%ce%b6%cf%87zw-festival-22-2392007/#comments Mon, 29 Oct 2007 14:49:46 +0000 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2007/10/29/%ce%96%ce%a7zw-festival/ ]]>

Το ZXZW είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ που διοργανώνεται τα τελευταία 3 χρόνια στη νοτιο-ολλανδική πόλη Tilburg. Η ιδιαιτερότητα του έγκειται στο ότι δεν περιορίζεται σε ένα χώρο, αλλά εκτείνεται ταυτόχρονα σε περίπου 15-20 μπαρ & καφέ της πόλης. Συνολικά, εμφανίζονται καμιά εκατοστή σχήματα που παίζουν από singer/songwriter υλικό μέχρι & avant-garde ή noise. (Ευτυχώς για εμάς, περνούν & από όλα τα ενδιάμεσα στάδια, όπως το metal, το hardcore, & το παλιό, καλό alternative.)

Αυτή τη χρονιά προστέθηκαν στο φεστιβάλ & άλλου είδους δραστηριότητες, όπως εκθέσεις fanzines, αφίσας, προβολές films & πάει λέγοντας. Αυτό οδήγησε στη διασπορά του φεστιβάλ σε ακόμη μεγαλύτερο εύρος τοποθεσιών, συμπεριλαμβανομένης μιας τοπικής κατάληψης, μιας σάλας στο δημαρχείο, μιας συναγωγής, ενός δισκάδικου κτλ. κτλ. κτλ.. Δυστυχώς, το πρόγραμμα του φεστιβάλ ήταν τόσο φορτωμένο την Κυριακή (& το δικό μου όλη την υπόλοιπη βδομάδα…) που δεν κατάφερα να δω καμιά από τις εικαστικές εκδηλώσεις (γκραααρ!… & ήθελα τρελά να δω τουλάχιστον την έκθεση fanzines, την ομιλία του Mark Hosler των Negativland, & την έκθεση με τις – πάντα υπέροχες – αφίσες από το club Vera…). Πάρα πολύ κρίμα…

Μετά από (όχι πάρα πολύ ενδελεχή, αυτό το χρόνο) ακρόαση κομματιών από σχεδόν όλες τις μπάντες που συμμετείχαν στο φεστιβάλ, κατέληξα στη λίστα με τα προς ακρόαση το βράδυ του Σαββάτου & την Κυριακή: Rhys Chatham, AC Berkheimer, Blutch, The Moi Non Plus (& αν με ήθελε η ώρα The Despised) για Σάββατο & Fuck The Writer, Kiss The Anus Of A Black Cat, Lewd, Psychic TV, Shit & Shine, Knut, & The Locust για Κυριακή (μιαμ!).

Φυσικά έχασα τον Rhys Chatham (που γράφει συμφωνίες για κιθάρες, για να το πω απλά – κάτι σαν τον Glen Branca) λόγω του ότι αργήσαμε καμιά ώρα να ξεκινήσουμε από το σπίτι… Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με τους AC Berkheimer, μία ολλανδική μπάντα που παίζει αρκετά αιθέρια ποπ – έπαιζαν στο Cul de Sac, που μάζεψε τις περισσότερες alternative-οειδείς μπάντες, όπως & πέρυσι. Όπως συμβαίνει συνήθως στο Cul de Sac, η ζέστη ήταν αρκετή & ο κόσμος υπερβολικά πολύς – η δε μπάντα εμφανίστηκε με καλές προθέσεις, αλλά με αδιάφορες συνθέσεις. Οπότε, κάπου προς το τέλος εγκατέλειψα & κατευθύνθηκα προς το club 013 παραδίπλα – που είναι ο κύριος συνδιοργανωτής του φεστιβάλ – να δω τι παίζει. Πέτυχα τους ποστροκάδες Ostinato για κάνα δυο κομμάτια (ευχάριστοι, αλλά το postrock είναι σε παρακμή εδώ & πολλά χρόνια & η συγκεκριμένη μπάντα δεν φαίνεται να κάνει κάτι καινούργιο), & μετά ανηφόρισα στην ασφυκτική πάνω σάλα (που πέρυσι είχαμε πετύχει τους εκπληκτικούς Baroness) να δω τους βέλγους μεταλάδες Blutch. Μετά από ένα εξαντλητικό για τα αυτιά όλων κούρδισμα, βούτηξαν σε μια απίστευτη βαρβαρότητα – άντεξα κάπου 15 λεπτά όλα & όλα. Ο ήχος & οι συνθέσεις θύμιζαν πόλεμο-Πόλεμο-ΠΟΛΕΜΟ! (συγκεκριμένα, προελαύνοντα panzer), κάτι το οποίο μου είναι πολύ ελκυστικό συνήθως, αλλά δυστυχώς η μπάντα έχανε σε ευρηματικότητα & κέρδιζε σε μονοτονία. Έτσι, κατηφόρισα προς το μπαρ όπου πέτυχα την σύντροφο μου να προσπαθεί να κάνει την ολοκαίνουργια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή να βγάλει φωτογραφίες χωρίς φλας όπου τα μέλη της εκάστοτε μπάντας να εμφανίζονται με λιγότερα από δύο κεφάλια… (Τα αποτελέσματα από δίπλα.)

Μιας & μέχρι στιγμής δεν είχαμε δει τίποτα συγκλονιστικό, μπήκαμε στους Crippled Black Phoenix στην μεσαία σάλα του 013 (παρ’ όλο που μου είχαν ακουστεί βαρετοί στα λίγα κομμάτια τους που άκουσα). &, φυσικά, αποδείχτηκαν η αποκάλυψη της βραδιάς (& η πρώτη αγγλική μπάντα μετά από πολλά χρόνια που μου είπε κάτι)! Με λίγες δόσεις από πόστροκ (λόγω, μεταξύ άλλων, & του βιολοντσέλου), κλασσικού ροκ (δύο ηλεκτρικές κιθάρες και μια ακουστική), έναν πληκτρά, & έναν πειραγμένο τύπο να παίζει με διάφορα ηλεκτρονικά μηχανάκια, ήταν πάρα πολύ χαλαρά η πιο ανανεωτική μπάντα που είδαμε το σαββατόβραδο. Φαίνεται να παίζουν το δικό τους είδος (το οποίο εγώ δεν σκοπεύω να κατατάξω) – & όσο οδεύω τάχιστα προς μια ηλικία όπου θα μπορώ να χαρακτηριστώ κακεντρεχής κωλόγερος, τόσο πιο πολύ εκτιμώ μια τέτοια τοποθέτηση απέναντι στην ερώτηση “τι είδος μουσικής να παίξουμε άραγε στη σημερινή πρόβα;”. Μπράβο στα παιδιά! Κάπως έτσι βρέθηκα & με το διπλό τους βινύλιο στα χέρια λίγο αργότερα (15 ευρώ – πάρα πολύ καλή τιμή, αν σκεφτεί κανείς πως είναι τυπωμένο στην Αγγλία, όπου η λίρα πετάει σε σχέση με το ευρώ, & πως είναι μάλλον-high-profile μπάντα με συμβόλαιο στην εταιρεία του Geoff Barrow & όλα αυτά). (Διασκεδαστικό αποδείχτηκα & το παιχνίδι “βρείτε τον έλληνα στη μπάντα,” αφ’ ότου είδαμε στο βιβλιαράκι του φεστιβάλ πως ένα από τα μέλη είχε ελληνικότατο όνομα. Παρά την τοποθέτηση μου πως πρόκειται για τον αριστερό κιθαρίστα – που είχε μαλλούρα & ένα μπεγλέρι περασμένο στο θηλάκι του τζιν του – το έπαθλο πήγε στη σύντροφο, που σωστά σπόταρε τον πληκτρά – στυλ καθηγητή οικονομιών στο Imperial College, αν όχι στο LSE – ως έλληνα.)

Μετά από αυτό, & αφού περιμέναμε αδίκως να δούμε τους The Moi Non Plus (πάλι στο Cul de Sac) – αδίκως, επειδή ο κόσμος ήταν τόσος πολύς & έκανε τόση φασαρία που η μπάντα δεν ακουγόταν μέχρι πίσω – αποφασίσαμε να το διαλύσουμε & να συνεχίσουμε αύριο. Όπερ & εγένετο.

Την επόμενη μέρα, έχασα πάλι τον Rhys Chatham μιας που πάλι αργήσαμε να ξεκινήσουμε. (Ναι, αυτή τη στιγμή αφρίζω πάνω στο πληκτρολόγιο.) Πετύχαμε εντελώς κατά λάθος τους ισραηλινούς Monotonix που έπαιζαν στην κεντρική πλατεία – κόλαση. Ξεκίνησαν να παίζουν πάνω σε ένα τρικυκλοειδές, μέχρι που ο τραγουδιστής μετέφερε & απόθεσε τα τύμπανα & τον ντράμερ σε ένα τραπεζάκι αδιαφορώντας για τις δύο ντόπιες που κάθονταν γύρω του, πέρασε την κιθάρα σε έναν θεατή, & συνέχισε κυλιόμενος κάτω. Sex, drugs & R‘n‘R σε όλη του την παρακμή (η ίδια μπάντα τα έσπασε αργότερα & στα υπόλοιπα σετ που έπαιξε, όπως ακούστηκε).

Μετά τον Fuck The Writer (βαρετός), δέησα να δω τους Grinding Halt (με μέλη των Shikari & των The Last Mile) – στο Little Devil, βέβαια. Στο περσινό ZXZW είχαμε δει εδώ τους (παλαίμαχους) Vuur, οι οποίοι αργότερα κυκλοφόρησαν ένα σπλιτ 12″ με τους Grinding Halt, & τους επίσης βέλγους αλλά νεώτερους Rise And Fall. Οι Grinding Halt θυμίζουν εν μέρει τους πρώτους, αλλά μόνο στην καφρίλα επειδή έχουν πιο μοντέρνο ήχο – κλασσική περίπτωση μπάντας από το Groningen πάντως, τρελά κάφρικη & καταθλιπτική ταυτόχρονα.

Η συνέχεια είχε τους Kiss The Anus Of A Black Cat, ένα project ενός Βέλγου πρώην χαρντκορά που μεγάλωσε & την είδε αλλιώς (& εγώ μαζί του, μέχρι κάποιο σημείο…). Τους είχαμε πετύχει πριν από κάποιους μήνες & κολλήσαμε απευθείας – παίζουν κάτι δυσχαρακτήριστο, το οποίο μερικές φορές περιγράφεται ως free folk (ναι, OK…). Καλύτερα να το ακούσετε παρά να το ψειρίζετε… Αυτή τη φορά το σετ ήταν σόλο & έλαβε χώρα στη συναγωγή με τρεις ακουστικές κιθάρες, ένα ενισχυτάκι, & ένα μπουκάλι νερό – ούτε μικρόφωνο δεν χρειάστηκε. Το συγκεκριμένο μισάωρο ήταν, & για τους δύο μας, το πλέον αναμενόμενο γεγονός του φεστιβάλ, & ευτυχώς ήταν μοναδικό. Οι πάγκοι της συναγωγής ήταν γεμάτοι (μιλάμε για χωρητικότητα πάνω-κάτω 50 ατόμων, όλο & όλο) ενώ υπήρχαν & καμιά εικοσαριά άτομα τα οποία είτε ήταν όρθια είτε κάθονταν στο πάτωμα. Πάραυτα, δεν έπεφτε καρφίτσα – μέχρι & το χειροκρότημα ακούγονταν παράταιρο. Ο Stef ξεκίνησε με δύο κομμάτια από τα δύο cd της μπάντας – πρώτο το sevenfold, μετά το the firesky. Ακολούθησαν κομμάτια τα οποία δεν περιλαμβάνονταν ούτε στα cd, ούτε στο ολοκαίνουργιο 7″, & για τα οποία δεν έχω περισσότερες πληροφορίες – ίσως να τα ακούσουμε σε κάποια προσεχή ηχογράφηση τη μπάντας. Δεν μπορεί να αρθρωθεί σοβαρός λόγος για σκηνική παρουσία – ένας άνθρωπος καθισμένος σε μια καρέκλα παίζει την ακουστική του κιθάρα – αλλά το μανιασμένο τραγούδι το Stef πήγαινε άψογα με την υποβλητική ατμόσφαιρα. Εκπληκτική συναυλία απ’ όλες τις απόψεις…

Μετά τους Kiss The Anus Of A Black Cat (& μια απροσδόκητη συνάντηση-έκπληξη), πρόλαβα για λίγα λεπτά τους Lewd, μια παλιά τοπική μπάντα (που δεν πρέπει να συγχέεται με τους KBD-αδες The Lewd) που έβγαζε τρελό θόρυβο. Ελπίζω να τους δω κανονικά στο σύντομο μέλλον… Ακολούθησε απουσία από τα φεστιβαλικά δρώμενα (sic) για κανένα δίωρο καθώς βρεθήκαμε με φίλους & την ενός έτους κόρη τους (πολύ πανκ…), & επιστρέψαμε για τους Knut, μία από τις πιο “μοδάτες” μπάντες του ZXZW, λόγω & του ότι είναι & στην Hydrahead, φυσικά. Aυτή τη στιγμή είναι σε ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Ελβετούς Monno (& όχι με τους Ιάπωνες Mono) & θα περάσουν & από την Ελλάδα. Αφού μας ταλαιπώρησαν τα κουρδίζοντας, έπαιξαν ένα χορταστικό σετ γεμάτο τεχνική καφρίλα (!). Το στυλ είναι τεχνικό χάρντκορ – στο μονοπάτι, δηλαδή, που χάραξαν μπάντες σαν τους Damad & τους Kylesa (ο μπασίστας φορούσε & μπλουζάκι Baroness) -, αλλά με grind-ίζοντα φωνητικά (!). Ομολογώ πως δεν είμαι πολύ ενθουσιώδης με αυτή τη μίξη – κατά τη γνώμη μου, τα φωνητικά απλά δεν κολλούσαν με το μουσικό μέρος. Μπορείτε να κρίνετε μόνοι/ες σας αφού πέρασαν από Ελλάδα αρχές Οκτώβρη.

