Διάφορα

Ανέβηκε το venom των διεστραμμένων Breach, τα κλασσικά ηχογραφημένα των FF.C και ένα απόσπασμα από τον “βρώμικο κόσμο” του πιο αξιαγάπητου αλκοόλα. Επίσης, άνοιξαν τα σχόλια. Κλείνοντας και όσον αφορά τα mp3, καλή φάση το τσαμπέ και θα συνεχίσει να ανεβαίνει μουσική, αλλά όποιος-α γουστάρει κάτι  να πηγαίνει να το αγοράζει. Αναφέρομαι πάντα στις ανεξάρτητες κυκλοφορίες, που για να συνεχίζουν να υπάρχουν χρειάζονται στήριξη, κοινώς ευρώ…

Απόσπασμα απ’ την Παρακμή & Πτώση (Βρώμικος Κόσμος)

«Έτσι είπε;» ρώτησε ο μπάρμαν πιάνοντας άλλο ένα ποτό κάτω από τον πάγκο.

«Έτσι είπε», απάντησε ο Μελ. «Πιάσε μου μια μπύρα ακόμη».

Ο μπάρμαν έδωσε στο Μελ μια ακόμη μπύρα. Ο Μελ είπε: «Λοιπόν, ακόμη νόμιζα ότι αστειευόταν, ξέρεις, οπότε του λέω: “Εντάξει, να δω τον καταψύκτη σου”. Κι ο Αλ λέει: “ ‘Όπως θες – ορίστε”. Κι ανοίγει το καπάκι και βλέπω μέσα το σώμα, ενάμισι πόδι, δυο χέρια και το κεφάλι. ‘Όλα κομμάτια. Το κεφάλι μας κοιτάει και τα μάτια είναι ορθάνοιχτα και γαλανά, η γλώσσα βγαίνει από το στόμα – έχει παγώσει ως το κάτω χείλος

“Χριστέ μου, Αλ”, του λέω, “είσαι δολοφόνος – αυτό είναι απίστευτο, είναι αηδιαστικό!”

“Πότε θα μεγαλώσεις”, μου λέει, “εδώ σκοτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους στους πολέμους και μάλιστα δίνουν παράσημα. Ο μισός πληθυσμός του κόσμου θα πεθάνει της πείνας και εμείς θα καθόμαστε να το βλέπουμε στην τηλεόραση”.

Καρλ, οι τοίχοι της κουζίνας άρχισαν να γυρίζουν, έβλεπα μπροστά μου το κεφάλι, τα χέρια εκείνα, το κομμένο πόδι… Ένα δολοφονημένο πράγμα έχει κάτι απόλυτα γαλήνιο, δεν ξέρω, συνηθίσαμε να νομίζουμε ότι ένα δολοφονημένο πράγμα θα ‘πρεπε να ουρλιάζει.

Πήγα στο νεροχύτη κι άρχισα να κάνω εμετό. Ξερνούσα πολύ ώρα. Έπειτα είπα στον Αλ ότι έπρεπε να φύγω. «Αυτό δε θα ‘κανες κι εσύ στη θέση μου Καρλ;»

«Γρήγορα», είπε ο Καρλ. «Πολύ γρήγορα».

«Λοιπόν, ο Αλ μπαίνει μπροστά στην πόρτα και λέει: “Άκου, δεν ήταν φόνος. Τίποτα δεν είναι φόνος. Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να ξεφύγεις απ’ τις ιδέες που μας έχουν φορτώσει και είσαι ελεύθερος – ελεύθερος, καταλαβαίνεις;”

“Που να σε πάρει ο διάολος, φύγε απ’ την πόρτα, Αλ – θέλω να φύγω από δω!”

Μ’ αρπάζει απ’ το πουκάμισο κι αρχίζει να μου το σκίζει. Του ρίχνω μία στα μούτρα, αλλά συνεχίζει να μου το σκίζει: τον χτυπάω απανωτά, αλλά φαίνεται σα να μη νιώθει τίποτα. Η τηλεόραση δείχνει ακόμα τους Ραμς. Απομακρύνομαι απ’ την πόρτα και τότε η γυναίκα του τρέχει, μ’ αρπάζει κι αρχίζει να με φιλάει. Δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι γεροδεμένη γυναίκα. Ξέρει όλα τα κόλπα των νοσοκόμων. Προσπαθώ να την κάνω πέρα, μα δε μπορώ. Το στόμα της έχει κολλήσει στο δικό μου, είναι το ίδιο αποτρελαμένη με τον Αλ. Αρχίζει να μου σηκώνεται, χωρίς να το θέλω. Από φάτσα δε λέει πολλά, αλλά έχει κάτι πόδια κι έναν μεγάλο κώλο και φοράει το πιο στενό φουστάνι που γίνεται. Έχει γεύση από βραστά κρεμμύδια και η γλώσσα της είναι παχιά και γεμάτη σάλια, μα έχει αλλάξει φόρεμα και έβαλε αυτό το πράσινο και όπως της το σηκώνω, βλέπω την κιλότα της στο χρώμα του αίματος και πραγματικά ανάβω, κοιτάζω κι ο Αλ έχει βγάλει την ψωλή του και παρακολουθεί τη σκηνή.

Τη ρίχνω στον καναπέ κι αμέσως αρχίζουμε, ο Αλ στέκεται από πάνω μας και βαριανασαίνει. Το κάναμε όλοι μαζί, πραγματικό τρίο, έπειτα σηκώθηκα κι άρχισα να συμμαζεύομαι. Πήγα στο μπάνιο, έριξα νερό στο πρόσωπό μου, χτένισα τα μαλλιά μου και βγήκα. Τους βρήκα να κάθονται στον καναπέ και να παρακολουθούν το ράγκμπι. Ο Αλ είχε μου είχε ανοίξει μια μπύρα, κάθισα, την ήπια και κάπνισα ένα τσιγάρο. Αυτό ήταν όλο.

Σηκώθηκα και είπα ότι φεύγω. Μ’ αποχαιρέτησαν και οι δυο, κι ο Αλ μου είπε να τους τηλεφωνήσω όποτε θέλω. Έπειτα βγήκα απ’ το διαμέρισμα, κατέβηκα στο δρόμο, μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα. Αυτό ήταν».

«Δεν πήγες στην αστυνομία;» ρώτησε ο μπάρμαν.

«Μα ξέρεις, Καρλ, είναι δύσκολο – με δέχτηκαν στους κόλπους της οικογένειας. Δεν προσπάθησαν να μου κρύψουν τίποτα».

«Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι έγινες συνεργός σε φόνο».

«Εμένα η γνώμη μου, Καρλ, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν πράγματι κακοί. Έχω δει ανθρώπους πολύ πιο αντιπαθητικούς που δε σκότωσαν ποτέ κανέναν. Δεν ξέρω, είναι στ’ αλήθεια μπερδεμένο. Τον τύπο αυτόν στην κατάψυξη τον σκέφτομαι σαν να ‘ναι ένα μεγάλο κοκαλωμένο κουνέλι…».

FF.C – Κλασσικά ηχογραφημένα

Μετά τα ευτράπελα, τη λογοκρισία και τα λοιπά με την Universal, ήταν φυσικό επακόλουθο η κυκλοφορία του «κλασσικά ηχογραφημένα» (2004) να έρθει απ’ την ανεξάρτητη Ήχοτρον. Δεν χρειάζεται να κάνω συστάσεις για τους FF.C. Ίσως το καλύτερο ελληνικό hip hop σχήμα και ο συγκεκριμένος, απλά ένας πολύ δυνατός και ώριμος δίσκος. Μόνο και μόνο το «παραμύθι» είναι διαμάντι σπάνιο και οι ρίμες του αποδεικνύουν σε τι δημιουργικό οίστρο βρισκόταν η μπάντα. Επίσης, πιο ειλικρινής, πιο συγκινητική κατάθεση απ’ αυτήν που γίνεται στο “όσα μου ‘μαθες εσύ” δε θα μπορούσε να γίνει. Το κρίμα είναι ότι μετά την κυκλοφορία του «αντιληψίες συνείδησης», που ακολούθησε το 2005, διέλυσαν, αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στην ελληνική hip hop ιστορία.

http://rapidshare.com/files/145440608/Lernaia_Mera_-_FF.C_-_Klasika_hxografimena.rar.html