& κάπως έτσι, αφού χάσαμε τους Psychic Ills οι οποίοι δεν έλεγαν με τίποτα να αρχίσουν το σετ τους, ήρθε η ώρα που όλοι περιμέναμε – η ώρα να στήσουν & να παίξουν οι Locust! Αφού κατευθύνθηκα προς το 013 με την νέα γνωριμία-έκπληξη από τους Kiss The Anus Of A Black Cat (κατ’ υπόδειξη του νωρίς-νωρίς, ώστε να τους δούμε να στήνουνε), ανακαλύψαμε πως δεν έμελλε να δούμε το στήσιμο καθώς η αυλαία ήταν πεσμένη καθ’ όλη τη διάρκεια του… Σε κάποια φάση άνοιξαν οι κουρτίνες, οι 4 τους περίμεναν από πίσω ντυμένοι με τις πατροπαράδοτες ακριδοστολές, & ξεκίνησε το μακελειό. Είχαμε την καλή τύχη να είμαστε πρώτη σειρά, ακριβώς μπροστά από τον ντράμερ, οπότε είδαμε όλο το show (που σε μεγάλο βαθμό ήταν στημένο γύρω του) από κοντά. Στο δεύτερο τραγούδι – δηλαδή μετά από 3 λεπτά παιξίματος – η μάσκα του είχε αρχίσει ήδη να κάνει λεκέδες από τον ιδρώτα. Μέχρι το τέλος, είχε φτάσει να στάζει από παντού… Τρελή ενέργεια.. Έπαιξαν κυρίως καινούργιο υλικό, υπερτεχνικό όπως πάντα (αρκούσε να δει κανείς τον μπασίστα να δουλεύει στο διάφανο μπάσο του, για να κλείσει κάθε ερώτημα για το αν οι Locust παίζουν καφρίλες ή τεχνικά), & η όλη συναυλία διήρκεσε κάπου γύρω στην ώρα. Στη διάρκεια της οποίας, ο ντράμερ μας έφτυνε κάθε τρεις & λίγο: εξουθενωμένος από την όλη προσπάθεια του να παίξει & να πάρει ανάσα κάτω από τη μάσκα, έβγαζε ένα σπρέι σάλιου κάθε λίγα λεπτά που έπαιρνε όποιον καθόταν από κάτω, δηλαδή εμάς & μερικές ακόμα κοπέλες. Μήπως να κάνω ότι είχε κάνει ένας φίλος φίλου όταν τον είχε ακουμπήσει ο King Diamond (ή μάλλον το μέικ-απ του…) & να μην πλυθώ για μερικές βδομάδες;

Καινούριος συναυλιακός χώρος! Να και κάτι ευχάριστο μετά τα όσα άσχημα βλέπεις να συμβαίνουν σ’ αυτήν τη χώρα. Δεν πάει και πολύς καιρός που άλλος ένας μετανάστης τα ‘πε με τον Εωσφόρο πιο σύντομα απ’ όσο περίμενε, «πηδώντας» από ένα μπαλκόνι, ενώ αμέτρητες πυρκαγιές θέρισαν δάση, ζώα, ανθρώπους, ψυχές… Το ξεπούλημα της καμένης γης ήταν φυσικό επακόλουθο για τα ελληνικά δεδομένα και μην ξεχνάμε τα ανθρωπάρια που συνεχίζουν να συντηρούν και να τρέφουν τέτοιες καταστάσεις, που πιθανόν, μόνο εδώ να συμβαίνουν.

Βράδυ Κυριακής, ο κόσμος αρκετός και ορεξάτος στο Πάντειο πανεπιστήμιο. Στα ευχάριστα η παρουσία ενός ογκώδους και ιδιαίτερα ποιοτικού distro. Στην αφίσα έγραφε ότι θα έπαιζαν και κάποιοι Reststoffen, οι οποίοι νομίζω δεν εμφανίστηκαν, εκτός κι αν έπαιξαν πολύ νωρίς. Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς έγινε και η πρώτη μπάντα που είδα ήταν οι Antimob. Δεύτερη φορά που τους έβλεπα ζωντανά και οφείλω να πω ότι μου άρεσε αυτό που άκουγα. Τσαντισμένο και δυνατό hardcore crust που φέρνει στο νου μπάντες όπως οι Tragedy και οι From Ashes Rise. Για του λόγου το αληθές δεν μου είναι αρεστό να χρησιμοποιώ αυτά τα γκρουπ ως μέτρο σύγκρισης, αλλά συμβαίνει… Σα μπάντα αρκετά δεμένη, με ωραίες ιδέες και αξίζει να γίνει αναφορά στο ντράμερ, που ασελγούσε σα μανιακός στα τύμπανα. Σε γενικές γραμμές μου άφησαν μόνο θετικές εντυπώσεις, αν και θα ήθελα να ακούσω ολοκληρωμένο υλικό απ’ τους Antimob, ώστε να έχω μια πιο εμπεριστατωμένη άποψη για τη μουσική τους.

Οι Born/Dead που ακολούθησαν είναι παλιά καραβάνα στο χώρο της παγκόσμιας diy σκηνής, με πολλές περιοδείες και άφθονη εμπειρία. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής η μουσική τους ποτέ δε με συγκίνησε και η γνώμη μου παρέμεινε αμετάκλητη, παρ’ ότι η σκηνική τους παρουσία ήταν άριστη και απέδωσαν τα κομμάτια τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η έλλειψη μελωδίας είναι κάτι που μου γεννάει την αδιαφορία. Τυπικό, ωμό και ακατέργαστο punk-crust που είτε το γουστάρεις είτε όχι.

Έχοντας δύο φίλους να μου τα έχουν ζαλίσει κανονικά για τους Schwartz and Anger, περίμενα πολλά απ’ αυτούς… τελικά πήρα περισσότερα απ’ όσα περίμενα! Θα μπορούσα να πω ότι είμαι κάπως δύσπιστος απέναντι στις ελληνικές μπάντες και αυτό οφείλεται στην πραγματικότητα. Οι μπάντες που μουσικά έχουν να προτείνουν κάτι αξιόλογο είναι λίγες και είναι λυπηρό. Οι Schwartz and Anger είναι άλλη μια απ’ τις ελάχιστες εξαιρέσεις και παρόλο που είναι νέα μπάντα, κοιτάνε κατάματα και με τσαμπουκά μεγαθήρια του είδους, δίνοντας σου την ελπίδα ότι επιτέλους, κάτι καλό έχει αρχίσει να συμβαίνει. Έχουν ένα και μόνο τραγούδι που κυμαίνεται γύρω στα 40 λεπτά, το οποίο και έσπασαν σε μικρότερα θέματα για τις ανάγκες του live. Το να πω ότι δεν εντυπωσιάστηκα και δε βίωσα το κάθε λεπτό που έπαιξαν θα ήταν μεγάλο ψέμα. Τα παιδιά χαίρουν ταλέντου και δημιουργικότητας, κάτι το οποίο φαίνεται ξεκάθαρα μέσα απ’ τις στις συνθέσεις τους. Ο ήχος τους έχει προσωπικότητα και είναι πολυδιάστατος, ενώ πατάνε ταυτόχρονα σε μια πληθώρα μουσικών ιδιωμάτων. Στο ηχητικό τους μανιφέστο είναι πολλά αυτά που χαϊδεύουν τα αυτιά. Από σφοδρές crust εξάρσεις και avant garde περάσματα μέχρι μελωδικότατα ριφάκια και απίστευτου βάρους break downs που γαζώνουνε το στήθος, κόβοντας την ανάσα… Ναι, ήταν τόσο καλοί… Και καλό θα ήταν όποιος δεν τους είδε σ’ αυτή, να φροντίσει να το κάνει στην επόμενη συναυλία τους. Άκουσα ότι σύντομα μπαίνουν στο στούντιο, επομένως περιμένω ανυπόμονα υλικό τους. Το φθινόπωρο δε θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα!

Είναι πολύ κρίμα που άλλη μια σπουδαία μπάντα αποφάσισε να τα παρατήσει. Η αποχαιρετιστήρια συναυλία τους θα γίνει στο Montreal στις 21 Σεπτεμβρίου 2007. Περισσότερα εδώ: www.myspace.com/cobranoir.

«Θέλεις να απομονωθείς, αδελφέ μου; Θέλεις να ψάξεις το δρόμο που οδηγεί στον εαυτό σου; Καθυστέρησε ένα λεπτό και άκουσε με.

“Όποιος ψάχνει, εύκολα χάνεται κι ο ίδιος. Κάθε απομόνωση είναι ενοχή”: έτσι μιλάει το κοπάδι. Και πολύν καιρό ανήκες στο κοπάδι.

Η φωνή του κοπαδιού θα αντηχεί ακόμη μέσα σου. Και όταν θα πεις: “δεν μοιράζομαι πια μια συνείδηση μ’ εσάς”, αυτό είναι ένα παράπονο και ένας πόνος.

Κοίτα, κι αυτόν τον πόνο τον γέννησε η μία συνείδηση: και η τελευταία αναλαμπή αυτής της συνείδησης καίει ακόμη πάνω στη θλίψη σου.

Θέλεις όμως να ακολουθήσεις το δρόμο της θλίψης σου, που είναι ο δρόμος προς τον εαυτό σου; Τότε δείξε μου ότι έχεις το δικαίωμα και τη δύναμη γι’ αυτό το πράγμα!

Είσαι μια καινούρια δύναμη κι ένα καινούριο δικαίωμα; Μια πρώτη κίνηση; Ένας τροχός που κυλά μόνος του; Μπορείς επίσης να αναγκάσεις τ’ αστέρια να περιστρέφονται γύρω από σένα;

Αχ, υπάρχει τόσο πολλή φιλήδονη επιθυμία για τα ύψη! Υπάρχουν τόσο πολλοί σπασμοί των φιλόδοξων! Δείξε μου ότι δεν είσαι απ’ αυτούς τους φιλήδονους κι απ’ αυτούς τους φιλόδοξους!

Αχ, υπάρχουν τόσες μεγάλες σκέψεις, που δεν κάνουν τίποτε παραπάνω απ’ ό,τι μια φούσκα: φουσκώνουν και γεμίζουν κενό.

Ονομάζεις τον εαυτό σου ελεύθερο; Θέλω να ακούσω την κυρίαρχη σκέψη σου και όχι ότι απαλλάχτηκες από έναν ζυγό.

Είσαι από κείνους που έχουν το δικαίωμα να απαλλαχτούν από έναν ζυγό; Υπάρχουν μερικοί που έχασαν την τελευταία αξία τους, όταν πέταξαν από πάνω τους την υποτέλεια τους.

Ελεύθερος από τι; Τι τον νοιάζει τον Ζαρατούστρα! Φωτεινό όμως πρέπει να μου αναγγείλει το μάτι σου: ελεύθερος προς τι;

Μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου το καλό και το κακό σου και να κρεμάσεις, όπως έναν νόμο, τη θέληση σου από πάνω; Μπορείς να είσαι κριτής του εαυτού σου και εκδικητής του νόμου σου;

Είναι φοβερό να είναι κανένας μόνος με τον κριτή και τον εκδικητή του δικού του νόμου. Έτσι ρίχνεται ένα αστέρι στο κενό διάστημα και στην παγωμένη ανάσα της μοναξιάς.

Σήμερα υποφέρεις ακόμη από τους πολλούς, εσύ ο ένας: σήμερα έχεις ακόμη ολόκληρο το θάρρος και τις ελπίδες σου.

Κάποτε όμως θα σε κουράσει η μοναξιά, κάποτε θα καμφθεί η περηφάνια σου και θα τρίξει το θάρρος σου. Κάποτε θα φωνάξεις “είμαι μόνος!”

Κάποτε δεν θα βλέπεις πια το ύψος σου, αλλά θα βλέπεις από πολύ κοντά αυτό που είναι χαμηλό· ό,τι υψηλό υπάρχει μέσα σου θα σε κάνει να φοβάσαι σαν να ‘ναι φαντάσματα. Κάποτε θα φωνάξεις “όλα είναι ψεύτικα!”

Υπάρχουν αισθήματα που θέλουν να σκοτώσουν τον μοναχικό· αν δεν το καταφέρουν, τότε πρέπει να πεθάνουν τα ίδια! Είσαι ικανός όμως να γίνεις δολοφόνος;

Γνωρίζεις, αδελφέ μου, ήδη τη λέξη “περιφρόνηση”; Και το μαρτύριο της δικαιοσύνης σου, που σε υποχρεώνει να είσαι δίκαιος με ανθρώπους που σε περιφρονούν;

Αναγκάζεις πολλούς να αλλάξουν γνώμη για σένα· αυτό σου το χρεώνουν πικρά. Πήγες κοντά τους και όμως πέρασες δίπλα τους: αυτό δεν θα σου το συγχωρήσουν ποτέ.

Πηγαίνεις πάνω απ’ αυτούς: αλλά όσο ψηλότερα ανεβαίνεις, τόσο μικρότερο σε βλέπει το μάτι του φθόνου. Αυτόν που πετά όμως μισούν περισσότερο.

“Πώς θέλετε να είστε δίκαιοι απέναντι μου!” – πρέπει να πεις – “διαλέγω την αδικία σας σαν τη μερίδα που μου ταιριάζει.”

Αδικία και βρομιά ρίχνουν απάνω στον μοναχικό: αλλά, αδελφέ μου, αν θέλεις να είσαι αστέρι, τότε δεν πρέπει να τους φωτίζεις λιγότερο γι’ αυτόν τον λόγο!

Και φυλάξου από τους καλούς και τους δίκαιους! Τους αρέσει να σταυρώνουν εκείνους που εφευρίσκουν την ίδια τους την αρετή – μισούν τον μοναχικό.

Φυλάξου επίσης και από την άγια απλότητα! Γι’ αυτήν καθετί που δεν είναι απλό είναι ανίερο· ευχαρίστως παίζει επίσης με τη φωτιά – τις πυρές.