Breach – Venom

Οι Σουηδοί Breach δημιουργήθηκαν το 1993 και έδωσαν τέλος σε μια εξαιρετική μουσική πορεία το 2001. Δυστυχώς όλα τα όμορφα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή κάποτε τελειώνουν. Ξεκίνησαν παίζοντας μεταλλικό, σκοτεινό hardcore και σιγά σιγά οι επιρροές από μπάντες σαν τους Neurosis, αλλά και τους Black Sabbath, πολλαπλασιάστηκαν, χωρίς όμως η μπάντα να χάσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της που την έκανε να ξεχωρίζει απ’ το σωρό. Εδώ έχουμε το Venom του 1999, ένα δύσθυμο μεταλλικό ολοκαύτωμα. Πάντα ήμουν λάτρης της μαύρης πλευράς…

http://rapidshare.com/files/145416372/Venom.rar.html

Dwarves – The Dwarves Are Young & Good Looking

Τι εστί πανκ ροκ; Τι είναι το πανκ ροκ; Με τι μοιάζει; Τρώγεται; Μπορεί κι όλας, ποτέ δε ξέρεις, με τόσες ερμηνείες που έχουν γεννήσει «ειδήμονες» κατά καιρούς. Λίγο με ενδιαφέρουν αυτά να πω την αλήθεια και το σίγουρο είναι ένα· αυτός ο δίσκος βρωμοκοπάει, ζέχνει πανκ ροκ από χιλιόμετρα… Τι λογής κουμάσια είναι οι συγκεκριμένοι τύποι, τι αρρωστημένα πράγματα γράφουν (και κάνουν) και τι γίνεται στις συναυλίες τους είναι γνωστά και αλησμόνητα (ποιός ξεχνάει τον «θάνατο» του κιθαρίστα HeWhoCannotBeNamed . Είναι μεγάλοι αλήτες και το the dwarves are young & good looking μεγάλος δίσκος!

Απ’ το unrepentant:

They laid me in a manger
Fed me wine in bread
I killed the nazarene and he lies
Bleeding broken dead I’m unrepentant!

Έπος!

http://rapidshare.com/files/142624278/Lernaia_Mera___Dwarves_-_The_Dwarves_Are_Young_and_Good_Looking.rar.html

Karst – Receive The Void

Καλοκαιρινές διακοπές, θάλασσα, χαλάρωση, το ξύδι κρατάει τα χαλινάρια και τα λοιπά γνωστά, έστω και για λίγες ημέρες· και πάνω που θα μπορούσα να πω ότι, άντε, ακούω και ένα τραγουδάκι ska ή reggae, ένα όμως, ξάφνου η παραλία βρίσκεται εκατοντάδες μίλια μακριά, η όραση περιορίζεται στα 10 μέτρα και το γκρίζο θεριό απλώνει τα ξεχειλωμένα του πλοκάμια μπροστά μου… Την παναγία του! Το κεφάλι μου έχει γίνει πλυντήριο και τελικά «ο άνθρωπος μόνο ένα πράγμα έχει ανάγκη· να είναι η θέληση του εντελώς ανεξάρτητη, όσο κι αν του στοιχίζει αυτή του η ανεξαρτησία, όσες κι αν είναι οι κακές συνέπειες που συνεπάγονται. Ωστόσο, το επιθυμεί στ’ αλήθεια;» Ο Ντοστογιέφσκι καλά τα λέει, εγώ όμως δεν την παλεύω και θέλω να ακούσω κάτι άρρωστο, κάτι δυνατό, να με φέρει στα ίσια μου. Η Victoria, πρώην Damad, έχει το φάρμακο και λέγεται Receive the void (με τους Karst)…

http://rapidshare.com/files/138694053/Karst_-_Receive_the_void.rar.html

Unbroken – Life. Love. Regret.

Μήπως θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι πρόκειται για μια απ’ τις σημαντικότερες κυκλοφορίες, όχι μόνο της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά της γενικότερης punk/hardcore μουσικής ιστορίας; Αρχίδια! Θα ήταν απλά και μόνο η αλήθεια… Όσοι γνωρίζουν τι εστί Unbroken και συγκεκριμένα τι εστί αυτό το δισκάκι, με αραδιασμένα τα εσώψυχα των πέντε τότε πιτσιρικάδων, καταλαβαίνουν πολύ καλά που αναφέρομαι… Μπροστά απ’ την εποχή του, συνεχίζει ακόμα με τον ίδιο ζήλο να στοιχειώνει ανθρώπινες ψυχές όπως το 1994. Τα τραγούδια τους έχουν διασκευαστεί αμέτρητες φορές και στο νου μου έρχονται σχήματα όπως οι Joy Division (άσχετα με το γεγονός ότι οι Unbroken έχουν διασκευάσει το love will tear us apart). Για ποιό λόγο; Για τον απλούστατο, ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν διασκευάζονται και καλό θα ήταν να τα αφήνεις στην ησυχία τους…