Και φυλάξου επίσης από τις εφόδους της αγάπης σου! Πάρα πολύ γρήγορα τείνει ο μοναχικός το χέρι σ’ εκείνον που τον συναντά.

Σε μερικούς ανθρώπους δεν πρέπει να δίνεις το χέρι, αλλά μόνο το πόδι: και θέλω το πόδι σου να ‘χει αρπακτικά νύχια.

Ο χειρότερος όμως εχθρός που μπορείς να συναντήσεις, θα είσαι πάντα εσύ ο ίδιος· εσύ ο ίδιος παραμονεύεις τον εαυτό σου μέσα σε σπηλιές και σε δάση.

Μοναχικέ, περπατάς στο δρόμο που οδηγεί στον εαυτό σου! Κι ο δρόμος σου περνά μπροστά από σένα τον ίδιο και από τους επτά διαβόλους σου!

Εσύ ο ίδιος θα είσαι αιρετικός για τον εαυτό σου και μάγος και μάντης και γελωτοποιός και γεμάτος αμφιβολίες και ανίερος και αχρείος.

Πρέπει να θέλεις να καείς στην ίδια σου την φλόγα: πώς θα ‘θελες να ξαναγίνεις νέος, αν δεν έχεις γίνει πρώτα στάχτη!

Μοναχικέ, περπατάς στο δρόμο του δημιουργού: θέλεις να δημιουργήσεις έναν θεό για σένα από τους επτά διαβόλους σου!

Μοναχικέ, περπατάς στο δρόμο εκείνου που αγαπά: τον εαυτό σου αγαπάς και γι’ αυτό τον περιφρονείς, όπως περιφρονούν μόνον εκείνοι που αγαπούν.

Εκείνος που αγαπά θέλει να δημιουργεί, γιατί περιφρονεί! Τι ξέρει από αγάπη εκείνος που δεν είναι καθόλου υποχρεωμένος να περιφρονεί αυτό που αγαπά!

Μαζί με την αγάπη σου και με τη δημιουργία σου, πήγαινε στη μοναξιά· και μόνον αργότερα θα σε ακολουθήσει κουτσαίνοντας και η δικαιοσύνη.

Πήγαινε στη μοναξιά σου με τα δάκρυα μου, αδελφέ μου. Αγαπώ εκείνον που θέλει να δημιουργήσει πάνω από τον ίδιο του τον εαυτό και καταστρέφεται γι’ αυτό.»

- Καλησπέρα! Τι γίνετε ρε παίδες; Λιώνετε στις ρακές πάλι, ε; Για φέρτε κι από δω ένα ποτηράκι! Και γρήγορα! Ωχ, καλά ο Κωστάκης τι σκατά κάνει με τα ακουστικά και το ντίσκμαν; Έχει καεί τελείως;

- Καλώς τον! Άστα να πάνε, μας έχει ζαλίσει τα αρχίδια! Ανακάλυψε ένα γκρουπάκι και από χτες έτσι είναι. Έχουν βεντουζώσει τ’ ακουστικά στα αυτιά του. Κι όταν δεν το ακούει, όλο γι’ αυτό μιλάει.

- Και για να έχουμε καλό ερώτημα, ποια μπάντα είναι ρε Μανώλη και έχει χάσει κάθε επικοινωνία με το περιβάλλον;

- Να δεις πώς τους είπε… Pygmy Lush νομίζω, Αμερικάνοι.

- Μάλιστα· και τι παίζουν τα τυπάκια δηλαδή;

- Τι να σου πω ρε συ… πέντε λεπτά μου έδωσε τ’ ακουστικά και μου τα τράβηξε! Δεν την παλεύει… Αυτό που μας είπε, είναι ότι πρόκειται για μπάντα με 3 μέλη των Page 99, Mike και Chris Taylor, Johnny Ward.

- Ελκυστικό ακούγεται! Στις γνωστές μουσικές καταβολές των προηγούμενων; Καφρίλα, συναίσθημα και μελωδία κατευθείαν απ’ τα καζάνια του Άδη;

- Μπααα… μιλάμε για άλλη φάση εντελώς. Όπως είπε και πριν ο Κωστάκης, φέρουν απειροελάχιστη ομοιότητα με τους Page 99 και πιο εύστοχα είναι ένα μπαστάρδεμα της παράνοιας των Born Against με τους Jesus Lizard, τον Tom Waits και τους Pixies. Άντε, πέτα και με το σταγονόμετρο μια σταγόνα απ’ τη διαστροφή των Page.

- Με μπριζώσατε ρε! Σκούντα τον να ξυπνήσει, ούτε γεια δεν είπε.

- Κώστα!!! Κλείστο επιτέλους και πες μια καλησπέρα στον άνθρωπο.

- Έλα ρε παιδιά, τι σκουντάτε; Ωχ, πού σε αγορίνα μου, πότε ήρθες; Λοιπόν, πρέπει να ακούσεις οπωσδήποτε αυτή τη μπάντα! Έχω πάθει πλάκα! Για έλα από δω.

- Άντε ρε Κωστάκη, με προϊδεάσανε οι άλλοι και μ’ έχει φάει η περιέργεια.

- Σου βάζω το hurt everything. Ο Tom Waits πρέπει να τους μαστίγωνε όταν ήταν πιτσιρίκια!

- Πολύ καλό ακούγεται!

- Λοιπόν, χέστο αυτό τώρα. Άκου κομματάρα, λέγεται slave to teenager και σε ακρωτηριάζει με αλυσοπρίονο, εξάλλου μέλη των page 99 δεν ήταν;

- Γαμώτο! Άσε με να ακούσω λίγο παραπάνω να δω πως πάει.

- Άκου που σου λέω!

- Ξεκινάει εντυπωσιακά!

- Σου το πα! Εξαιρετική μπάντα! Άκου τώρα ένα απ’ τα αγαπημένα μου. Είναι αργόσυρτο, σάπιο και φοράει μια γλυκύτατη μελωδία. Λέγεται big black hole.

- Τι θα έλεγες αν επρόκειτο να σου σπάσω το κεφάλι αν ξαναλλάξεις τραγούδι τόσο γρήγορα;

- Σκάσε και άκου!

- Θυμίζει Bob Dylan σακατεμένο απ’ τη μαστούρα! Γαμεί το τραγούδι! Πολύ καλό ρε συ… Ρε μαλάκα, άστα ακουστικά, άσε με να το ακούσω ολόκληρο! Αγόρι μου μαλακίζεσαι;

- Έλα φτάνει, σε λίγο πάλι…

- Την Παναγία σου ρε γαμημένε! Πάω να φύγω… με το μαλάκα που μπλέξαμε…

- Κάτσε ρε να πιούμε κάνα ποτηράκι, που πας;

- Σπίτι…

- Τι σπίτι ρε; Ακόμα δεν ήρθες!

- Έχω να κατεβάσω ένα δισκάκι…

www.myspace.com/pygmylush

Ισοπεδώνουν τις μουσικές ταμπέλες τη μία μετά την άλλη και χαράζουν τη δικιά τους πορεία εδώ και χρόνια, αποφεύγοντας μόδες και τάσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Έχουν προσωπικότητα και η μουσική τους αρέσκεται στο να ματώνει ευαίσθητα αυτιά. Ο Brian Server απ’ τους Backstabbers Inc. απάντησε στις ερωτήσεις και εγώ του εύχομαι να συνεχίζει να ακούει Yann Tiersen και να γράφει τέτοιες μουσικάρες!

1. Γεια σας παιδιά και ελπίζω να είστε μια χαρά! Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε με μια σύντομη βιογραφία του γκρουπ και μια εισαγωγή στον άρρωστο κόσμο της όμορφης μουσικής σας, γιατί πιστεύω ότι υπάρχει πολύ ομορφιά εκεί μέσα, ειδικά σ’ αυτόν τον “Kamikaze” δίσκο!

Οι Backstabbers Inc. ξεκίνησαν όταν ενσωματώθηκα στην προηγούμενη μπάντα, που λεγόταν Life Passed On. Οι Life Passed On ξεκίνησαν από τον αδερφό μου Matt Serven και τον παλιό μας τραγουδιστή Ryan Mckenney. Η συγκεκριμένη μπάντα υπήρχε για μερικά χρόνια και όταν μπήκα εγώ το όνομα άλλαξε, καθώς και μερικά μέλη και έγινε Backstabbers Inc. Σαν Backstabbers Inc. είμαστε μαζί γύρω στα 7 χρόνια. Έχουμε κυκλοφορήσει 2 cd, ενώ ένα 3ο ήταν μια συλλογή απ’ τα πολλά 7άρια μας. Επίσης, έχουμε συνεργαστεί με πολλά labels, αν και έχουμε μια σταθερή σχέση με την Trashart!.

2. Ποιες μπάντες, καλλιτέχνες, μουσικοί είναι υπεύθυνοι για την ύπαρξη αυτού του γκρουπ;

Αν καταλαβαίνω σωστά την ερώτηση, ρωτάς ποιες είναι οι επιρροές μας. Σε γενικές γραμμές, αν και κάθε μέλος έχει το δικό του, προσωπικό φάσμα από επιρροές, πρέπει να πω ότι συλλογικά είμασταν όλοι επηρεασμένοι απ’ το thrash του 80 και του 90, όπως οι Anthrax και πιο συγκεκριμένα μπάντες όπως: His Hero Is Gone, Burned Up Bled Dry, Infest, Neurosis, From Ashes Rise, Catharsis, η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί. Προσωπικά, είμαι έντονα επηρεασμένος απ’ τον Michael Nyman και τον Yann Tiersen, που είναι σύγχρονοι συνθέτες μουσικής για ταινίες.

3. Λοιπόν, ποιος ήταν ο σκοπός σας αρχικά όταν ξεκινήσατε την μπάντα και τι έχει αλλάξει (αν έχει) από τότε; Πόσο μακριά θέλετε να πάτε με τους Backstabbers Inc. και τι σημαίνει αυτό το «μακριά» για σας;

Δε νομίζω ότι κάποιος απ’ το γκρουπ είχε ένα συγκεκριμένο σκοπό. Δε νομίζω ότι είδαμε κάποιο στόχο και από τότε συνεχίζουμε να τον κυνηγάμε. Αντί αυτού, πιστεύω ότι η πρόθεση ήταν να δημιουργήσουμε ένα soundtrack των ζωών μας. Σκέφτομαι συχνά αυτό το θέμα τελευταία και έφτασα στο συμπέρασμα ότι ποτέ δεν είχαμε σκοπό να παίξουμε ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, με οποιοδήποτε κριτήριο. Ωστόσο αντίστροφα, αυτή η μουσική είναι η ακουστική εκπροσώπηση αυτού που βρίσκεται μέσα μας. Πιστεύω μουσικά έχουμε γίνει πιο ικανοί να αποδίδουμε αυτό που νιώθουμε. Οι συντελεστικές και ενορχηστρωτικές ιδέες είναι καλύτερα κατανοητές στη συλλογικότητα του γκρουπ, επομένως έχουμε ένα πιο ισορροπημένο αποτέλεσμα σε σχέση με τις πρώτες μας δουλειές. Και το πόσο μακριά θέλουμε να πάμε εξαρτάται απ’ το που εκτείνονται τα μονοπάτια μας. Και πάλι, δεν έχουμε οδηγούς ή περιορισμούς στο πως δημιουργούμε τη μουσική μας. Πιστεύω θα πάμε όσο μακριά είμαστε ικανοί να πάμε, όπου και να είναι αυτό.

4. Πολύ μου άρεσαν οι τίτλοι απ’ τα τραγούδια σας, όπως το “I Don’t Care How Many Times You’ve Seen Fight Club, You Are Not Tyler Durden” ή το “Voorhees, Krueger, Myers, and Bush”. Ιδιαίτερα σαρκαστικοί και ενδιαφέρον. Ποιος ευθύνεται για τους στίχους ή είναι μια ομαδική συνεργασία απ’ τα μέλη της μπάντας;

Ο Ryan McKenney μέχρι τώρα έχει γράψει σχεδόν όλους τους στίχους, όπως και έχει ονομάσει σχεδόν όλα τα τραγούδια.

5. Έχετε περάσει από πολλές αλλαγές μες τα χρόνια. Πώς είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή; Καταλήξατε τελικά σε κάποια σύνθεση, που θα μπορούσατε να θεωρήσετε σταθερή;

Η κατάσταση είναι η πιο σταθερή που θα μπορούσε μετά απ’ τις πρώτες μας δύο κυκλοφορίες. Είναι σκληρό να δουλεύεις με ανθρώπους που νοιάζεσαι και να πρέπει να επιμείνεις, όταν εκείνοι δεν μπορούν πια. Έχουμε επιβιώσει γιατί έτσι πρέπει. Η μουσική παίζει αποφασιστικό ρόλο στις ζωές μας.

6. Πρόσφατα κάνατε μια ευρωπαϊκή περιοδεία, δυστυχώς, η Ελλάδα δεν περιλαμβανόταν (ελπίζω την επόμενη φορά). Η περιοδεία πήγε όπως περιμένατε; Παρατηρήσατε μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις σκηνές και τις χώρες που επισκεφτήκατε;

Ναι, δυστυχώς, ούτε η Ελλάδα, ούτε η Ιταλία κατάφεραν να χωρέσουν στα σχέδια μας. Ο χρόνος ήταν πολύ περιορισμένος και υπήρχαν ήδη πολλά μίλια (ή χιλιόμετρα) να διανύσουμε. Αυτή η περιοδεία ξεπέρασε τις προσδοκίες μας, είχαμε ακούσει από φίλους ότι το να περιοδεύσεις την Ευρώπη είναι θαυμάσιο, ωστόσο η τύχη ήταν πάντα εναντίον μας. Η ήπειρος, συνολικά, μας συμπεριφέρθηκε με συνέπεια καλύτερα απ’ ότι οι Η.Π.Α. Οι άνθρωποι φάνηκαν να εκτιμούν πραγματικά τις προσπάθειες μας και εκτιμήσαμε πολύ την φιλοξενία τους.

7. Πέρασαν 3 χρόνια απ’ το Kamikaze Missions και ακόμα να δούμε ένα νέο άλμπουμ. Μήπως αυτό οφείλεται στις αλλαγές μελών ή θέλατε να χαλαρώσετε, να δουλέψετε περισσότερο τα νέα τραγούδια; Υπάρχει κάποια πιθανότητα για ένα νέο δίσκο στο κοντινό μέλλον; Θα είναι στο ύφος του Kamikaze Missions ή να περιμένουμε κάτι καινούριο και φρέσκο στον ήχο σας;

Ο χρόνος ανάμεσα στο τώρα και την προηγούμενη κυκλοφορία μας οφείλεται σε πολλά διαφορετικά πράγματα. Ένα λόγος είναι οι αλλαγές μελών και το να βρούμε τους κατάλληλους ανθρώπους να τονίσουν τον ήχο μας. Κάθε φορά που γράφουμε, θέλω να πιστεύω ότι πάντα κάνουμε αυτό που κάνουμε απ’ το πρώτο μας demo, μόνο που να πηγαίνουμε στο επόμενο βήμα. Έτσι λοιπόν, φιλοδοξούμε να βελτιώνουμε τα τραγούδια μας και τις σκέψεις μας περισσότερο στο νέο υλικό.

8. Πώς πάνε τα πράγματα με την Trash Art!; Θα συνεργαστείτε πάλι μαζί τους για μια μελλοντική κυκλοφορία ή θα κάνετε κάτι με την Yellow Dog, που είναι υπεύθυνη για την βινυλιακή έκδοση του “Kamikaze”;

Αυτό το αφήνουμε στην Trash Art!, αν θα δουλέψουν και πάλι μαζί μας. Δεν είμαστε οι τύποι που βολτάρουμε εδώ και κει, θέλουμε να δουλεύουμε με αυτούς που ξέρουμε ότι μπορούμε να τους εμπιστευτούμε.

9. Έχετε κάποια κριτήρια όσον αφορά τις μπάντες που παίζετε μαζί και τη συμπεριφορά, νοοτροπία τους και τους χώρους που επιλέγετε για τις συναυλίες σας;

Κατά κάποιο τρόπο ναι. Όσον αφορά τις μπάντες θα παίξουμε με τον οποιονδήποτε, αφήνοντας εκτός ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικούς και γενικά μαλάκες. Αποφεύγουμε να παίζουμε “tough-guy sucker punch” (μάτσο-τσαμπουκαλίδικες) συναυλίες, όποτε μπορούμε και αν έχουμε την επιλογή, θα επιλέξουμε ένα υπόγειο ή ένα diy χώρο, από ένα γεμάτο καπνό μπαρ. Θέλουμε απλά, να είναι μέρη όπου εμείς και αυτοί που θα περάσουν τη βραδιά μαζί μας να αισθανόμαστε ασφαλείς.

10. Θα ήθελα να ακούσω την άποψη σας, ή και ξεχωριστά αν προτιμάτε, για την punk hardcore σκηνή στις μέρες μας. Πώς βλέπετε και σχετίζεστε με λέξεις όπως: σκηνή. straight edge, vegan, diy, christian-core, fashion-core, whatever-core; Υπάρχει κάτι που θέλετε να περάσετε στις μάζες μέσω της μουσικής σας και τους στίχους σας; Αντιλαμβάνομαι ότι είναι μια πολύ γενική ερώτηση, επομένως, απαντήστε όπως θέλετε, εστιάζοντας σε ότι πιστεύετε ότι είναι πιο σημαντικό.

Λοιπόν, ένα πράγμα που με ενοχλεί για τη σκηνή, είναι το πως οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη διαφορετικότητα του τώρα σε σχέση του πως ήταν δεκαετίες πριν. Είναι οφθαλμοφανές ότι τα πράγματα αλλάζουν κάθε δευτερόλεπτο της μέρας. Αλλά αυτό στο οποίο αναφέρομαι, είναι η νοοτροπία. Ακούς στίχους, του στυλ να γυρίσουμε πίσω, όπως ήταν παλιά τα πράγματα, λες και η «σκηνή» ήταν αγνή τότε και τώρα είναι διεφθαρμένη. Πιστεύω ότι πάντα είναι θέμα προοπτικής και αντίληψης και ότι η σκηνή ήταν και θα είναι αυτό που είναι. Είναι θέμα του πως το βλέπεις και πως βλέπεις τον εαυτό σου σ’ αυτό. Κάποιες φορές μπορεί να νιώθεις ότι βρίσκεσαι στο κέντρο όλου αυτού και άλλες στο περιθώριο. Ανέφερες όρους όπως straight-edge/veganism/diy κτλ. Υποστηρίζω τον καθένα απ’ αυτούς. Έχω υιοθετήσει το straight edge εδώ και 14 χρόνια περίπου, όταν ήμουν στο σχολείο. Είμαι vegan καμιά δεκαετία. Το σημαντικό με τέτοιους «τίτλους» είναι το ότι δεν καθορίζουν ποιος είμαι. Μπορείς να με χαρακτηρίσεις όπως θες, έναν άνθρωπο που δεν πίνει ή απλά έναν που δεν του αρέσει να τρώει ζώα… όλα είναι το ίδιο. Απλά στη γλώσσα μας, υπάρχουν λέξεις που περιγράφουν τον τρόπο μου, επομένως, γιατί να μην τις χρησιμοποιήσεις; Δεν με ενδιαφέρει αν οι άνθρωποι με «κοζάρουν» ή με αγνοούν για κάτι τόσο γελοίο, δεν αξίζουν το χρόνο μου.

11. Εκτός απ’ τους Backstabbers Inc. ασχολείστε μ’ άλλα project ή δραστηριότητες;

Ναι, ο Matt έχει ένα project που λέγεται Goodbye Cruel World, το οποίο είναι ένας ψηφιακός hardcore όλεθρος. Ο Jonah έχει μια ακραία thrash μπάντα που λέγεται Ramming Speed και ο Nick παίζει σε μια σκοτεινή metal μπάντα που ακόμα ψάχνουν όνομα .

12. 3 δίσκοι που θα παίρνατε στον τάφο σας.

Δεν θα το σκεφτώ και πολύ, θα απαντήσω ενστικτωδώς. Faith No More – Angel Dust, Sunny Day Real Estate – Diary και το soundtrack του Amelie απ’ τον Yann Tiersen.

13. “This is not escapism, this is power, and beauty, and ugliness”. Ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη! Διαλέξτε τιςτελευταίες λέξεις.

Η υγεία είναι πλούτος.

www.myspace.com/backstabbersinc

1. Hello guys, hope you are doing great! So, let’s start with a brief biography of the band and an introduction to the sick world of your beautiful music, because I think there is a lot of beauty there, especially in this “Kamikaze” album!

Backstabbers Inc was started when I joined the previously existing band formerly called Life Passed On. Life Passed on was started by my brother Matt Serven and our old vocalist Ryan Mckenney. Life Passed On was around for a few years and when I joined the name was changed as well as some members changed and became Backstabbers Inc. As Backstabbers Inc. the band has been around for about 7 years. We’ve put out 2 cd’s, a 3^rd cd was a discography of our many 7’s. We’ve worked with a lot of labels as well, though we’ve found a solid foundation with Trashart!.

2. What bands, artists, musicians, are responsible for the existence of this band?

If I understand this question correctly, you are asking whom our influences are. Across the board though each current member has his own spectrum of personal influences, I’d have to say collectively we were all influenced by 80’s and 90’s thrash like Anthrax and more currently bands like: His Hero Is Gone, Burned Up Bled Dry, Infest, Neurosis, From Ashes Rise, Catharsis, the list could go on. I’m personally very much influenced by Michael Nyman and Yann Tiersen who are modern movie score composers.

3. Well, what was your aim in the first place when you formed this band and what things have changed (if they have) since then? How far do you wanna go with Backstabbers Inc. and what this “how far” means for you?

I don’t think anyone involved had a particular aim. I don’t think we saw a goal abroad and have since continued to aim for it. Instead, I think that the purpose has been to create a soundtrack to our lives. I’ve been thinking a lot lately about this topic and I’ve come to understand that we never aimed to make a particular type of music, by any measure. However conversely, this music is the audible representation to what lies within us. I think musically we’ve become more efficient about conveying what we feel. Our instrumental and orchestrational ideas are better understood by the collective group, therefore have a more balanced outcome than our earlier works. And the topic of ‘how far we want to go’ depends on where are paths extend. Again, we haven’t any real guidelines or limitations set on what or how we create our music. I think we will go as far as we are capable of going, and where-ever that is.

4. I really enjoyed the titles of your songs, like “I Don’t Care How Many Times You’ve Seen Fight Club, You Are Not Tyler Durden” or “Voorhees, Krueger, Myers, and Bush” .Really sarcastic and interesting. Who’s behind the writing of the lyrics or is it a common work between the members of the band?

Ryan McKenney has to this point written nearly every song lyrically as well as has named nearly every song.

5. You have been through many line-up changes through the years. How is the situation now? Did you finally find the stable line-up to stay with?

The situation is the most stable it has been since our first 2 releases. It’s tough to work with people you care about and to have to persist when they can no longer. We have survived though because we have to. This music is a crucial part to our lives.

6. You recently did a European tour, unfortunately Greece was not included (but next time I hope so). Did this tour come to your expectations? Did you notice any big differences between the scenes and the countries you visited?

Yes, sadly neither Greece nor Italy was able to fit into our tour plans. Time was so strict and there were already a lot of miles (or kilometers) to cross. This tour exceeded our expectations, we had heard from friends that touring Europe was great, though our luck has always worked against us. The continent as a whole treated us consistently better than the U.S. People seemed to really appreciate our efforts and we really appreciated their hospitality.

7. It is been 3 years since Kamikaze Missions and still no new album. Is this due to the member changes or you wanted to take your time, work more on new songs? Is there any possibility of a new record in the near future? Would it be in the same vein like kamikaze Missions or shall we expect something new and fresh in your sound?

The time between now and the last release has been due to a lot of different things. Part was certainly member changes and finding the right people to accentuate our sound. Every time we write, I like to think that we are always doing what we’ve been doing since our first demo, just bringing it to the next step. So we aspire to refine our songs and thoughts more on newer material.

8. How’s the things with Trashart!? Would you collaborate with these guys again for a future release or are you going to do something with Yellow Dog that is responsible of the vinyl version of “Kamikaze”?

That’s up to Trashart!, if they’d work with us again. We aren’t the types to shop around, we like to work with whom we know we can trust.

9. Do you have any criteria considering the bands you play with and their attitude, mentality and the venues you choose for your shows?

In some ways we do. As far as bands we’ll play with anyone excluding those who are racist, sexist, homophobic or all around assholes. We avoid playing tough-guy sucker punch shows when we can and if we have a choice, we’ll choose a basement or diy space over a smoke filled bar. We just like to be places that we and whom may come spend the evening with us will feel safe.

10. I would like to hear your opinion, or separately if you prefer, about the punk hardcore scene these days. How you see and relate to words like scene, straight edge, vegan, d.i.y., christian-core, fashion-core, whatever-core? Is there something specific you wanna pass to the masses through your music and lyrics? I know it’s very general the question, so reply as you like, concentrating on what you think more important.

Well, one thing that irritates me about the scene is how people perceive it to be different now than it was decades ago. There is obviously change happening every milli-second of every day. But what I’m talking about is the mentality. You hear lyrics about getting back to what it use to be, as if the ’scene’ was pure at one time and now it’s corrupt. I believe it’s always a matter of perspective, and that the scene has been and will always be what it is. It’s a matter of how you view it and where you see yourself in it. Sometimes you may feel at the center of it all, and other times on the out-skirts. You mentioned terms like straight-edge/veganism/diy etc. I support each of those. I’ve adopted straight-edge about 14 years ago when I was in junior high-school. I’ve been vegan for a decade now. The thing about such ‘titles’ is that they do no define who I am. Though they are a large part of my life. I don’t drink because I’ve always chosen not to, not because I’m straight-edge. I don’t consume animals because I don’t want to, not because I’m vegan. You can call me what you want, simply a person who doesn’t drink or simply someone who doesn’t like to eat animals… it’s all the same. Just in our language, there are words that describe my manner, so why not use them. I don’t care if people roll their eyes at me or discount me over something so lame, they’re not worth my time.

11. Apart from Backstabbers Inc. do you have any other projects or activities?

Yes, Matt has a project called Goodbye Cruel World, which is digital hardcore devastation. Jonah has a radical thrash band called Ramming Speed, and Nick plays in a gloomy metal band that is currently between names.

12. 3 records that you would take to your grave.

I’m not going to take much time to think this through, this is all quick instinct here. Faith No More – Angel Dust, Sunny Day Realestate – Diary and the Amelie score by Yann Tiersen

13. “This is not escapism, this is power, and beauty, and ugliness“. Thanks a lot for the inteview! You choose the final words.

Health is Wealth.

www.myspace.com/backstabbersinc

]]> http://lernaiamera.wordpress.com/2007/07/03/backstabbers-inc/feed/ 0 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2007/07/03/derrota-2/ http://lernaiamera.wordpress.com/2007/07/03/derrota-2/#comments Tue, 03 Jul 2007 02:12:41 +0000 lernaiamera http://lernaiamera.wordpress.com/2007/07/05/derrota-2/ ]]>

Τους Derrota τους είδα κατά τύχη αρχές του 2005 σε μια συναυλία κόλαση και οφείλω να ομολογήσω ότι η σκηνική τους παρουσία ήταν άκρως εντυπωσιακή και επιβλητική. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε κάπου στα τέλη του 2006 και θέτει κάποια ερωτήματα και προβληματισμούς όσον αφορά τη μουσική, αλλά και την κοινωνική πραγματικότητα που επικρατεί στην Ισπανία. Μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική απ’ αυτήν που έχουμε συνηθίσει εδώ (ειδικά όσον αφορά τις συναυλίες), αλλά σε γενικές γραμμές πολύ πιο ανοιχτή, χωρίς τόσες παρωπίδες και περιορισμούς. Να ευχαριστήσω τον Iker και τη Jenny που βοήθησαν στη μετάφραση της συνέντευξης.