http://rapidshare.com/files/133453110/Unbroken_-_Life._Love._Regret..rar.html

Pg. 99 – Document#5

Αναμφισβήτητα μια απ’ τις σπουδαιότερες, επιδραστικότερες και πολυδιάστατες μπάντες που περπάτησαν αυτόν τον πλανήτη. Υπήρξαν φάσεις που απαριθμούσαν περισσότερα από δέκα μέλη. Οι συναυλίες τους αλησμόνητες. Διέλυσαν το 2003 αφήνοντας πίσω τους ένα δισκογραφικό θησαυρό και ένα  δείγμα αυτού βρίσκετε εδώ:

http://rapidshare.com/files/127271338/Pg.99_-_Document__5.rar.html

Junius – Blood Is Bright ep.

Κλειστοφοβικό, μαυροφορεμένο και μελαγχολικό post rock με σουβλερά δοντάκια από τη Βοστώνη των Η.Π.Α., συνοδευόμενο από υπέροχα κιθαριστικά θέματα που αναδεικνύουν μπάντα με περίσσιο ταλέντο. Κοινώς, μουσικά πολύ κοντά με τους Bloodlet που ανέβηκαν πριν, χαχα…

http://rapidshare.com/files/126855804/Junius_-_Blood_Is_Bright_ep.rar.html

Bloodlet – The Seraphim Fall

Ποιός-ά μπορούσε να φανταστεί ότι η Victory records θα καταντούσε στα χάλια που είναι τώρα και τις τερατόμορφες μπάντες που πλασάρει, όταν το 1998 κυκλοφορούσε διαμάντια σαν κι αυτό;

http://rapidshare.com/files/126736427/Bloodlet_-_The_Seraphim_Fall__victory_1998_.rar.html

Starkweather – Broken from inside

Καθημερινά γνωρίζουμε, συναναστρεφόμαστε, ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους και τι πιο φυσιολογικό απ’ αυτό; Κάποιοι κενοί, αδιάφοροι, βδελυροί και ηλίθιοι, άλλοι πάλι ενδιαφέροντες, οξυδερκείς και χαίρεσαι πραγματικά να ανταλλάζεις κουβέντες μαζί τους. Απ’ όλα έχει ο μπαξές και έτσι αντιμετώπιζα και τις διάφορες μπάντες που άκουγα τριγύρω. Δεν ξέρω το κατά πόσο είναι θετικό ή αρνητικό, άνθρωποι – μπάντες που η ειλικρίνεια ήταν ανέκαθεν σύντροφός τους, να μένουν στο περιθώριο και να πω την αλήθεια ποτέ δεν με ένοιαξε. Οι Starkweather παίζουν απ’ το 1989 και δεν έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί ούτε είκοσι, σχεδόν, χρόνια μετά, για τον απλούστατο λόγο ότι ποτέ δεν ακολούθησαν κάποιο περπατημένο μονοπάτι. Η ειλικρίνεια και μοναδικότητα αυτής της μπάντας είναι πασιφανής ακούγοντας τους δίσκους και διαβάζοντας τους στίχους της. Άπειρες μπάντες τους αναφέρουν σαν επιρροή, ήταν απ’ τους πρώτους εξ άλλου που αγνόησαν το βάραθρο του hardcore με το metal. Πόσα είναι τα γκρουπ που χαίρουν προσωπικότητας εκεί έξω και δεν τους καίγεται καρφάκι για τις μουσικές ταμπέλες και απλά πακετάρουν την ψυχή, το μίσος, την αγάπη και τα δάκρυα τους σε ένα δισκάκι; Τι να λέμε τώρα…

Τα ευχάριστα νέα λοιπόν, είναι ότι ανέβηκε καινούριο τραγούδι (broken from inside) στην ιστοσελίδα τους, στο myspace και έχω ένα λόγο να χαίρομαι ιδιαιτέρως σήμερα, καθώς αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει επίσημη κυκλοφορία λίαν συντόμως. Βλέπεις, έχουν περάσει και τρία χρόνια απ’ το καταπληκτικό Croatoan… Λοιπόν, υπάρχει και ένα άρθρο που έγραψε κάποιος απ’ τη μπάντα για το τρισκατάρατο είδος του metalcore. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν μπλέξει το όνομα των Starkweather με αυτές τις εμπορικές πίπες και οι άνθρωποι μάλλον θεώρησαν ότι έπρεπε να πουν κάτι επιτέλους. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έπρεπε καν να αναφέρουν το συγκεκριμένο θέμα, μιας και ανήκουν αλλού, σε ένα κόσμο καθαρά δικό τους και πολύ πολύ μακρινό απ’ αυτές τις μπούρδες. Το τραγούδι και το κειμενάκι βρίσκονται εδώ:

www.myspace.com/starkweather666

Και μια live εκτέλεση:

Χακί κοράτσα

Θα ήθελα, πραγματικά, να ευχαριστήσω το τραγελαφικό, γαμώχριστο, γεμάτο λέπια κατασκεύασμα που ονομάζεται ελληνικός στρατός, τους κλωνοποιημένους σκουληκιάρηδες, με τις μούρες των ερπετών και τη νόηση ακρίδας, καραβανάδες του 401 και 414, που η ανία, η δυσοσμία και η πνευματική καθίζηση θα είναι αέναα ερωμένες τους, την αθάνατη ελληνική γραφειοκρατία και όλους αυτούς τους μηχανισμούς που ξεχειλίζουν σκατά και σήψη για το υπέροχο διήμερο που μου πρόσφεραν στα στρατιωτικά σαλέ. Ήταν μια εμπειρία, αν μη τι άλλο, εποικοδομητική. Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια και ο στρατός βρομερός σαν κοράτσα:

www.omhroi.gr

Προσμένω την επόμενη συνάντησή μας, χακί καύλες μου!

Επιτάφιοι, αναστάσεις, αρνιά και το πανηγύρι των χριστιανών

Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που η αηδία του χτυπάει την πόρτα αυτές τις “ιερές” μέρες… Μ. Παρασκευή και σε λίγο θα βγάλουνε βόλτα το πτώμα. Απ’ το στερεοφωνικό ξεχύνονται οι πρώτες νότες του Refuse To Kneel των υπέροχων My Name Is Satan και αναπολώ τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη, με τη Μαγδαληνή να στολίζει το μαραγκό:

“Ποτέ σου δεν είχες το κουράγιο να σταθείς σαν άντρας ολομόναχος, να μην έχεις ανάγκη κανένα· πότε πιάνεσαι από τα φουστάνια της μάνας σου, πότε από τα δικά μου, πότε από τα φουστάνια του Θεού! Δεν μπορείς ν’ απομείνεις μονάχος, γιατί φοβάσαι· δεν τολμάς να κοιτάξεις την ψυχή σου κατάματα, μήτε το κορμί σου, γιατί φοβάσαι. Και πας στην έρημο να χωθείς, να χώσεις τη μούρη σου στην άμμο, γιατί φοβάσαι! Φοβάσαι, φοβάσαι, δυστυχισμένε· σε σιχαίνουμαι, σε λυπούμαι, κι όταν σε φέρνω στο νου μου, η καρδιά μου ραΐζει.

Δεν μπορούσε πια, ξέσπασε στα κλάματα. Σφούγγιζε τα μάτια της με λύσσα, μα όλο κι έτρεχαν τα φτιασίδια μαζί με τα δάκρυα και καταλάσπωναν τα σεντόνια.

Η καρδιά του νέου σπαράχτηκε· αχ, να μη φοβόταν το Θεό, να την αρπάξει στην αγκαλιά του, να της σφουγγίσει τα δάκρυα, να της χαδέψει τα μαλλιά να γλυκάνει, να την πάρει να φύγουν!”

Αλλά αποδείχτηκε χέστης και εύχομαι να κυλήσουν γρήγορα αυτές οι μέρες χριστιανικής φιέστας, φαντασμάτων και βαμπίρ που την κάνουν την τρίτη μέρα απ’ τον τάφο…

Αvgrund Νivet, Ατοπία 19/4/2008

Μέλη από τους αξέχαστους Ανάσα Στάχτη , Ανατέλλων Τρόμος αλλά και Straightjacket Fit είναι σίγουρα λόγος ιδιαίτερα σημαντικός για να δεις μια καινούρια μπάντα (Ατοπία)! Και πραγματικά ήμουν πολύ περίεργος για το τι επρόκειτο να παρακολουθήσω. Τους Αvgrund Νivet τους είχα ξαναδεί, όταν έφεραν τη φήμη σαν τη «μπάντα χωρίς όνομα» και απ’ ότι φαίνεται, βαπτίστηκαν επιτέλους! Τέλος πάντων, θα ασχοληθώ αργότερα με τα συμπαθέστατα αδερφάκια και τη μπάντα τους μιας και πρώτοι, σε μια Αμαλίας γεμάτη, βγήκαν οι Ατοπία.