1. Γεια χαρά σε όλους! Πριν απ’ όλα, δώστε μου κάποιες πληροφορίες για το γκρουπ, ένα σύντομο βιογραφικό, πότε αρχίσατε, τι σας ώθησε στη δημιουργία του, δισκογραφία κτλ…

Λοιπόν, αρχίσαμε το καλοκαίρι του 2003 γιατί είχαμε πολύ όρεξη να παίξουμε. Αρχικά είχαμε την ιδέα να παίξουμε crust και σιγά σιγά αυτό άρχισε να παίρνει μορφή (αν και ακόμα το ψάχνουμε θα έλεγα). Όλοι παίζαμε σε διαφορετικές μπάντες (Zanussi, Adiaphoria, Disyouth είναι μερικές απ’ αυτές) και γνωριζόμασταν από παλιά, έτσι η δημιουργία του γκρουπ ήταν φυσικό επακόλουθο. Το άσχημο ήταν ότι αργήσαμε αρκετά μέχρι να βρούμε κάποιο όνομα (ήδη είχαμε κάνει κάποιες συναυλίες χωρίς να έχουμε καταλήξει σε κάποιο όνομα…).

Το Φλεβάρη του 2005 γράψαμε το πρώτο LP και βγήκαμε σε περιοδεία στην Ευρώπη με τους Moho. Αργότερα γράψαμε μερικά split eps, τα οποία κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό (με τους Σουηδούς Ambulance και με τους Horrör από την Βαρκελώνη). Τώρα περιμένουμε να βγάλουμε ένα δίσκο μαζί με τους Leadershit· πιστεύουμε να έχει κυκλοφορήσει μες τους επόμενους μήνες. Επίσης, γράφουμε τραγούδια για κάποια μελλοντική κυκλοφορία και παίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούμε.

2. Τι σας έχει επηρεάσει σαν μπάντα όσον αφορά τη μουσική, αλλά και την ίδια τη ζωή;

Αρκετά πράγματα και διάφορες μπάντες. Μας έχουν επηρεάσει εμπειρίες απ’ την προσωπική μας ζωή (θετικές και αρνητικές) και επίσης τα πράγματα που βλέπουμε να συμβαίνουν στον κόσμο. Θα ήταν πολύ δύσκολο να φτιάξουμε μια λίστα με τις επιρροές μας και ειδικά όσον αφορά τη μουσική, καθώς και οι 3 ακούμε πολύ και συνεχώς. Προσπαθούμε να έχουμε μια diy αισθητική και παρόλο που δεν μιλάμε απευθείας ούτε για τo punk ούτε για την αναρχία μέσα απ’ τα κομμάτια μας, θεωρούμε ότι φαίνονται αυτές οι επιρροές και απόψεις στη μουσική μας. Κάθε μέλος του γκρουπ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με κάποια πολιτική λογική ή ακόμα και μουσική (αν και ξέρουμε ότι υπάρχουν ένα σωρό ταμπέλες και κατατάξεις).

3. Σας είδα 2 φορές ζωντανά στην Βαλένθια, πριν από περίπου 2 χρόνια και ήταν ξεκάθαρο ότι υποστηρίζετε τη λογική του diy, καθώς και τις καταλήψεις. Θα ήθελα να μου δώσετε κάποιες πληροφορίες πάνω στο πως λειτουργούν οι καταλήψεις εκεί, η punk σκηνή κτλ. Εδώ για διάφορους λόγους έχει περάσει μια λογική, που δεν επιτρέπει σε μπάντες που παίζουν σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους χώρους να παίξουν σε μαγαζιά… Συμβαίνει αυτό στην Ισπανία;

Η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα, όσον αφορά τις καταλήψεις στην Ισπανία, είναι πολύ διαφορετικά σε κάθε πόλη. Δεν είναι το ίδιο η Βαρκελώνη με τη Βαλένθια ή η Χώρα των Βάσκων με την Ανδαλουσία. Η Βαρκελώνη είναι μια ειδική περίπτωση, σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι μια πόλη σπάνια σ’ αυτό το θέμα. Στη Βαλένθια όλα είναι αρκετά αβέβαια και επαναλαμβανόμενα. Σχεδόν πάντα επαναλαμβάνεται ο ίδιος τύπος κατάληψης, με ελάχιστες διαφορές από κάποια προηγούμενη. Βασικά, ποτέ δεν υπήρχαν περισσότερα από 2-3 κοινωνικά κέντρα να λειτουργούν ταυτόχρονα και δεν είναι παράξενο που καμιά κατάληψη δεν κατάφερε να κρατήσει παραπάνω από 1 ή 2 χρόνια. Αυτό καίει πολύ τον κόσμο και εκφράζει την αβεβαιότητα. Επιπλέον, εξαρτάται απ’ την περίπτωση, μπορεί να συναντήσεις κόσμο νέο, πολύ άπειρο που νομίζουν ότι είναι έξυπνοι και το μόνο που κάνουν είναι να ξεφεύγουν με ναρκωτικά και να δημιουργούν προβλήματα. Επίσης, κόσμο νέο και άπειρο, με πολύ όρεξη να κάνουν πράγματα, που δουλεύουν και προσπαθούν για να πάνε όλα καλά και επιπλέον το διασκεδάζουν. Υπάρχουν απ’ όλα· οι περισσότεροι είναι εντάξει άτομα και παρ’ όλα τα λάθη και τις ελλείψεις, είναι ωραία να στηρίζεις αυτά τα πράγματα γιατί είναι δικά μας. Κάτι το οποίο μας στεναχωρεί πολλές φορές, ειδικά στις συναυλίες, είναι η έλλειψη οργανωτικότητας και σοβαρότητας. Αυτό κουράζει και επιπλέον σε τσαντίζει. Αλλά θα ήταν χειρότερα αν δεν υπήρχαν καταλήψεις, αυτό είναι εμφανές. Και όχι μόνο για τις συναυλίες!

Όσον αφορά αυτό με τα μαγαζιά, εδώ δεν συμβαίνει, εκτός και αν δεν το ξέρουμε. Δεν είναι παράξενο να παίζεις σε μαγαζιά ή αίθουσες. Εμείς το έχουμε κάνει πολλές φορές. Εξαρτάται ποιος κανονίζει τη συναυλία και τι πιθανότητες υπάρχουν σε μια πόλη να παίξεις (κάποιες φορές δεν υπάρχουν καταλήψεις και πρέπει να παίξεις σε κάποιο μπαρ ή κλαμπ). Δεν υπάρχουν απαγορεύσεις, του τύπου είσαι ανεξάρτητος άρα δεν παίζεις σε μαγαζιά. Υπάρχουν προβλήματα στο να κανονίσεις ένα live, αλλά όταν αυτό γίνει ο τύπος της μουσικής δεν είναι εμπόδιο. Αν και όλα εξαρτιούνται από τον ιδιοκτήτη και τι θέλει αυτός για το μπαρ του, αυτό είναι οφθαλμοφανές.

Τέλος πάντων, μου έχει δοθεί η εντύπωση ότι ένα μαγαζί για σένα, δεν είναι ακριβώς το ίδιο όπως και για μας. Υπάρχουν μαγαζιά με σεκιουριτάδες ή πορτιέριδες, αυστηρούς κανόνες και πολλά σκατά διοικητικά και σ’ αυτά δεν παίζουμε· αλλά υπάρχει κι άλλος τύπος μαγαζιών που δεν είναι έτσι και συνηθίζουν να κάνουν πολλές punk, hardcore συναυλίες κτλ.

4. Πάνω στο ίδιο θέμα θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι ακόμα, είδα μια συναυλία στην Ισπανία που με ξάφνιασε πολύ… Skaparrapid, Sin Dios και Tocho στην Pepica La Pilona (βαλενθιάνικη κατάληψη) στις 6 Δεκέμβρη του 2005. Η κατάληψη έμοιαζε με μαγαζί εντελώς, υπήρχε «πόρτα», εισιτήριο 6 ευρώ, αγορασμένο από παραθυράκι που έμοιαζε καταστήματος και σφραγίδα στο χέρι. Ποια είναι η γνώμη σας πάνω σ’ αυτό;

Αν θυμάμαι καλά αυτή η συναυλία έγινε για να μαζευτούν κάποια χρήματα, για την οργάνωση ενός αυτοοργανωμένου χώρου σε ένα χωριό κοντά στην Βαλένθια, όπως επίσης και για να πληρωθούν διάφορα χρέη και έξοδα του χώρου στην περιοχή Καμπανιάλ (Pepica La Pilona). Οι Sin Dios και οι Skaparrapid ήταν πάντα γκρουπ που μάζευαν πολύ κόσμο και αυτό απ’ τη μια πλευρά εξυπηρετεί στο να μαζευτούν αρκετά χρήματα, αλλά απ’ την άλλη φέρνει και πολλά προβλήματα, λόγω του μεγέθους του κόσμου που έρχεται να παρακολουθήσει τη συναυλία. Επίσης, είναι μπάντες που πληρώνονται καθώς θεωρούνται σημαντικές και έχουν τα έξοδα τους, γι’ αυτό και η συναυλία είναι λίγο πιο ακριβή από άλλες φορές ( με την είσοδο γίνεται προσπάθεια να μαζευτούν χρήματα για τα έξοδα της συναυλίας και για να εξοικονομηθούν αρκετά σε περίπτωση που τύχει κάτι, ώστε να υπάρχει αντίσταση). Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ο κόσμος που κανονίζει τέτοιου είδους συναυλίες και πολλές άλλες, δεν βγάζει λεφτά, δεν είναι δουλειά επί πληρωμής, ούτε γίνεται για να ζουν κάποιοι απ’ αυτό, αλλά για να πληρώνονται δικηγόροι, η οργάνωση κάποιας εκδήλωσης κ.α.

Δεν ξέρω πως είναι στην Ελλάδα, αλλά στην Βαλένθια υπάρχουν μερικές φορές προβλήματα στην είσοδο· κόσμος που δεν θέλει να πληρώσει ή κόσμος που κατουράει στο δρόμο και στις πόρτες των γειτόνων, μεθυσμένοι ή χάλια από ναρκωτικά που δημιουργούν προβλήματα κτλ. Σε διαβεβαιώνω ότι χρειάζεται κάποιος στην πόρτα, για να αποφεύγονται τέτοιου είδους προβλήματα, αυτοί δεν είναι πορτιέρηδες, ούτε «δουλεύουν» για την κατάληψη, αλλά είναι αυτοί που την οργανώνουν. Δεν είναι πορτιέρηδες με την έννοια που δίνεις στη λέξη, αν και θα μπορούσες να το πεις, μόνο στο ενδεχόμενο του ότι μερικές φορές υπάρχει κόσμος (που είναι στην πόρτα) που ξεπερνάει τα όρια και φέρετε άσχημα σε άλλους κτλ. Αλλά αυτό μπορεί να σου συμβεί σε οποιοδήποτε μέρος. Επίσης πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν σέβονται τον κόπο τον υπολοίπων και αυτό δημιουργεί πολύ άγχος. Είναι εύκολο να τσαντιστείς με συγκεκριμένες συμπεριφορές.

6 ευρώ δεν είναι ακριβά αν σκεφτείς ότι αυτά τα λεφτά προορίζονταν για τη χρηματοδότηση σημαντικών πραγμάτων και στην κάλυψη των εξόδων της συναυλίας. Μπορεί να σου φαίνεται ακριβή η τιμή του εισιτηρίου σε σχέση με άλλες συναυλίες συνηθισμένες (που κοστίζουν από 3 ως 5 ευρώ), αλλά τόσο κοστίζουν εδώ και είναι η τιμή που πρέπει να μπει σ’ αυτές τις συναυλίες, που έχουν γίνει με πολύ κόπο και υπηρετούν στην πραγμάτωση σημαντικών εκδηλώσεων ή στη βοήθεια κόσμου που αντιμετωπίζει δίκες. Η αγορά του εισιτηρίου από παραθυράκι είναι επίσης κάτι το λογικό, γιατί αν υπάρχει πολύς κόσμος θα πρέπει να μοιραστούν οι δουλειές. Άλλος στην πώληση εισιτηρίων, άλλος που πρέπει να’ ναι στην πόρτα κτλ. Η ύπαρξη της σφραγίδας έχει να κάνει με τα άτομα που προσπαθούν να τρυπώνουν στις συναυλίες και εθελοτυφλούν στο ότι τα χρήματα προορίζονται για ανθρώπους, που στην καλύτερη των περιπτώσεων, συνελήφθησαν σε μια πορεία ή σε μια εκκένωση (κατάληψης). Δεν τους ενδιαφέρει ότι υπάρχει κόσμος που προσπάθησε, για να πετύχει το live και ενώ υπάρχουν πολλοί άλλοι που πληρώνουν την είσοδο (για τα έξοδα, χρήματα στις μπάντες που περιοδεύουν ή δραστηριότητες), υπάρχει και ο κόσμος που προτιμάει να τρυπώνει τσάμπα στις συναυλίες για λογικές ηλίθιες. Είναι δυσάρεστο αλλά έτσι είναι η πραγματικότητα. Οι σφραγίδες χρησιμοποιούνται σε πολλές συναυλίες για να διευκολύνουν την κατάσταση, για να μην χρειάζεται οι άνθρωποι που είναι στην πόρτα να τσεκάρουν όλη την ώρα ποιος πάει να μπει στα κρυφά. Είναι διαφορετικό να μην έχουν λεφτά και να το εξηγούν, αλλά επίσης, συμβαίνει και το γεγονός ότι λένε πως δεν έχουν και μετά από λίγο τους βλέπεις να αγοράζουν μπύρες ή οτιδήποτε άλλο, ενώ για την είσοδο δεν έχουν. Για να γίνουν «κομμάτια» όμως έχουν. Αυτό συμβαίνει συχνά στην Βαλένθια και θα έλεγα σε όλη την Ισπανία. Ίσως στην Ελλάδα είναι πολύ διαφορετική η κατάσταση, αλλά εδώ έτσι είναι, αν και ευτυχώς η πλειοψηφία του κόσμου δεν συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο.

Οι προβληματισμοί που θέτεις με την ερώτηση σου, εδώ αντιθέτως, θεωρούνται κάτι το φυσιολογικό και κανείς δεν σκέφτεται την κατάληψη σαν ένα «μαγαζί» επειδή υπάρχει κάποιος στην πόρτα, μια σφραγίδα κτλ. Αν κάποιος σκεφτόταν ότι οι καταλήψεις μοιάζουν με μαγαζιά δεν θα ήταν γι’ αυτούς τους λόγους…

5. Πώς είναι η κατάσταση τώρα με τις καταλήψεις στην Βαλένθια; Θυμάμαι ότι ήθελαν να κλείσουν την Discordia (κατάληψη στην περιοχή Κάρμεν), η Pepica la Pilona αντιμετώπιζε προβλήματα και γενικά υπήρχαν πολλές κινητοποιήσεις και πορείες.

Λοιπόν, αυτόν τον καιρό τα πράγματα πάνε μάλλον προς το χειρότερο. Έχει περάσει πολύς καιρός που εκκένωσαν την Discordia και γκρέμισαν το κτίριο. Την Pilona την κάψανε σχετικά πρόσφατα. Υποθέτουμε πως την ευθύνη φέρει το Δημαρχείο (αν και η υπόθεση είναι πολύ μυστηριώδης) αφού του χρόνου θα γίνει στο λιμάνι το «Κόπα Αμέρικα» των πλουσίων και θέλουν να καθαρίσουν την ζώνη της παραλίας και να γκρεμίσουν την περιοχή Καμπανιάλ (όπου βρισκόταν και η Pilona). Αλλά τους βγήκε άσχημα, γιατί κατελήφθη ξανά ένα άλλο σπίτι που είχε εκκενωθεί πριν μερικά χρόνια (Malas Pulgas). Έτσι, υπάρχουν δύο κοινωνικά κέντρα στη Βαλένθια που λειτουργούν (Malas Pulgas και L´Horta). Γενικά υπάρχουν λιγότερες πορείες, αν και υπήρξε μία πριν λίγο καιρό, σαν διαμαρτυρία πριν το κάψιμο της Pilona. Πρόσφατα, κατελήφθη ένας νέος χώρος αλλά δεν λειτουργεί ακόμη λόγο του ότι πρέπει να καθαριστεί και να προετοιμαστεί.

6. Υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις σκηνές και τις καταλήψεις στην Ισπανία; Καταλωνία, Χώρα των Βάσκων, Ανδαλουσία…

Όπως είπαμε και πριν κάθε πόλη είναι διαφορετική. Η κατάσταση δεν είναι η ίδια αν πας στο Μπούργος και μετά στη Γρανάδα. Υπάρχουν πόλεις που είναι αδύνατο να καταληφθεί ένας χώρος, κάτι που δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν πανκς, αναρχικοί ή κόσμος που γουστάρει το hardcore. Υπάρχουν όμως διαφορές αβυσσαλέες. Η Χώρα των Βάσκων για παράδειγμα, δεν έχει τίποτα κοινό με κανένα μέρος της Ισπανίας. Υπάρχουν μικρά χωριά εκεί που το καθένα έχει τις καταλήψεις του, κάτι το οποίο σε άλλα μέρη όπως η Καστίλλη είναι αδιανόητο. Και όπως είπαμε και πριν, η Βαρκελώνη είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Εκεί υπάρχουν πάρα πολλές καταλήψεις και πολύς κόσμος που τις στηρίζει.

Όσον αφορά τη μουσική, ίσως πριν κάποια χρόνια υπήρχαν περισσότερες διαφορές από τώρα. Υπάρχουν ακόμη, αλλά χάρη σε μέσα όπως το ίντερνετ, καινούρια πράγματα φτάνουν σε όλα τα μέρη και μερικές φορές ξαφνιάζεσαι, όταν εμφανίζονται εκπληκτικά γκρουπ από τόπους απόμακρους, που δεν θα το περίμενες και αρκετές φορές πολύ ανώτερα από μπάντες μεγάλων πόλεων.

7. Γνωρίζω ότι αυτή η ερώτηση είναι περίπλοκη και σύνθετη και χρειάζονται τουλάχιστον 100 σελίδες για να απαντήσει κάποιος, αλλά θα ήθελα την γνώμη σας πάνω στο θέμα της αυτονομίας της Χώρας των Βάσκων και της Καταλωνίας. Αν δεν θέλετε να απαντήσετε δεν υπάρχει πρόβλημα…

Αυτό το θέμα είναι πολύ σύνθετο. Δεν γνωρίζουμε αν στην Ελλάδα έχετε κάποιο παρόμοιο πρόβλημα, αλλά στην Ισπανία ο εθνικισμός και ο τοπικισμός πάντα ήταν σταθεροί θεσμοί και ειδικά από τα τέλη του 19ου αιώνα. Πρέπει να τονίσουμε ότι από το μεσαίωνα μέχρι και αυτό που είναι τώρα η Ισπανία, ήταν χωρισμένη σε βασίλεια. Κάθε βασίλειο είχε το βασιλιά και τους νόμους του. Όταν ενοποιήθηκαν τα βασίλεια οι νόμοι (δημοτικοί) συνέχισαν να υπάρχουν. Η Καταλωνία, η Αραγωνία και η Βαλένθια έχασαν τους δημοτικούς τους νόμους με αποτέλεσμα να υποστούν μια στρατιωτική ήττα κατά τη διάρκεια του «Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής» (αρχές 18ου αιώνα), η οποία έδωσε το θρόνο στους Βουρβόνες. Το μίσος είναι παλιό αλλά η Χώρα των Βάσκων δεν έχασε τους νόμους της μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, για να έχεις μια γενική εικόνα του προβλήματος.

Ο ισπανικός εθνικισμός ήταν πάντα αδιάλλακτος απέναντι στις άλλες γλώσσες και κουλτούρες της χώρας. Δεν τους άφηνε πολιτικό περιθώριο, το οποίο μεταφράζεται σε μανία και απογοήτευση. Οι αποκτημένες αυτόνομες περιοχές της Δεύτερης Προεδρικής Δημοκρατίας, της Γαλικίας, Καταλωνίας και Χώρας των Βάσκων (η Βαλένθια δεν μπόρεσε γιατί ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος) καταστράφηκαν απ’ το Φράνκο. Η καταστολή εκεί υπήρξε πολύ ισχυρή και επηρέασε πολύ κόσμο, όχι μόνο τους αναρχικούς, τους σοσιαλιστές ή τους κομμουνιστές αλλά επίσης, τους εθνικιστές και εκείνους που δεν ήταν εντελώς Ισπανοί για τους Φρανκιστές. Ας πούμε ότι επηρέασε πολύ κόσμο των μεσαίων τάξεων ή και πιο ευκατάστατους, το οποίο αύξησε την αναστάτωση. Η δικτατορία κράτησε 40 χρόνια.

Από την μετάβαση στη δημοκρατία (‘70) κατάφεραν να κάνουν τις αυτόνομες περιοχές (ανάμεσα στα τέλη του 70 και αρχές του 80) να μην έχουν καμία σχέση με την ανεξαρτησία, ούτε άφησαν κάποια πιθανότητα για ανεξαρτησία όπως επιθυμούσαν κάποιοι. Το πρόβλημα της τρομοκρατίας του ΕΤΑ προέρχεται απ’ αυτήν την πολιτική απογοήτευση, την αίσθηση κυριαρχίας-εξουσίας (επιπλέον από την αποικιοκρατία) και από την απόρριψη των Ισπανών που μετανάστευαν εκεί (η Καταλωνία και η Χώρα των Βάσκων είναι οι περιοχές της Ισπανίας, μαζί με τη Μαδρίτη, οι πιο πλούσιες, με μεγαλύτερες και καλύτερες βιομηχανίες, μια μπουρζουαζία ιδιαίτερα προσοντούχα για το εμπόριο και γι’ αυτό το λόγο υπήρξε έντονη μετανάστευση εκεί μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα). Ακόμα διατηρούν μια γλώσσα και χαρακτηριστικά κουλτούρας πολύ διαφορετικά, όπως επίσης έχουν στην Γαλικία, στη Βαλένθια και στην Αστούριας.

Δεν μας φαίνεται άσχημο το θέμα με τις αυτόνομες περιοχές. Δεν μας αρέσουν οι εθνικισμοί, αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κατάσταση δεν είναι τόσο απλή για να απορρίψεις το ένα ή το άλλο. Στην Ισπανία, χάρη στην τρομοκρατία του ΕΤΑ ή τις απαιτήσεις της Καταλωνίας για μεγαλύτερη αυτονομία, μεγαλώνει ο ισπανικός εθνικισμός, το οποίο κάνει τον Βάσκικο και τον Καταλανικό εθνικισμό να μεγαλώνουν επίσης. Είναι ένας φαύλος κύκλος που τρέφουν οι πολιτικοί και οι φανατικοί και δεν επωφελείται κανείς άλλος απ’ αυτό. Αυτό που είναι αδύνατο, είναι η ανεξαρτησία καθώς θα ήταν καταστροφικό για την Ισπανία, καθώς επίσης για τη Χώρα των Βάσκων ή την Καταλωνία, σε περίπτωση μποϋκοτάζ. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση πιθανότατα δεν θα το δεχόταν και θα το παρεμπόδιζε. Είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθεί μια προσφυγή, ένα δημοψήφισμα, το οποίο είναι κάτι που πάντα απαιτείται και θεωρείται δίκαιο περιλαμβανόμενου ότι μιλάμε δημοκρατικά.

Εκτός απ’ αυτό, είναι και πρόβλημα κουλτούρας. Τα καστιλιάνικα (castellano, τα οποία απλά τα ονομάζουν ισπανικά) υπερνικούν τις υπόλοιπες παραδοσιακές γλώσσες των διαφόρων περιφερειών, κάτι το οποίο δυσαρεστεί πολύ κόσμο που μένει σ’ αυτές και μιλάει αυτές τις γλώσσες. Είναι άσχημο να κάνεις πολιτική τις γλώσσες, γιατί τελικά καταλήγεις να σκέφτεσαι ότι αν μιλάς την τάδε γλώσσα, έχεις και την τάδε ιδεολογία και αυτό είναι ψέμα. Εμείς (Derrota) δεν μιλάμε τη βαλενθιάνικη γλώσσα (καταλανικά) αλλά τα καστιλιάνικα, έτσι μας μόρφωσαν, αλλά αυτό δεν αναιρεί το ότι είμαστε ικανοί να καταλαβαίνουμε την πλούσια κουλτούρα των καταλανικών. Καταλαβαίνουμε ότι για πολύ κόσμο αυτό είναι σημαντικό και νιώθουν διαφορετικοί σε σχέση με τους υπόλοιπους Ισπανούς αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι κακό ή καλό, είναι μια αίσθηση, ένα συναίσθημα να προστατέψεις κάτι που σου ανήκει. Αλλά ο εθνικισμός συνηθίζει να είναι δημαγωγός στις γλώσσες και να πολιτικοποιεί τους τρόπους που μπορεί να επικοινωνεί ο κόσμος. Και αυτό είναι αηδιαστικό.

Θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχαν σύνορα και εθνικισμοί. Θα ήταν καλύτερα να ζούσαμε διαφορετικά, όμως η πραγματικότητα είναι όπως είναι σήμερα. Στην εθνική πολιτική, ειδικά το «λαϊκό κόμμα» (PP, δεξιοί) μετατρέπει αυτό το θέμα σε μια συνεχή σύσπαση και πάλη, μετατρέποντας συμπεριφορές και ιδέες σε εγκλήματα και τελικά δεν είναι όπως ισχυρίζονται ότι είναι και αυτό εξοργίζει τον κόσμο. Στην πραγματικότητα συμβαίνει μια πάλη μεταξύ δυο εθνικισμών, του ισπανικού και του μη ισπανικού· και στη μέση υπάρχει ο κόσμος που δε νιώθει εθνικιστής. Σ’ αυτό το σύνολο υπάρχουν άνθρωποι που είναι ικανοί να καταλάβουν τα αιτήματα των περιφερειών και των χωριών, αλλά δεν είναι ασύμβατοι, για παράδειγμα, με τον διεθνισμό ή ακόμα και την αναρχία. Άλλοι άνθρωποι, μη εθνικιστές, έχουν φτάσει στο σημείο να έχουν βαρεθεί τόσο αυτή τη διαμάχη που απλά θεωρούν όλους τους εθνικισμούς το ίδιο. Αυτό εξαρτάται απ’ τον άνθρωπο.