Έχουμε και λέμε, Ατοπία, ενδιαφέρον όνομα, αν και η μουσική τους μόνο άτοπη δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Αρχικά μου άρεσε πολύ το ότι ο ήχος τους δεν έχει καμία σχέση με τον πατροπαράδοτο καταληψιακό crust-sludge-βρόμικο ήχο. Όντας κλασικό πνεύμα αντιλογίας δεν υπήρχε περίπτωση να μη μου κινούσε το ενδιαφέρον μια τέτοια ηχητική προσέγγιση. Η κιθάρα ήταν metal όσο δεν πάει, με ήχο καθαρό και αξιοζήλευτης τεχνικής κατάρτισης ριφς που διαδέχονταν το ένα το άλλο ακατάπαυστα. Το ντράμερ απλά τον χάζευες να βιάζει «με σεβασμό» τα τύμπανα, το βιολί συγκινητικό και το μπάσο… το άκουγες! Όσον αφορά τις φωνητικές ικανότητες του κυρίου “Straightjacket Fit” είναι γνωστές, μόνο που με τους Ατοπία ακούγεται πολύ πιο θυμωμένος. Έντυσε τα κομμάτια τους με πολλαπλές αλλαγές από brutal σχιζοειδείς φωνές μέχρι ψίθυρους και άπειρες μελωδίες. Κλείνοντας, θα έλεγα ότι λίγο η κιθάρα, λίγο οι μελωδίες του βιολιού μαζί με το όλο συναίσθημα που έβγαζαν και πολύ εύκολα θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω ένα folk-metal γκρουπ με λιλιπούτιες δόσεις crust-ίλας! Πολυσχιδής μπάντα και μου άφησε μόνο θετικές εντυπώσεις. Ελπίζω σε σύντομη κυκλοφορία υλικού.

Αφού οι Avgrund Nivet μας είπαν «κάτι σαν ψέμα» σε πιο grind-crust ρυθμούς, άρχισαν να λένε γλυκόλογα στα αυτάκια μας με τον πιο βάναυσο τρόπο! Αισθητά βελτιωμένοι απ’ την τελευταία φορά που τους είδα (ίσως έφταιγαν οι αφροί τότε…) και με πολύ καλό ήχο. Μου φάνηκαν πιο δεμένοι και γενικά στεκόντουσαν δυνατά στη σκηνή. Μουσικά χαρακτηρίζονται απ’ τον «πατροπαράδοτο καταληψιακό crust-sludge-βρόμικο ήχο» που ανέφερα πιο πάνω, με τη διαφορά ότι έχουν κάποιες πολύ αξιόλογες ιδέες και οι κιθάρες τους γαζώνουν επικίνδυνα. Τους βρήκα πολύ καλούς και τα τραγούδια τους αποκαλύπτουν μπάντα με συνθετική αξία. Παρόλα αυτά πρέπει να πω ότι η φωνή του τραγουδιστή με κούρασε. Συμμετέχουν όλοι στα φωνητικά, κάτι το πολύ θετικό, που αυξάνει και το ενδιαφέρον, αλλά η κεντρική φωνή μου φάνηκε απλά μονοδιάστατη. Επίσης, ήταν λίγο παράξενο που ο τραγουδιστής καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας κοίταζε προς τα δεξιά ή πίσω(;).

Για να κλείσω να πω ότι μακάρι να γίνονταν περισσότερες συναυλίες σαν κι αυτήν, με μπάντες σοβαρές, που έχουν ρίξει δουλειά και διακρίνονται για την προσπάθεια που καταβάλλουν. Ωραία βραδιά!

Schwartz & Anger

Το συγκεκριμένο δισκάκι με έκανε να προδώσω (μετά από αρκετό καιρό συνεχόμενης ακρόασης) το μεταλλικό οδοστρωτήρα – τσεκούρι στο κεφάλι – λέγε με imprerivm (υπάρχει αντίστοιχο άρθρο στις κριτικές) και αυτό λέει πολλά. Έχουμε λοιπόν, μια ποιοτική και άκρως ενδιαφέρουσα πρόταση από Ελλάδα. Σπάνιο φαινόμενο, αλλά ευτυχώς συμβαίνει αραιά και που. Μια λαϊκή ρήση λέει ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Στο Πάντειο πανεπιστήμιο πριν κάποιους μήνες, καθώς και στη Βίλα Αμαλίας πριν λίγες ημέρες, είδαμε τον καπνό. Με το cd αυτό καλωσορίσαμε και τη φωτιά.

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως απ’ την αρχή, το εντυπωσιακό artwork! Δεν υπάρχει πλαστική θήκη και η όλη προσπάθεια διαφέρει αισθητά από τις κοινότυπες κυκλοφορίες που τόσο έχουν κουράσει τα μάτια μας. Η πολύ όμορφα επιμελημένη και αντιχριστιανικά στολισμένη χάρτινη συσκευασία ξεδιπλώνεται, για να καταλήξει σε έναν ανάποδο σταυρό που παλουκώνει το μπάσταρδο μαραγκό της Ναζαρέτ! Πρωτότυπη και καλοστημένη ιδέα, αλλά να πω και τον καημό μου, το σκιτσάκι θα μπορούσε να είναι σχεδιαστικά ανώτερο (προσωπική εκτίμηση). Όσον αφορά το συνοδευτικό βιβλιαράκι χαίρει εικαστικής σοβαρότητας και μακάρι να συνεχίσουμε να βλέπουμε τόσο προσεγμένες προσπάθειες. Ειδικά οι διαφάνειες ανάμεσα στα φύλλα μου άρεσαν πολύ. Και μιας και κατέληξα εδώ, θα τα πάρω ανάποδα (σα το σταυρό του cd) και αντί για τη μουσική θα ασχοληθώ πρώτα με τα κείμενα και τους στίχους. Αρχικά έχουμε ένα τρισέλιδο κείμενο που φέρει τον τίτλο «σκέψεις», στην πραγματικότητα όμως για κριτική επρόκειτο, η οποία και παγιδεύει στα δίχτυα της τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και την ερωτική σχέση που τρέφει αυτή με τον καπιταλισμό-αστικό κόσμο. Ουσιαστικά αναφέρεται στην αέναη αιχμαλωσία του νου και την πνευματική εξαθλίωση του ανθρώπου από την κερδοσκοπική και αδηφάγα κουλτούρα του ανταγωνισμού, του χρόνου και της εκμετάλλευσης. Λίγο πολύ γνωστά και δεν υπάρχει λόγος να κάνω περαιτέρω αναλύσεις. Εντούτοις, θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω κάποια αποσπάσματα-στιχάκια του κειμένου, τα οποία είναι εύστοχα και απεικονίζουν ξεκάθαρα τις σκέψεις του/των συγγραφέα/έων.

«Το σακί περιέχει την ατροφική αγωγή που μας μοίρασαν με τόση τρυφερότητα και συγκίνηση οι γειτονιές της αστικής κουλτούρας, οι βάρβαροι «αλτρουϊστές» του ηθικού χάους… Τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας, τους ανόητους ανθρώπους, η αλαζονεία και η έπαρση…»

«Μας πείσανε να κλείσουμε τη γνησιότητα του χαρακτήρα μας σε ένα κουτί, παρασύροντας μας στη δύνη της ολοκληρωτικής αδυναμίας».

«Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να σεβόμαστε ανθρώπους που μας στερούν την ευτυχία, σε όλες τις πλευρές και τις γωνιές της, ανθρώπους που μας θυμίζουν την ασημαντότητά μας».

«Κι όμως ο χρόνος μας βρίσκει υποκριτικά χαρούμενους και ανίατα χαμένους σε ασήμαντες διαδικασίες να περιμένουμε το δήμιο να μας χτυπήσει την πόρτα…»

Καιρός να πιάσω το στιχουργικό μέρος (είναι γραμμένο στα ελληνικά), μα την αλήθεια δεν έχω και πολλά να πω, μιας και τα προαναφερθέντα δίνουν μια γεύση του που κινείται η μπάντα και καλύτερα θα ήταν να τους διαβάσει κάποιος. Το σίγουρο είναι ότι είναι καλογραμμένοι, σοβαροί και προσεγμένοι, όχι όμως και ότι πιο πρωτότυπο έχει πέσει στα χέρια μου. Ρίχτε και δυο τρεις σταγόνες μελαγχολία μέσα και έχετε την εικόνα. Αναφορικά, είναι χωρισμένοι σε τρία μέρη, όπως είναι και το μουσικό μέρος, με το οποίο θα ασχοληθώ τώρα.