Να πούμε ότι ένα πρόβλημα κουλτούρας έχει μετατραπεί σε πολιτικό πρόβλημα και προσπαθούν να δώσουν μιλιταριστική λύση με καταστολή, με τέτοιο τρόπο ώστε η κουλτούρα και η πολιτική να συγχωνευτούν, για να είναι πρόβλημα κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό και το κράτος και η κοινωνική γνώμη να είναι ανίκανες να το λύσουν, γιατί ξυπνάει πολλά πάθη. Υπάρχουν πολλές προκαταλήψεις γύρω απ’ αυτό το πρόβλημα και πολλά εκλογικά συμφέροντα, που εμποδίζουν θαρραλέες πολιτικές που θα βοηθούσαν τουλάχιστον να εξαλειφθεί η κρισιμότητα του θέματος. Για παράδειγμα, με την «πορεία για την ειρήνη» στην Χώρα των Βάσκων, κάθε μέρα στην τηλεόραση βγαίνουν οι πολιτικοί συντρίβοντας ο ένας τον άλλο για το τίποτα και στη μέση βρίσκεται ο κόσμος, έχοντας βαρεθεί τα πάντα και το σκληρό και άχρηστο θέαμα που δημιουργείται γύρω απ’ αυτό το πρόβλημα και μπορεί να στοιχίσει πολλές ζωές. Είναι ένα παράδειγμα περισσότερο για την υποκρισία των δημοκρατών αυτής της χώρας. Το PP ειδικά, χάρη στο μήνυμα του μίσους του και χάρη στη συνεχή αναφορά του στον ΕΤΑ αποκτάει πολλούς ψήφους στην Ισπανία, χωρίς να ενδιαφέρεται ότι το πρόβλημα, με δικιά του ευθύνη, δεν λύνεται. Πλέον, φαίνεται ότι ο ΕΤΑ επέστρεψε στην ενεργό δράση, αφού τοποθέτησε μια βόμβα στο αεροδρόμιο της Μπαράχας (Μαδρίτη). Θα δούμε, αλλά σίγουρα οι γύπες πολιτικοί θα παλέψουν για το ψοφίμι και οι ακραίοι εθνικιστές Ισπανοί, παρόλο που λένε ότι μισούν την τρομοκρατία, εάν χάρη σ’ αυτόν καταφέρουν να χάσει το PSOE (το κόμμα που υποτίθεται είναι της αριστεράς και κυβερνάει τώρα), σίγουρα θα είναι ευχαριστημένοι. Χρησιμοποιούν την τρομοκρατία για τις εκλογές, αλλά αυτό που είναι χειρότερο είναι ότι κάνουν τον κόσμο να πιστεύει ότι οι μόνοι εθνικιστές είναι οι Βάσκοι ή οι Καταλανοί, όταν εκείνοι είναι ακραίοι εθνικιστές Ισπανοί. Και τελειώνοντας, είναι αηδιαστικοί, γιατί τέτοιου είδους άνθρωποι κάνανε πάντα τα χειρότερα για αυτήν τη χώρα. Και είναι οι πιο επικίνδυνα υποκριτές, γιατί λένε ότι είναι δημοκράτες, αλλά μόνο όταν κερδίζουν οι δικοί τους. Τους αξίζει να πεθάνουν ή το λιγότερο να υποφέρουν. Τόσο απλά.

8. Υπάρχει κάποια ανεξάρτητη εταιρεία στη Βαλένθια και γενικότερα στην Ισπανία που βοηθάει τις μπάντες να βγάλουν τα cd τους; Προτιμάτε να βγάζετε τη μουσική σας μόνοι σας; Είδα στην ιστοσελίδα www.be-part.org ότι θα κυκλοφορήσετε ένα split με τους Leadershit. Μπορείτε να μου πείτε κάτι πάνω σ αυτό;

Στην Ισπανία υπάρχουν πολλές εταιρείες που τυπώνουν δίσκους ή βοηθούν τις μπάντες. Το να το κάνεις μόνος σου είναι κάτι το πολύ όμορφο, παρ΄ όλη την προσπάθεια που χρειάζεται να καταβάλλεις. Εμείς, αν και μας βοηθούν να τυπώσουμε τους δίσκους, προσπαθούμε να αναμειγνυόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούμε στο τύπωμα. Πράγματι, είναι ζήτημα χρημάτων, εμείς φτιάχνουμε τα εξώφυλλα, τα σχέδια, τα πάντα. Επίσης, μιλάμε με το εργοστάσιο που θα κάνει τις κόπιες και στην περίπτωση που δεν έχουμε τα χρήματα που χρειάζονται για την έκδοση, θα πρέπει ζητήσουμε βοήθεια και αν υπάρχει κάποιος που ενδιαφέρεται, θα χρηματοδοτήσει την κυκλοφορία, αλλά εννοείται όχι με νοοτροπία επιχειρηματική, αλλά πάντα μες το πνεύμα του diy.

Στο χωριό Carcaixent (δεν έχω ιδέα πως προφέρετε), πολύ κοντά στη Βαλένθια βρίσκεται η Trabuc Records (www.nodo50.org/trabucrecords) , που φέρει και την ευθύνη για την έκδοση των δίσκων μας και ελπίζουμε να συνεχίσει να το κάνει, αν και δεν απορρίπτουμε την περίπτωση να εκδώσουμε το νέο δίσκο μόνοι μας (όπως και το πρώτο μας LP). Είναι σαν μια συνεργασία επειδή είμαστε φίλοι. Ο Eduard (που έχει την Trabuc) αν θέλει και μπορεί, το κάνουμε, αν όχι, απλά όχι. Δεν υπάρχει καμιά υποχρέωση εμπορική ή επιχειρηματική σ’ αυτό, η Trabuc δεν είναι μια δισκογραφική και σαν κι αυτήν υπάρχουν αρκετά label στην Ισπανία που βγάζουν πολύ καλούς δίσκους.

Όσον αφορά το split με τους Leadershit όπου να ‘ναι θα βγει. Μένουν κάποιες λεπτομέρειες να τελειώσουν στο εξώφυλλο. Ελπίζουμε κάπου μετά τα Χριστούγεννα να κυκλοφορήσει. Όποιος θέλει, μπορεί να ακούσει κάτι στο www.myspace.com/derrota.

9. Εκτός απ’ τους Derrota ασχολείστε με κάτι άλλο; Έχετε άλλες δραστηριότητες ή άλλα γκρουπ;

Εκτός απ’ το να ζούμε τη ζωή, όσον αφορά τη μουσική ο Oscar και ο Huevo παίζουν μαζί στους Antiplayax (ένα στυλ d-beat με punk). Ο Huevo παίζει επίσης στους Cemento (ψυχεδελικό stoner). Ο Nuño τραγουδάει σε μια μπάντα που λέγεται Desguace (punk rock) και σε λίγο καιρό θα έχουν έτοιμο ένα demo, όπως επίσης και οι Antiplayax.

Επίσης, ο Oscar με ένα φίλο βγάζουν ένα φάνζιν που λέγεται Manual. Ο Nuño έχει ένα άλλο φάνζιν (Libreto), αν και έχουν περάσει 2 χρόνια χωρίς να έχει βγάλει κάποιο καινούριο τεύχος. Επιπλέον οργανώνουμε συναυλίες, κολλάμε αφίσες, καταλαμβάνουμε χώρους ή συνεργαζόμαστε με καταλήψεις… Στην πραγματικότητα, προσπαθούμε να μοντάρουμε ένα κοινωνικό κέντρο, αλλά αυτή τη φορά νοικιάζοντας το χώρο. Έχουμε δει διάφορους χώρους, αλλά ακόμα τίποτα δεν είναι σίγουρο, πάντως αργά ή γρήγορα θα το κάνουμε. Φιλοδοξούμε να έχουμε δραστηριότητες όλων των τύπων και θέλουμε να το νοικιάσουμε για να είναι κάτι πιο σταθερό και σίγουρο, γιατί το να καταλαμβάνεις γίνεται όλο και πιο δύσκολο και αβέβαιο τελευταία στη Βαλένθια. Αν και συνεχίζουν να γίνονται πραγματάκια (πρόσφατα, όπως αναφέραμε και πριν, κατελήφθη ένα εργοστάσιο το οποίο χρειάζεται καθαρισμό, παροχή φωτισμού κτλ.).

10. Έχετε κάνει συναυλίες εκτός Ισπανίας; Τι σκέφτεστε για το μέλλον; Κάποια ευρωπαϊκή περιοδεία ίσως;

Όπως είπαμε και πριν, ανάμεσα στο Φλεβάρη και το Μάρτη του 2005 κάναμε μια ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Μαδριλένιους Moho (Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Σουηδία, Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία). Επίσης, παίξαμε σε ένα φεστιβάλ στην Αγγλία τον Οκτώβρη του 2005, αλλά μόνο ένα live. Το περασμένο καλοκαίρι (2006) προσπαθήσαμε να κάνουμε άλλη μια περιοδεία στην Ευρώπη, αλλά τελικά δεν τα καταφέραμε. Τώρα προσπαθούμε να κανονίσουμε κάποιες συναυλίες στο Μεξικό, μόνο για δέκα ή δεκαπέντε μέρες, γιατί λόγω δουλειών δεν μπορούμε περισσότερο. Προσπαθούμε να βγαίνουμε απ’ τη Βαλένθια όποτε μπορούμε και έχουμε παίξει σε αρκετές πόλεις της Ισπανίας (Βαρκελώνη όπως και άλλες πόλεις της Καταλωνίας, Μαδρίτη, Σαραγόσα, Λογκρόνιο, Πάλμα ντε Μαγιόρκα, Αλικάντε, Αβιλές, Αλμπαθέτε, Λα Γουάρδια, Λα Κορούνια, σε διάφορες πόλεις της Χώρας των Βάσκων κ.α.)

Θα μας άρεσε (αν και τίποτα δεν είναι ακόμα σίγουρο) να κάνουμε το Νοέμβρη του 2007 άλλη μια ευρωπαϊκή περιοδεία, συμπεριλαμβάνοντας και την Ελλάδα επειδή όπως μας είπες, θα μπορούσες να κανονίσεις μερικά live εκεί. Σκεφτόμασταν να το μιλήσουμε αυτό ήσυχα και αργότερα… Δεν υπάρχει κάτι σίγουρο προς το παρόν, αλλά θα μας άρεσε πολύ.

11. Ποια γκρουπ απ’ την ισπανική σκηνή είναι αξιόλογα κατά η γνώμη σας; Γνωρίζετε κάτι απ΄την ελληνική punk hardcore σκηνή;

Δεν γνωρίζουμε κάτι για την ελληνική σκηνή, εκτός της μπάντας που έβγαλε το split LP με τους Mushroom Attack και έβγαλε η Loony Tunes (δεν μπορούμε να γράψουμε το όνομα γιατί το αλφάβητό μας είναι διαφορετικό). Αλλά πρέπει να πούμε ότι αυτή η μπάντα δεν μας άρεσε…

Υπάρχουν πολλές και πολύ καλές μπάντες στο ισπανικό κράτος: Moho, Erantzun, Black Panda, Wilson, Heroïna, Horrör, Leadershit, Looking For An Answer, Ortodox, OTAN, Las Amantes De Führer, Karkaba, Muletrain… Η λίστα είναι ατελείωτη…

12. Θα θέλατε να συμπληρώσετε κάτι περαιτέρω στην συνέντευξη; Βασικά, δεν έχω να ρωτήσω κάτι άλλο. Ευχαριστώ για τις απαντήσεις!

Ελπίζουμε να μην είναι πολύ δύσκολο να μεταφραστεί η συνέντευξη και να είναι κατανοητή. Σου ευχόμαστε καλή επιτυχία με το φάνζιν και σε ό,τι κάνεις. Μακάρι να μπορέσουμε να έρθουμε στην Ελλάδα να παίξουμε και να έρχονται περισσότερα ελληνικά γκρουπ στην Ισπανία. Ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη και ελπίζουμε να μην υπάρξει κάποια παρεξήγηση σ’ αυτά που είπαμε. Αν κάποιος επιθυμεί κάποια περαιτέρω εξήγηση ή να επικοινωνήσει με τους Derrota, μπορεί να το κάνει σε μία απ’ τις παρακάτω διευθύνσεις: turifel@hotmail.com, alexsancri@terra.es, disyouth@yahoo.es, desguazado@hotmail.com.

www.myspace.com/derrota

www.derrota.tk

1. ¡Hola a todos! Lo primero de todo que me contarais algunos datos sobre vuestro grupo, una biografía breve, cuando empezasteis con el grupo, los motivos que os llevaron a ello, discografía, etc…

Bueno, empezamos allá por el verano del 2003, porque teníamos muchas ganas de tocar; al principio teníamos la idea de tocar crust y poco a poco todo fue pillando forma (aún estamos en ello diría yo). Todos habíamos tocado ya en distintos grupos (Zanussi, Adiaphoria, Disyouth, entre otros) y nos conocíamos desde hacía ya tiempo, así que fue bastante fácil montar el grupo. Lo malo es que tardamos mucho tiempo en elegir un nombre (incluso llegamos a tocar algunos conciertos sin un nombre fijo…).

Hacia febrero del 2005 grabamos un LP y nos fuimos de gira por Europa con Moho. Más tarde grabamos un par de EP´s splits que acaban de salir hace poco (junto a los suecos Ambulance y los barceloneses Horrör). Ahora esperamos sacar un LP compartido con Leadershit; creemos que será editado dentro de unos meses. También estamos sacando canciones para un nuevo LP y tocando lo más que podemos.

2. ¿Que cosas han influido en vuestro grupo? Desde música hasta la vida.

Bueno, muchas cosas y muchos grupos. Nos influyen aspectos de nuestra vida personal (positivos y negativos) y también las cosas que vemos que suceden en el mundo. Sería muy difícil hacerte una lista de todo lo que nos influye, sobretodo en el aspecto musical porque los tres escuchamos mucha música. Tratamos de mantener una ética DIY y aunque no hablamos ni del punk ni de la anarquía directamente en nuestras canciones, como venimos de ese mundo suponemos que se notan esas influencias e instintos. Cada miembro del grupo podrá calificarse de una manera políticamente o incluso musicalmente (ya sabemos que hay muchas etiquetas y clasificaciones).

3. Vi vuestro grupo 2 veces en Valencia hará cosa de 2 años y esta claro que soportáis D.I.Y y también las okupas. Me gustaría saber como funcionan allí las cosas sobre las okupas, el punk. Aquí los grupos que tocan en okupas o lugares independientes que funcionan de la manera de auto organismo, no pueden tocar en clubs… Pasa eso en España?

Bueno, la verdad es que las cosas en España al respecto de las okupas son bien distintas según la ciudad: no es igual Barcelona que Valencia o Euskadi que Andalucía. Barcelona es un caso excepcional, prácticamente del mundo entero. Es una ciudad rara en ese sentido. En Valencia todo es bastante precario y repetitivo: casi siempre se repite el mismo modelo de okupa con muy pequeñas variaciones respecto a la okupa anterior. Normalmente no ha habido más de 2 o 3 centros sociales funcionando a la vez y no es raro que una okupa no llegue a durar un año o dos. Eso quema mucho a la gente lo que significa precariedad. Además, dependiendo de los casos, puedes encontrarte a gente joven, muy inexperta pero que se creen muy listos, que básicamente se drogan y provocan problemas. También gente joven e inexperta con muchas ganas de hacer cosas, que trabajan y se esfuerzan por que todo salga bien y además se divierten. Hay de todo; la mayoría de las personas son buena gente, y a pesar de los errores o de las carencias, mola apoyar esas cosas porque son nuestras. Algo que muchas veces lamentamos, especialmente en los conciertos, es la falta de organización y seriedad. Eso llega a cansar y a hacerte enfadar incluso. Pero sería peor si no hubiesen okupas, eso es evidente. ¡Y no sólo por los conciertos!