Πάντως, πρέπει να ‘ναι το μεγαλύτερο σε έκταση review που έχω γράψει και η φλυαρία συνεχίζει να με καταδιώκει! Εξάλλου, οι αξιέπαινες ελληνικές κυκλοφορίες είναι σαν σταγόνες στον ωκεανό, γι’ αυτό ας τις τιμάμε με δυο λογάκια παραπάνω, γιατί μέχρι να ‘ρθει η επόμενη γάμησέ τα!

Λοιπόν, πρώτη κυκλοφορία της τετράδας και παρ’ ότι ο βασικός ηχητικός κορμός της μπάντας είναι μεταλλικό hardcore crust(;), η μουσική τους είναι καλοντυμένη με πολλά, διαφορετικά και ενδιαφέρουσα στοιχεία, που τους κάνουν να ξεχωρίζουν απ’ την πηχτή και βαρετή μάζα. Κατ’ αρχάς τραγουδάνε όλοι! Συνυπάρχουν τέσσερις διαφορετικής χροιάς φωνές και καμία απ’ αυτές δεν είναι θαμμένη. Η φωνητική αυτή πολυμορφία είναι σημαντικό ατού για το άλμπουμ. Το ίδιο μοτίβο συναντάμε και στις μουσικές συνθέσεις. Με το ένα πόδι στο crust και το άλλο στο metal. Πού και πού ρίχνουν καμιά πονηρή ματιά σε πιο grind ρυθμούς και όταν βαρεθούν την ταχύτητα αρχίζουνε να groove-άρουνε ακατάπαυστα. Μη παραλείψω τα πομπώδη – εντελώς metal – ριφς που εμφανίζονται σε κάποια σημεία του άλμπουμ και ηχητικά το κάνουν να διαφοροποιείται ακόμη περισσότερο απ’ τα τετριμμένα. Το συνονθύλευμα των ακραίων ήχων έρχονται να δέσουν τα «ψυχεδελοδιαλείμματα» με τα samples και τις γλυκές μελωδίες που μπαίνουν σφήνα ανάμεσα στα τρία ηχητικά μέρη. Όλα καλά λοιπόν, αλλά με την παραγωγή τι γίνεται; Σύνηθες φαινόμενο να αδικείται μια μπάντα απ’ αυτό, αλλά δεν θα έλεγα ότι οι Schwartz and Anger έχουν άσχημη παραγωγή, θα προτιμούσα να τη χαρακτηρίσω λίγο «στεγνή». Αν τη συγκρίνεις πάντως με μπάντες του εξωτερικού σίγουρα υστερεί, για τα ελληνικά δεδομένα όμως είναι αρκετά καλή και προσωπικά δεν βρήκα κάτι που να με ενοχλεί.

Ανακεφαλαιώνοντας, να τονίσω ότι μόνο ναφθαλίνη δεν μυρίζει το cd, οι συνθέσεις τους φέρνουν μια φρεσκάδα στα αυτιά μου και πραγματικά ζορίζομαι να το βγάλω απ’ το cd player. Τα παιδιά το διαθέτουν χωρίς χρηματικό αντίτιμο ή σε τιμή που θα οριστεί από μια κατάληψη/στέκι για την επίτευξη κάποιου στόχου ή την οικονομική ενίσχυση κτλ. Να τονίσω ότι δεν πρόκειται για cdr τσαπατσουλιά σαν κι αυτές που κατακλύζουν την ελληνική (diy, ανεξάρτητη, πες το όπως θες) πραγματικότητα. Πρόκειται για κανονικότατη κυκλοφορία, τυπωμένη σε εργοστάσιο και όπως αναφέρω και πιο πάνω καλαίσθητη και εντυπωσιακότατη!

schwartzandanger@hotmail.com

Εδώ το cd σε μορφή .ogg:

http://rapidshare.com/files/126721607/Schwartz___Anger.rar