Respecto a lo de tocar en clubs, eso no pasa en España, al menos que sepamos. No es raro tocar en clubs o salas. Nosotros lo hemos hecho muchas veces. Depende de quién monte el concierto, de qué posibilidades haya en una ciudad para tocar (a veces no hay okupas y tienes que tocar en un pub, bar, club o sala)… No hay prohibiciones en plan si eres independiente no puedes tocar en clubs; hay prohibiciones y problemas para montar conciertos en sí, pero una vez se puede, da igual el tipo de música. Aunque bueno, todo depende del dueño y de lo que esa persona quiera para su local, eso es obvio.

De todas formas, me da la impresión de que lo que para ti es un ‘club’ no es exactamente lo mismo que para nosotros. Hay clubs con seguridad (porteros), normas estrictas y mucha mierda empresarial y en esos no tocamos; pero hay otro tipo de clubs que no son así y que incluso suelen hacer muchos conciertos de punk, hardcore, etc.

4. Sobre el mismo tema, os quería preguntar algo mas, vi un concierto en España que me sorprendió mucho… Skaparrapid, Sin Dios y Tocho en Pepica la Pilona el 6 de diciembre 2005. La okupa parecía un club totalmente, había porteros, entrada 6€,comprado en ventanilla que parecía una tienda totalmente y sello en la mano. ¿Que opináis sobre eso?

Si no recuerdo mal ese concierto fue para sacar dinero para organizar un ateneo en un pueblo cercano a Valencia y para pagar deudas del ateneo del Cabanyal. Sin Dios y Skaparapid siempre han sido grupos que reúnen a mucha gente y eso supone por un lado que el concierto servirá para conseguir bastante dinero pero también traerá problemas con la gran cantidad de gente que va al concierto. También son grupos que cobran dinero porque tienen sus gastos y sus cachés y por eso el concierto es un poco más caro (o sea, que con la entrada se busca conseguir dinero para los gastos del propio concierto y para recaudar lo suficiente como para tener un fondo común de resistencia; hay que tener claro que la gente que monta ese tipo de conciertos –y muchos otros- no cobra, no es un trabajo remunerado, no se hace para que unos cuantos puedan vivir de ello, sino para pagar abogados, una organización, un proyecto, etc).

No sé como será en Grecia, pero en Valencia a veces hay problemas en la puerta: gente que no quiere pagar, gente que mea en la calle o en la puerta de los vecinos, gente borracha o drogada que causa problemas, etc. Te aseguro que se necesita a alguien en la puerta que evite esos problemas, pero eso no son porteros, no ‘trabajan’ en la okupa, sino que están organizando el concierto; no son porteros en el sentido que tú le das a esa palabra (aunque lo puedan parecer e incluso a veces haya gente que colabora en la puerta y se excede, tratando mal a la gente, etc. Pero eso te puede pasar en cualquier parte. También hay que entender que mucha gente que va a los conciertos no respeta el trabajo de los demás y eso crea mucho esteres; es fácil enfadarse con determinadas actitudes).

6 euros no es caro si se tiene en cuenta que el dinero servirá para financiar cosas importantes y cubrir los gastos del concierto; puede parecerte caro respecto a otros conciertos normales (que suelen costar entre 3 y 5 euros) pero es lo que valen aquí y es el precio que hay que ponerle a los conciertos que suponen mucho trabajo y que servirán para financiar proyectos importantes o para ayudar a gente con juicios. Lo de comprar la entrada en ventanilla es también lógico: si hay mucha gente, se han de dividir las tareas: uno que venda las entradas y el otro que controle la puerta. El cuño es porque hay algunas personas que tratan de colarse en los conciertos, sin importarles que el dinero es para gente como él que a lo mejor ha sido detenida por la policía en una manifestación o un desalojo… O sin importarles que hay gente que se esfuerza para que el concierto salga bien, y mientras otros muchos pagan su entrada (cuyo dinero servirá para cubrir gastos, pagar algo de dinero al grupo de gira o para financiar una actividad) hay gente que prefiere colarse por las razones estúpidas que sean. Es triste pero es así. Los cuños se ponen en muchos conciertos para que todo sea más fácil y que la gente que está trabajando en la puerta no tenga que estar controlando a los demás todo el rato por si se cuelan. Otra cosa es que no tengan dinero y lo expliquen, pero también pasa que te dicen que no tienen dinero y luego los ves en la barra comprando cerveza, o sea, que para la entrada no tienen pero para emborracharse sí. Eso pasa mucho en Valencia y yo diría que en toda España. Tal vez en Grecia es muy diferente pero aquí es así, aunque la inmensa mayoría de la gente no hace ese tipo de cosas, por suerte.

Todo lo que tú pones en esta pregunta es muy normal aquí en Valencia y nadie piensa que la okupa es ‘como un club’ por tener a alguien en la puerta, poner un cuño o todo lo que tú comentabas. Si se piensa que las okupas parecen clubs, no será por esos motivos…

5. ¿Como esta ahora la situación con las okupas en Valencia? Recuerdo q querían cerrar Discordia (okupa en Carmen), Pepica la Pilona tenia problemas y había muchas manifas de la gente de las okupas…

Bueno, ahora el tema está regular tirando a mal. La Discordia hace ya bastante tiempo que la desalojaron y la echaron abajo. La Pilona ha sido recientemente quemada por alguien. Suponemos que por el Ayuntamiento (aunque hay cosas bastante misteriosas en ese asunto) ya que el año que viene van a hacer en el puerto la competición para ricos de la Copa América y quieren limpiar la zona de la playa y el barrio del Cabanyal, que lo quieren echar abajo (en ese barrio es donde estaba la Pilona). Pero les ha salido mal porque se ha reokupado otra casa que había sido desalojada hace un par de años (Malas Pulgas), así que ahora mismo hay 2 centros sociales en Valencia que funcionan (Malas Pulgas y L´Horta). Hay menos manifestaciones, aunque hubo una hace poco como protesta ante la quema de la Pilona. Recientemente se ha okupado un nuevo espacio, aunque aún no funciona porque hay que limpiarlo y acondicionarlo bien.

6. ¿Existen diferencias importantes entre el punk, hardcore, okupas… ¿de unas ciudades a otras en España? Barcelona, País Vasco, Andalucia…

Como ya hemos dicho cada ciudad es diferente. No es igual irte a Burgos que a Granada. Hay ciudades donde es imposible okupar, lo que no significa que no hayan punks, anarquistas o gente que le gusta el hardcore. Hay diferencias abismales. Euskadi, por ejemplo, no tiene nada que ver con ningún otro lugar de España: allí pueblos pequeños tienen sus okupas, algo que en otros sitios, como en Castilla sería impensable. Y como he dicho, Barcelona es un caso aparte: allí hay bastantes ocupas y bastante gente comprometida.

Respecto a la música, tal vez hace unos años habían más diferencias que ahora. Ahora aún las hay pero, gracias a cosas como Internet, lo nuevo llega a todas partes y a veces sorprende cómo de lugares perdidos llegan grupos que hacen música increíble y a veces mucho mejor que la que hacen algunos grupos de grandes ciudades.

7. Se que esta pregunta es un tema algo complicado y que se necesitarían 100 paginas como mínimo para contestar pero me gustaría saber vuestra opinión sobre el tema de autonomía de País Vasco y Catalunya? sino queréis responder, no pasa nada…

Este tema es muy complicado. No sé si en Grecia tendréis algún problema similar, pero en España los nacionalismos o los regionalismos han sido constantes en su historia, especialmente desde finales del siglo XIX. Hay que tener en cuenta que desde la Edad Media lo que ahora es España estaba dividido en varios reinos. Cada reino tenía su rey y sus leyes; cuando se unificaron los reinos esas leyes (llamadas fueros) continuaron existiendo. Catalunya, Aragón y Valencia perdieron sus fueros al sufrir una derrota militar durante de Guerra de Sucesión (a principios del siglo XVIII), que puso en el trono a los Borbones. El odio es viejo. Pero Euskadi no perdió sus fueros hasta finales del XIX, por lo que puedes hacerte una idea del problema.

El nacionalismo español siempre ha sido muy intolerante ante las otras lenguas y culturas del país. No ha sabido dejarles espacio político, lo que se ha traducido en furia y frustración. Las autonomías conseguidas en la Segunda República por Galicia, Catalunya y Euskadi (Valencia no pudo porque estalló la guerra civil) fueron demolidas por Franco. La represión allí fue muy fuerte y afectó a mucha gente, no sólo a anarquistas, socialistas o comunistas, sino también a los nacionalistas o a aquellos que no eran considerados totalmente españoles por los franquistas; es decir, tocó a mucha gente de clase media o incluso con dinero, lo que hizo incrementar el malestar. Y la dictadura duró 40 años.

Desde la Transición a la democracia (‘70) se lograron las autonomías (entre finales de los 70 y principios de los 80) que no significan para nada la independencia ni la posibilidad de independencia como sí desean algunos. El problema del terrorismo de ETA viene de toda esta frustración política, de esta sensación de dominio (e incluso de lo que se denominó ‘colonialismo’), y también del rechazo a los españoles que emigraban allí (Catalunya y Euskadi son las zonas de España, junto a Madrid, más ricas, con mayores y mejores industrias y una burguesía muy capacitada para los negocios por lo que hubo mucha emigración desde finales del siglo XIX). Además mantienen una lengua y unos rasgos culturales diferentes al resto, como también tienen Galicia, Valencia o Asturias.

No nos parece mal lo de las autonomías. No nos gustan los nacionalismos, pero hay que reconocer que la situación no es tan simple como para rechazar a uno y aceptar a otro. En España, debido al terrorismo de ETA o de las reclamaciones de mayor autonomía por parte de Catalunya, crece el nacionalismo español, lo que hace crecer el nacionalismo vasco o catalán. Es un círculo vicioso del que se alimentan los políticos y los fanáticos sin beneficiar a nadie más. Lo que es imposible es la independencia porque económicamente sería un desastre para España, y puede que también para Euskadi o Catalunya debido al boicot. Además, la Unión Europea, posiblemente no lo aceptaría y lo impedirían. Pero es necesario realizar una consulta, un referéndum, que es lo que siempre se ha reclamado y además es justo incluso democráticamente hablando.

Pero además de eso, es un problema cultural. El castellano (que ahora se llama simplemente ‘español’) domina en todos los sentidos a las lenguas tradicionales de las regiones lo que no gusta a mucha gente que vive allí y habla esa lengua. Es malo politizar los idiomas porque al final se tiende a pensar que si hablas tal o cual lengua tienes tal o cual ideología, y eso es mentira. Nosotros (derrota) no hablamos en valenciano (catalán) sino en castellano, porque nos han educado así; pero eso no quita que seamos capaces de comprender la riqueza cultural del catalán. También podemos comprender que para mucha gente eso es importante y que se sienten realmente diferentes respecto a otros españoles y eso no tiene por qué ser malo ni bueno, sino que es una sensación, un sentimiento de defensa de lo que es propio de tu tierra. Pero el nacionalismo suele hacer mucha demagogia sobre las lenguas, politizando las maneras que tiene de comunicarse la gente. Y eso da asco.

Sería mejor que no hubiesen fronteras ni nacionalismos; sería mucho mejor vivir de otro modo, pero hoy la cosa es así y la verdad, en la política nacional, especialmente el Partido Popular (PP, el de derechas) convierte todo este asunto en una constante crispación y lucha, criminalizando conductas e ideas que en el fondo no son como ellos dicen, lo que radicaliza a la gente. Realmente se trata de una lucha entre dos nacionalismos: el español y el no español; y en medio hay gente que no se siente nacionalista; en ese grupo hay personas que son capaces de comprender las demandas de las regiones y los pueblos porque no son incompatibles con, por ejemplo, el internacionalismo o incluso la anarquía; otras personas no nacionalistas han llegado a estar tan hartos de todo ese debate, que sencillamente consideran a todos los nacionalismos iguales. Esto depende de la persona.

Digamos que un problema cultural se ha convertido en un problema político, que se ha tratado de solucionar militarmente y con represión, de modo que lo cultural y lo político se ha acabado fusionando para ser un problema sociopolítico y económico que el Estado y la opinión pública se ve incapaz de solucionar porque despierta muchas pasiones. Hay demasiados prejuicios alrededor de este problema, y muchos intereses electorales que impiden políticas valientes que ayudarían por lo menos a quitarle gravedad a ese asunto. Por ejemplo, con el ‘proceso de paz’ en Euskadi, cada día, en la televisión, salen los políticos destrozándose unos a otros por nada y en medio está la gente harta de todo y harta del espectáculo cruel e innecesario que se hace alrededor de un problema que puede costar muchas vidas. Es un ejemplo más de la hipocresía de los demócratas de este país. El PP, especialmente, gracias a su mensaje de odio y gracias a que constantemente habla de ETA logra muchos votos en España, sin importar que el problema, por su culpa, no se solucione. Ahora parece que ETA vuelve a estar activa porque ha puesto una bomba en el aeropuerto de Barajas (Madrid). Ya veremos, pero seguro que los buitres políticos se pelearán por la carroña; y los ultra nacionalistas españoles, por mucho que digan odiar al terrorismo, si gracias a él consiguen que pierda el PSOE (el partido que se supone que es de izquierdas y que ahora gobierna), seguro que se ponen contentos. Usan el terrorismo electoralmente, pero lo que es aún peor: hacen creer a la gente que los únicos nacionalistas son los vascos o los catalanes, cuando ellos son ultra nacionalistas españoles&#